Πολυτέλειες

Όλα ξεκινάνε συνήθως με ένα ντριν. Κουδούνι ή τηλέφωνο.

«Ντριν» λοιπόν. Τηλέφωνο.

«Παρακαλώ;»
«Να σου κάνω μια ερώτηση;»
«Όχι.»
«Αφού πλέον έχουν 120 ευρώ, γιατί τις λένε συνοδούς πολυτελείας;»


Κλικ. Επιστροφή στη δουλειά.

Τηλεφώνημα του κώλου...

Ντριν.

Προλαβαίνω το κινητό πριν ξαναχτυπήσει γιατί εκείνη τη στιγμή το είχα πιάσει για να παίξω με το Google Maps.

Είναι ένας φίλος από αυτούς τους σειράς.

- Άσε μαλάκα, έχω να σου πω νέα, μου λέει με μισή ανάσα και τον ακούω με ηχώ.
- Πρώτα απ' όλα, του λέω, έχει υγρασία εκεί πού είσαι;

Κάνει Παύση. Σταματάω να ακούω διάφορους ήχους, που σημαίνει ότι μάλλον σταμάτησε ότι έκανε για να σκεφτεί αυτό που του λέω.

- Όχι... αλλά γιατί με ρωτάς;
- Φαντάστηκα ότι για να έχει ηχώ, ή στο πηγάδι θα είσαι ή στο μπάνιο. Υγρό στοιχείο και τα δύο, θα έλεγα.
- Όρεξη έχεις; Μόλις έμπαινα στο σπίτι και ήμουν στο διάδρομο.
- Και έχει υγρασία ο διάδρομος;
- Μόνο όταν τον σφουγαρίζουν.

Μερικοί άνθρωποι είναι τόσο αγχωμένοι και χωμένοι στην ρουτινιάρικη καθημερινότητά τους που δε θέλουν να μου κάνουν τη χάρη να γελάσω μαζί τους. Αλλά πού θα μου πάει, θα τον πιάσω. Δε λέω τίποτα προς στιγμήν και τον αφήνω να συνεχίσει.

- Θα με σκάσεις ρε πούστη μου, για άλλο σε πήρα.
- Πες το.
- Κάτσε λίγο.

Εκεί ακούω την πόρτα του ψυγείου του να ανοίγει και κάτι να πέφτει. Εκείνος συνεχίζει ακάθεκτος.

- Α μια χαρά, θα πιώ fanta με sprite, ευκαιρία είναι.
- Γιατί είναι ευκαιρία; τον ρωτάω.
- Επειδή τελειώνουν και τα δύο.
- Και... γιατί είναι ευκαιρία; ξαναρωτάω.
- Για να τελειώσουν και να μην τα βλέπω.

Τώρα κάνω την παύση εγώ. Όχι επειδή σκέφτομαι, απλά θέλω να δημιουργήσω μια αγωνία. Περνάει 2-3 δευτερόλεπτα και πάνω που είναι έτοιμος να με ρωτήσει αν είμαι ακόμα στη γραμμή, ξαναρωτάω:

- Να σε ρωτήσω κάτι;
- Θα είναι μαλακία;
- Φυσικά, του λέω. Κάνεις το ίδιο με όλα τα προϊόντα;
- Ναι. Δε θέλω να πιάνουν χώρο.

Ξανά παύση.

- Δηλαδή το κάνεις και με το κωλόχαρτο; Κοιτάς και βλέπεις ότι τελειώνει οπότε λες ας πάω για χέσιμο τώρα να μην το βλέπω;

Χαρίζεται χώρα με 10 γράμματα

Δύο εβδομάδες.

Για τόσο θα πρέπει να κάνεις κεφαλοκλείδωμα στον κρατικό μηχανισμό για να γονατίσει και να σε αποζημιώσει σε επιχορηγήσει σου χαρίσει εκτάκτως 500 εκατομμυριάκια από το ταμείον που για τους άλλους παραμένει «μείον».

Κάθομαι και σκέφτομαι, ρε τι business plans, startups, meetings, πελάτες κι αηδίες;

Θα οργανωθούμε οι top 500 bloggers σε ένα group στο facebook και θα απαιτήσουμε αποζημίωση από 1 μύριο έκαστος γιατί ως επάγγελμα δυστυχώς επτωχεύσαμεν.

Και για δύο εβδομάδες θα κλείσουμε τις εθνικές οδούς με τα netbooks μας, έτσι για να τους δείξουμε τη δύναμή μας.

(Το αρχικό σχέδιο ήταν να χακάρουμε τα υπουργεία αλλά τελικά απορρίφθηκε καθώς την τελευταία φορά που χακαρίστηκαν τα υπουργεία, το προσέξανε μετά από 4 μήνες)

Κι αν τα κανάλια δε μας παίζουν λόγω εντολών άνωθεν, θα κάνουμε και podcasts από εκεί για να ενημερώνουμε τον κόσμο για τα δίκαια αιτήματά μας!

Δε θα κάνουμε δηλαδή κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνουν οι αγρότες που ζητάνε αποζήμιωση από το φορολογούμενο πολίτη κάθε χρόνο.

Απορίας άξιο είναι πόσο έκτακτα είναι καιρικά φαινόμενα που συμβαίνουν με μετεωρολογική ακρίβεια τουλάχιστον δυο φορές το χρόνο. Για τους αγρότες τη μία φταίει το χιόνι, την άλλη το ψύχος, την τρίτη ο πάγος, την τέταρτη η βροχή. Για όλα αυτά έχουν ήδη αποζημιωθεί πολλάκις.

Και όταν τελειώσουν να απαιτούν λεφτά επειδή δε τους έκατσε ο καιρός, τους φταίνε οι μεταπωλητές της πραμάτιας τους που «καρπώνονται» τον ιδρώτα τους.

Helloooo?! Αυτό λέγεται «εμπόριο»!

Προς στιγμήν, πήγα να το παίξω σοσιαλιστής, μπας και κατέβω σε τίποτα εκλογές κάποια στιγμή αυτή τη χιλιετία.

Σκέφτηκα λοιπόν ότι αυτοί, οι άλλοι, οι κακοί οι άνθρωποι «κερδοσκοπούν» (άλλη κακή λέξη, φτου κακά, σκόρδο, κρεμμύδι και πιπέρι καγιέν μαζί), τότε οι αγρότες γιατί δεν οργανώνονται να ανταγωνιστούν;

Και μαθαίνω ότι έχουν ήδη επιχορηγηθεί πριμοδοτηθεί και γι αυτό. Και δεν το κάνανε.

Συγγνώμη κιόλας, αλλά κι εγώ ήθελα από μικρός να γίνω επαγγελματίας blogger και μάλιστα αυτό που με εμποδίζει δεν είναι τα καιρικά φαινόμενα και ο ανταγωνισμός αλλά η απραξία της κυβέρνησης που είμαστε τελευταίοι των τελευταίων στην Ευρώπη στη διείσδυση του Internet.

Εδώ μέχρι και οι Εστονοί, 1 εκατομμύριο άνθρωποι όλο κι όλο που πριν 20 χρόνια δεν είχαν να φάνε, τώρα έχουν μέχρι και eGovernment. Ψηφίζουν online για τα πάντα και όλες οι κρατικές υπηρεσίες διοικούνται με απόλυτη διαφάνεια.

Και επειδή εμείς οι bloggers είμαστε καινούριοι στις διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση, θα κάνουμε προσφορά γνωριμίας και σε αντίθεση με τους αγρότες θα ζητήσουμε χρήματα μόνο για να καλυφθούν τα έξοδά μας και δε θα ζητήσουμε αποζημίωση και για απολεσθέντα έσοδα όπως κάνουν οι αγρότες.


Χμμμ.... Όχι! Άλλαξα γνώμη. Θα βάλω αγγελία στο ευρωπαϊκό eBay:

ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ χώρα, που θυμίζει λίγο από γαλατικό χωριό. Ο νέος κάτοχος υποχρεούται να επιβάλλει λύσεις στο ασφαλιστικό, το αγροτικό, το διαφθορικό, το μεταναστατικό, το αστυνομικό, το γειτονικό και το σύστημα υγείας. Πληροφορίες εντός.

Κι αν δεν πιάσει, θα στείλω επιστολή στην Ελβετική πρεσβεία.

Ελβετοί, σας παρακαλώ, κάντε μας μια χάρη και κατακτήστε μας. Μη με αναγκάσετε να ικετέψω!

Καφιστική Διαμαρτυρία

Κόσμος συγκεντρώνεται στο Σύνταγμα.

Τα επεισόδια στους δρόμους υπάρχουν μόνο για όσους βρίσκονται στο κέντρο των εξελίξεων. Για τους άλλους, είναι απλά επεισόδια μια νέας σειράς στην τηλεόραση.

Νέας είπα; Συγγνώμη λάθος. Η σειρά είναι παλιά και προβάλλεται σε επανάληψη.

Οι διαδηλωτές αυτή τη φορά θα κάνουν καθιστική διαμαρτυρία για να μην υπάρξει σύγκρουση, ώστε να μην φοβάται κι άλλος κόσμος να έρθει σε επόμενες διαμαρτυρίες.

Όση ώρα γίνεται αυτό, χιλιαπλάσιος κόσμος θα κάνει καφιστική διαμαρτυρία καθώς θα σκέφτεται τα δικά του προβλήματα.

«Να του ζητήσω αύξηση; Να τον καλέσω στο πάρτυ; Θα πάμε στη συναυλία; Λες να έμεινα έγκυος; Θέλω τον Τάκη αλλά είμαι με τον Σάκη. Ο γείτονας δε μ’ αφήνει να κοιμηθώ. Πώς θα τον κάνω να με θέλει; Να πάρω υβριδικό τώρα ή να περιμένω; Αν δε διαβάζει το κωλόπαιδο, πώς θα τον κάνω γιατρό που θέλω;»

Κάτι το οποίο είναι τόσο σημαντικό όσο η απελευθέρωση μας από τη μοντέρνα μορφή σκλαβιάς (λέμε με χρήμα), ποτέ δεν είναι άμεσο πρόβλημα για τους περισσότερους ανθρώπους. Κι αυτή η έλλειψη συγχρονισμού είναι ο λόγος που δεν λύνεται το πρόβλημα.

Το να εξεγερθούν εκατό, χίλοι και δέκα χιλιάδες σημαίνει πως υπάρχουν άλλα 12 εκατομμύρια άνθρωποι που έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν. Δώδεκα εκατομμύρια μυαλά που αυτή τη στιγμή βασανίζονται από κάτι άλλο.

Ή να στο πω απλά για να το καταλάβεις:

Όταν σου πει το απέναντι γκομενάκι που το χαλβαδιάζεις εδώ και δύο χρόνια να πάτε για καφέ, δε το αφήνεις για να πετάξεις πέτρες στους Αστυνομικούς. Κάνεις κι εσύ την καφιστική σου διαμαρτυρία με το γκομενάκι αγκαλιά, όσο πιο μακριά μπορείς από το κέντρο, και αφήνεις τους αγωνιστές να κάθονται στο τσιμέντο.

Καθιστική διαμαρτυρία έχει στις 7 στο Σύνταγμα.

Καφιστική διαμαρτυρία όμως έχει κάθε ώρα. Παντού!

Ιστορία Φαντασίας "Αλέξανδρος"

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

Αγαπητέ μου blog-ο-αναγνώστη,

Σε ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου που μου έστειλες την ιστορίας φαντασίας "Αλέξανδρος", την οποία έγραψες.

Ο διαγωνισμός που είχα προκυρήξει αφορούσε καθαρά φανταστικά μυθιστορήματα αλλά λυπάμαι, δε μπορώ να δεχτώ και ιστορίες αρρωστημένης φαντασίας.

Ακόμα και οι πιο τραβηγμένες μυθοπλασίες έχουν σαν βάση τους κάποιες υπαρκτές και κοινά αποδεκτές αλήθειες πριν αρχίσει η πλοκή να υφαίνεται μπροστά στα μάτια του αναγνώστη.

Η δική σου ιστορία, φίλε μου, δεν έχει καμία τέτοια λογική βάση και καμία δόση αληθοφάνειας ώστε να μπορεί ο μέσος αναγνώστης να ταυτιστεί με κάποιο από τα πρόσωπα της ιστορίας.

Κατ' αρχάς, μιλάς για ένα 15χρονο παιδί, έναν Αλέξανδρο, ο οποίος πυροβολήθηκε από έναν αστυνομικό χωρίς λόγο και αιτία.

Δηλαδή από το ξεκίνημά σου χάνεις το ενδιαφέρον του αναγνώστη παρουσιάζοντας κάποιον ανώνυμο αστυνομικό ο οποίος έπραξε ενάντια στο συμφέρον του κοινωνικού συνόλου αλλά και το δικό του.

Όπως καταλαβαίνεις, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Είναι γνωστό πως οι κακοί σε κάθε αφήγημα, μυθιστόρημα και ταινία πάντα δρουν προς το δικό τους συμφέρον και δεν είναι απλά κάποιοι θερμοκέφαλοι που κάποιος αναξιοκρατικός κρατικός μηχανισμός τους έκρινε ικανούς να μπορούν να φέρουν όπλο.

Λες μετά πως η Πολιτεία επιχείρησε να κουκουλώσει το θέμα λέγοντας πως η βολή του ανώνυμου θερμοκέφαλου αστυνομικού ήταν ευθεία και δεν ήρθε από εξοστρακισμό.

Κάτι τέτοιο θα ήταν προφανώς ανέφικτο ακόμα και για τις πιο ισχυρές Πολιτείες να το κουκουλώσουν αφού εμπλέκονται πάρα πολλές ανεξάρτητες υπηρεσίες, μεγάλο πλήθος κόσμου και αναρίθμητες μέθοδοι οι οποίες μπορούν να προδώσουν την πορεία μια σφαίρας (ιατροδικαστής, βαλλιστική έρευνα, ανάκριση μαρτύρων κλπ).

Στη συνέχεια όμως αυτό που έχεις κάνει στην ιστορία σου είναι πραγματικά ανήκουστο.

Γράφεις πως οι πολίτες μιας ολόκληρης χώρας οργανώθηκαν αυτοβούλως μεταδίδοντας το μήνυμα της διαμαρτυρίας τους στόμα με στόμα και βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν. Και σε αντίθεση με όποια άλλη πορεία έχει γνωρίσει η χώρα αυτή στο παρελθόν, η πορεία αυτή πήρε διαστάσεις μικρού εμφυλίου πολέμου, σπάζοντας βιτρίνες και βάζοντας φωτιά σε περιουσίες του ίδιου του λαού.

Και σε ερωτώ: Οι πολίτες αυτοί είναι οι ίδιοι που ανέχτηκαν τα μεγαλύτερα σκάνδαλα και κουκουλώματα ever; Είναι οι ίδιοι πολίτες που δεν ρίξανε την ίδια αυτή κυβέρνηση επί σκανδάλων (Βατοπεδίου και άλλων); Και τί έγινε; Πάθανε μια ξαφνική αλλαγή προσωπικότητας και τώρα εξεγερθήκανε ενώ πριν κοιμόντουσαν τον ύπνο του δικαίου;

Αυτά που λες, φίλε μου, απλά δεν γίνονται.

Δε μπορεί από τη μία να παρουσιάζεις την Αστυνομία ως μια ισχυρή και παντοδύναμη υπηρεσία της οποίας οι εκπρόσωποι (Ράμπο, όπως τους λες) να μπορούν να δολοφονήσουν εν ψυχρώ έναν πολίτη αλλά μετά να μη μπορούν να αποτρέψουν την καταστροφή καταστημάτων, γραφείων και αυτοκίνητων απλά συλλαμβάνοντας τα όποια ταραχοποιά στοιχεία.

Μα καλά, δεν καταλαβαίνεις πως δεν γίνεται οι ίδιοι οι δολοφόνοι μετά να δίστασαν απλά να συλλάβουν μερικούς που τόλμησαν να υψώσουν κεφάλι;

Επίσης αδυνατώ να καταλάβω πώς καταφέρνεις και δεν λογαριάζεις καθόλου το ρόλο της κυβέρνησης σε όλο το μαραθώνιο ξέφρενου γραπτού λόγου που μου έστειλες.

Θεωρείς πως μπορούν αυτές οι εξεγέρσεις να μαίνονται επί τριημέρου σε όλη την Ελλάδα και η κυβέρνηση να είναι άφαντη; Τα ΜΑΤ γιατί υπάρχουν; Για διακοσμητικούς λόγους;

Οποιοσδήποτε πρωθυπουργός οποιασδήποτε κυβέρνησης θα μπορούσε να καταλάβει το μέγεθος της καταστροφής και θα παραιτούνταν αμέσως, οδηγώντας το έθνος σε εκλογές.

Και έστω ότι δέχομαι, που δεν έχω κανένα λόγο να το κάνω, ότι ο πρωθυπουργός δεν είναι σοφός και ακόμα και ο ίδιος δεν ενδιαφέρεται για το συμφέρον του λαού του ή την εικόνα της χώρας του στο εξωτερικό.

Θέλεις όμως να μου πεις πως κανένας από τους 151 βουλευτές αυτή της κυβέρνησης δεν είχε την αξιοπρέπεια να φύγει από το κόμμα του για να ρίξει την κυβέρνηση και να στεφθεί ο ίδιος εθνικός ήρωας;

Και τι είναι αυτοί οι υπαινιγμοί που αφήνεις λέγοντας πως η ίδια η Αστυνομία κρύβεται πίσω από κάποιες από τις καταστροφές προκειμένου να γυρίσει την κοινή γνώμη εναντίον του περιβάλλοντος του αθώου θύματός της; Γιατί η Αστυνομία να το κάνει αυτό και να αποξενώσει τόσο κόσμο; Δεν καταλαβαίνω πού το πας. Σε λίγο θα μου πεις ότι θα γλυτώσει και την ισόβια καταδίκη ο Ειδικός Φρουρός με αυτά τα μαγικά που περιγράφεις.

Κλείνοντας θα ήθελα να τονίσω πως η πιο μεγάλη απογοήτευση απ' όλες ήταν πως θεωρείς το λαό χαζό, κατευθυνόμενο και αποχαυνωμένο γράφοντας έναν ανήκουστο επίλογο.

Λες πως σε λιγότερο από 10 μέρες, οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν ξεσηκωθεί και διαμαρτύρονταν ολημερίς και ολονυχθίς ξαφνικά ξέχασαν όλα όσα συνέβησαν σαν να έχουν προσβληθεί όλοι από έναν ιό μαζικής αμνησίας, και απλά κάνανε Χριστούγεννα με την οικογένειά τους, σφίγγοντας κι άλλο το ζωνάρι εν όψει της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης.

Και το γελοιότερο όλων είναι πως λέτε πως όταν τελικά έγιναν εκλογές, τις κέρδισε εύκολα πάλι ένα πολιτικό κόμμα από το οποίο ο ίδιος ο κόσμος που το ψήφισε περιμένει τα ίδια και χειρότερα σκάνδαλα.

Λυπάμαι, αλλά δυστυχώς δε μπορώ να δεχθώ μια τέτοια ιστορία γιατί είναι αρρωστημένη και παράλογη.

Σήμερα, στο τέλος του 2008 δε μπορώ να φανταστώ πώς θα μπορούσε μια κοινωνία να μεταμορφωθεί έτσι όπως περιγράφεις ούτε στα επόμενα 1000 χρόνια.

Με εκτίμηση,

George Is Your Man

Ίσες υποχρεώσεις, ίδια δικαιώματα

Να και κάτι ενδιαφέρον.

Και λέγοντας ενδιαφέρον, εννοώ ότι οι περισσότεροι θα χάσετε τον ενδιαφέρον σας μετά από τις πρώτες 6 παραγράφους επειδή η ιστορία δεν έχει ούτε γυναίκες, ούτε καφρίλες.

Στη Φινλανδία, λέει, τα πρόστιμα για παραβάσεις του ΚΟΚ είναι ανάλογα με την οικονομική επιφάνεια του παραβάτη. Ακούγεται ενδιαφέρουσα προσέγγιση. Αλλά πόσο δίκαιο είναι για όλους;

Ας πάρουμε ένα εύκολο και θεωρητικό παράδειγμα το οποίο τονίζει τις διαφορές εμφανέστατα.

Από τη μία έχουμε τον Mikko, γόνο πλούσιας οικογενείας με εργοστάσια στη Λαπωνία, που οδηγάει μια Bentley διετίας και οδηγεί τυπικά στον αυτοκινητόδρομο με ταχύτητα 150 km/h.

Και από την άλλη έχουμε τον Eric, ο οποίος εργάζεται με τον ελάχιστο μισθό σε ένα από τα εργοστάσια του Mikko (μην τον λυπάστε, οι μισθοί και η πρόνοια δε συγκρίνονται με την Ελλάδα), ο οποίος οδηγεί ένα σκουριασμένο Fiat 20ετίας και πηγαίνει με 130 km/h στον ίδιο αυτοκινητόδρομο.

Το εθνικό όριο ταχύτητας είναι 120 km/h και οι δύο οδηγοί οδηγούν με τις ίδιες συνθήκες καιρού. Ceteris paribus που λένε οι επιστήμονες.

Τώρα λοιπόν, το όριο ταχύτητας σε κάθε δρόμο υπάρχει για ένα και μόνο λόγο: την ασφάλεια. Η χαμηλή ταχύτητα δίνει την ευκαιρία στον οδηγό να επιβραδύνει για την αποφυγή ατυχήματος αλλά και για την ελαχιστοποίηση ζημιών και τραυματισμού σε περίπτωση ατυχήματος.

Φυσικά, ο λόγος που δεν θέλει το κράτος να γίνονται ατυχήματα είναι κυρίως για να μην βγαίνουν εκτός της παραγωγικής διαδικασίας όσοι εμπλέκονται ή σκοτώνονται σε αυτά. Αυτό σημαίνει για το κράτος οι τραυματισμένοι δεν προσφέρουν στην οικονομία αλλά και ότι κατά πάσα πιθανότητα αντλούν χρήματα από την κοινωνική τους ασφάλιση για περίθαλψη. Γι αυτό υπάρχουν τα πρόστιμα για να τιμωρούν όσοι δυνητικά πάνε να βλάψουν την οικονομία του κράτους άθελά τους.

Μέχρι εδώ καλά; Ωραία!

Ας πούμε λοιπόν τώρα κάτι το οποίο δε φαντάζει ιδιαίτερα τραβηγμένο. Η κοινή λογική λέει ότι η Bentley φρενάρει απείρως αποτελεσματικότερα και γρηγορότερα από το Fiat 20ετίας. Χωρίς τριξίματα, χωρίς κομμένα τιμόνια. Απλά φρενάρει.

Για να το βάλουμε με νούμερα λοιπόν, ας πούμε ότι η Bentley λοιπόν μπορεί να επιβραδύνει κατά 30km/h στο πρώτο δευτερόλεπτο, ενώ το Fiat επιβραδύνει κατά 10km/h στον ίδιο χρόνο.

Αυτό σημαίνει ότι και οι δύο οδηγοί μπορούν αν πατήσουν φρένο για ένα δευτερόλεπτο να επιβραδύνουν και οι δύο στα 120 km/h, ενώ μετά η Bentley θα σταματήσει πολύ πιο γρήγορα από το Fiat και σε πολύ μικρότερη απόσταση.

Φυσικά υπάρχουν και άλλοι παράγοντες τους οποίους αξίζει να αναφέρουμε, όπως το ότι το Fiat χωρίς ABS μπορεί πολύ εύκολα να ξεφύγει από την πορεία του και να έχουμε παράπλευρες απώλειες.

Έρχεται λοιπόν ο νομοθέτης και λέει ότι ο Mikko με την Bentley πρέπει να πληρώσει πρόστιμο πολύ μεγαλύτερο από τον Eric γιατί οδηγούσε με ταχύτητα κατά πολύ ανώτερη από το όριο ταχύτητας αλλά και επειδή βγάζει περισσότερα λεφτά.

Στην πραγματικότητα όμως το αμάξι του Mikko είναι ασφαλέστερο και διαθέτει όχι μόνο καλύτερα φρένα αλλά και αρκετά συστήματα παθητικής ασφάλειας ώστε να αποτρέψει τον τραυματισμό του Mikko και των επιβατών του.

Πριν προλάβετε να κρίνετε τον Mikko σκεφτείτε πως επειδή πήγαινε με 150 δεν σημαίνει ότι ήταν αυτός που προκάλεσε το ατύχημα. Απλά αυτό δείχνει ότι έτσι θέλουμε να βλέπουμε τα πράγματα γιατί είμαστε πολλοί γρήγοροι στο να κρίνουμε καταστάσεις, όπως ας πούμε το κλασικό "τράκαρε γιατί έτρεχε", όταν τα περισσότερα τρακαρίσματα γίνονται με ταχύτητες πολύ κάτω 100 km/h.

Στην πραγματικότητα όμως ο Mikko είναι εκείνος που έχει λιγότερες πιθανότητες να προκαλέσει ατύχημα γιατί οδηγάει το αμάξι που σταματάει πιο εύκολα και έχει μεγαλύτερη παθητική ασφάλεια που σημαίνει μικρότερες πιθανότητες τραυματισμού.

Στην τελική, ο Mikko που έχει μικρότερη πιθανότητα να τραυματίσει αλλά και να τραυματιστεί, πολύ πιθανόν να έχει ιδιωτική ασφάλεια άρα να μην χρειαστεί να αντλήσει λεφτά από την κοινωνική ασφάλισή του για την περίθαλψή του.

Και έρχεται λοιπόν το κράτος και λέει στο Mikko ότι αυτός πρέπει να πληρώσει δυσανάλογα μεγαλύτερο πρόστιμο από τον Eric, εξετάζοντας αποκλειστικά ένα δεδομένο: τι λέει η φορολογική του δήλωση.

Λυπάμαι, αλλά όσο και αντιλαϊκιστής κι αν ακουστώ, και όσο κι αν δεν ανήκω στη συνομοταξία όσων κάνουν κόντρες στο δρόμο, αυτό είναι απλά άδικο.

Και αν νομίζετε πως το παράδειγμα ήταν θεωρητικό, πείτε τον στον κύριο που πλήρωσε €170.000 επειδή "έτρεχε" με 80 km/h.

Ηθική και άλλα μοντέρνα αστικά αστεία

Πραγματικά αδυνατώ να καταλάβω τον κόσμο.

Συμμετείχα (παθητικά, πολύ παθητικά) σε μια συζήτηση γύρω από το αντικειμένο πως οι πολιτικοί δεν έχουν μυαλό, πως είναι κατά κύριο λόγο χαζοί και κουτοπόνηροι. Και αυτό το συνόδευαν με κουτσομπολιό για τον κάθε πολιτικό. Ό,τι έχει ακούσει ο καθένας για τον οποιονδήποτε που έχει πολιτευτεί χωρίς να τον ενδιαφέρει να το διασταυρώσει, να το εξετάσει, να δει αν βγάζει νόημα αυτό που λέει.

Sorry (κι αυτό το λέω για να συνδέσω τις δυο προτάσεις, όχι επειδή λυπάμαι), αλλά το τι δείχνει αυτό θα σας το πω στα αμερικάνικα γιατί το ελλήνικος δεν έχει τόσο ωραίες εκφράσεις: mob mentality.

Γιατί δε μπορείς να καταλάβεις ότι το να θεωρείς τον άλλο για μαλάκα που γαμήθηκε να φτάσει κάπου χρησιμοποιώντας το ίδιο το σύστημα που έχεις κι εσύ απέναντί σου, δείχνει απλά ότι θα ήθελες πολύ να ήσουν στη θέση του, να κάνεις τη δουλειά του, να βγάζεις τα λεφτά του και να έχεις την εξουσία του και να θεωρείς από virtual βάθρο ηθικότητας και διαφάνειας που έχεις στήσει για τον εαυτό σου ότι εσύ θα ήσουν καλύτερος και λιγότερο διεφθαρμένος.

Παπάρια μάντολες, αγαπητέ φίλε.

Γιατί αν πραγματικά ήσουν καλύτερος και λιγότερο διεφθαρμένος και ό,τι άλλο πιστεύεις ότι είσαι, τότε δε θα κοιτούσες να κάνεις καμιά δεύτερη δουλειά χωρίς τιμολόγιο για χαρτζηλίκι, δε θα κοιτούσες να μην έχεις ασφάλεια για να τα πάρεις από τον ΟΑΕΔ, δε θα κοιτούσες να κλέψεις τον περιπτερά, δε θα κοιτούσες να βρεις την ταινία σου στο Internet και δε θα έπλενες το αμάξι σου με το κοινόχρηστο νερό της πολυκατοικίας.

Γιατί φιλαράκι σου έχω νέα: Κι εσύ κλέβεις στο μέγεθος που μπορείς.

Το ίδιο κάνει και ο δήμαρχος που θα ξαναφτιάξει όλες τις πλατείες ανά τετραετία για τη μίζα του κατασκευαστή, ο γιατρός που θα πάρει το φακελάκι για να ασχοληθεί πέντε λεπτά παραπάνω με την περίπτωσή σου, ο υπουργός που θα υπογράψει για αγορά νέων whatever παρόλο που και τα παλιά μια χαρά κάνανε τη δουλειά τους, το ίδιο θα κάνει ακόμα και ο πρωθυπουργός που θα κοιτάξει να είναι στο απυρόβλητο όση ώρα κυβερνάει και οι λογαριασμοί του στην Ελβετία, στο Dubai και στα Cayman γεμίζουν.

Κι αν δε σου αρέσει το σύστημα, αν έχεις κάποιο θέμα, αν εσύ είσαι ο αναμάρτητος και δεν είσαι απλά ο μέσος πολίτης, τότε φιλαράκι να πας στις ΗΠΑ και να ψηφίσεις Obama.

Γιατί δεν ξέρω αν τώρα που βγήκε θα αλλάξει κάτι όπως έλεγε ότι θα κάνει, αλλά ξέρω ότι όταν η κυβέρνηση του είπε να του δώσει λεφτά για να τρέξει την καμπάνια του και να εκλεγεί πρόεδρος, εκείνος είπε "Όχι ευχαριστώ, εγώ θα μαζέψω λεφτά από τον κόσμο."

Κι αυτά όταν ακόμα ήταν απλά μια κουκίδα στον πολιτικο χάρτη της Αμερικής, πριν από 20 μήνες.