12.8.06

Η γενιά του Κωστόπουλου

Δεν παίρνω περιοδικά.

Κάπου συνειδητοποίησα ότι δε θα με κάνουν τα περιοδικά πιο "κουλ". Δε θα μου μάθουν αυτά που θέλω να ξέρω. Δε θα με πιάσουν από το πουλί να με σύρουν σε μια γκόμενα και να μου πούνε "αυτή σε θέλει".

Εξαιρέσεις υπάρχουν και κρατούνται φυσικά καλά φυλαγμένες σε ένα σκοτεινό ντουλάπι κάτω από τη βιβλιοθήκη μου.

Ανάμεσά τους, το τεύχος Μαΐου 1993 του Κλικ, το οποίο φρόντισε ο Εισαγγελέας να εκτοξεύσει στο πάνθεον των αλησμόνητων εντύπων αποσύρωντάς το από την κυκλοφορία. Ήταν η πρώτη μου (έγκυρη?) πληροφόρηση για το πώς θα γαμήσω όταν έρθει η σειρά μου.

Το μόνο καλό που μου έμεινε από εκείνο το τεύχος είναι το πώς να γίνεις καλός στο γλυφομούνι. Παίρνεις λέει ένα γιαούρτι και μαθαίνεις να το τρως χωρίς κουτάλι. Για μήνες, η μάνα μου με έβρισκε πασαλειμένο με γιαούρτια. Ποτέ δεν έγινα καλός.

Όπως και νά'χει, από κάποιο σημείο και μετά (για μένα αυτό το σημείο ήταν το πεντηκοστό τεύχος του Nitro), σταμάτησα να αγοράζω και να διαβάζω περιοδικά.

- o -

Flashback: Εχτές

Ήμουν σε ένα γραφείο και περίμενα να τελειώσει μια εκτύπωση για να φύγω. Τσιμπάω ένα Nitro και το ξεφυλλίζω κοιτώντας κυρίως τις διαφημίσεις.

Και πάνω που έχω εξασκήσει τον τέλειο συγχρονισμό ώστε το περιοδικό να τελειώσει την ίδια στιγμή με την εκτύπωση, 10 σελίδες πριν το τέλος βλέπω την Αλίκη.

Η Αλίκη είναι ένας hyper-sexed κορίτσαρος που είχε την ατυχία να είναι συμμαθήτριά μου. Τη γνώρισα στην 1η Λυκείου όταν ήμασταν τα μόνα πρωτάκια που βγήκανε στο δεκαπενταμελές.

Εκείνη το κατάφερε πηγαίνοντας από τάξη σε τάξη και λέγοντάς το όνομά της σε όλα τα παιδιά φροντίζοντας να θυμούνται την αψεγάδιαστη φατσούλα της. Εγώ το κατάφερα κερνώντας έναν τοστ τον Τάσο που μετρούσε τις ψήφους μετά την ψηφοφορία. (* Note to self: Οταν ασχοληθώ με την πολιτική, να αρνηθώ τα πάντα ως κατασκευασμένα ψέματα και λάσπη των αντιπάλων. Επίσης, να φροντίσω τον Τάσο και να το κάνω να φανεί σαν ατύχημα.)

- o -
Flashback: 1997 (ένα χρόνο μετά το λύκειο)

Είμαι στη στάση του λεωφορείου, περιμένοντας το 550.

Στα πέντε μέτρα σταματάει μηχανάρα με τύπο και τύπισσα. Και οι δύο ντυμένοι στα δερμάτινα από πάνω μέχρι κάτω.

Το θυμάμαι σαν σήμερα, σαν να ήταν σε slow motion. Η κοπέλα με τα μακριά πόδια πατάει το δεξί της πόδι σταθερά στο έδαφος, γέρνει, και σαν γερανός, κάνοντας μια ορθή γωνία με τα πόδια της, ξεκαβαλάει τη μηχανή.

Τεντώνει την πλάτη της αφήνοντας τις ελάχιστες αλλά έξοχα γραμμωμένες καμπύλες της να καθηλώσουν την πρώτη αίσθηση κάθε αρσενικού που έχει στην ακτίνα της.

Αφήνει τα κόκκαλά της να κάνουν ένα ανεπαίσθητο κρακ-κρακ, το οποίο δεν το άκουσε κανείς, αλλά όλοι το φανταζόμασταν καθώς βλέπαμε τις νωχελικές κινήσεις του λαιμού της.

Τινάζει το μακρύ μπλεγμένο ξανθό μαλλί της που ξεκινάει κάπου μέσα από το κράνος και φτάνει μέχρι τον κώλο της.

Γυρνάει προς τα πίσω και σταματάει.

Εγώ, την κοιτάω τόση ώρα κάτω από ένα χοντροκομμένο Ray Ban γυαλί το οποίο είμαι σίγουρος πως είναι αρκετά σκούρο ώστε να μη βλέπει πως έχω καρφωθεί επάνω της.

Βγάζει το κράνος της, μου χαμογελάει και λέει: Γιώργο τι κάνεις;

Μετά δε θυμάμαι τίποτα.

- o -

Flashback: 2004

Είμαστε στα Village με την παρέα.

Δίπλα από τη #1 αττραξιόν των village (τα hot dogs) υπάρχει ένα stand όπου κάποιες μοντέλες προωθούν το νέο άρωμα Axe.

Σκοπός τους, να σε κάνουν να γράψεις σε ένα χαρτάκι μια ατάκα που θα έλεγες σε μια γκόμενα που μόλις γνώριζες. Η καλύτερη ατάκα κέρδιζε κάποιο δώρο.

Αρκετά πλέον λιγότερο geek από ότι στα μαθητικά μου χρόνια, πλησιάζω μια μελαχροινή μοντέλα με κοντό καρέ μαλλάκι και πολύ απαλά χαρακτηριστικά, με εμφανώς διακωμωδισμένο ύφος Δον Ζουάν για να της πω κάποια ατάκα που ήλπιζα ότι δε θα είχε ακούσει ποτέ της. (Πού πας ρε Αναγνωστόπουλε;)

Slow motion.

Καθώς πλησιάζω με αργό βήμα, προσπαθώ να την κάνω να με δει πως έρχομαι να της μιλήσω. Ακόμα δεν έχω σκεφτεί τι θα πώ.

Με κοιτάει με την άκρη του ματιού της και ανοιγοκλείνει τα μάτια της αργά.

Πλησιάζω κι άλλο, σαν μια αιωνιότητα φάνηκαν αυτά τα δέκα βήματα. Έχω βρει τι θα της πω, πώς θα της το πω. Και το σημαντικότερο, έχω βρει πίσω από ποια γλάστρα θα κρυφτώ αν δεν γελάσει.

Με έχει δει, έχει γυρίσει προς το μέρος μου και περιμένει. Σαν να έχει αρχίσει να χαμογελάει. Ξέρει ότι αυτό που θα ακούσει θα της φτιάξει τη μέρα. Και ξέρω ότι το ξέρει. Και ξέρει ότι το ξέρω ότι το ξέρει. Είμαι τόσο σίγουρος για τον εαυτό μου.

Σταματάω μπροστά της, την κοιτάω καλύτερα από κάτω ως πάνω. Καταλήγω σε αυτό πολύ ωραίο πρόσωπο με τις περιέργως στρογγυλεμένες γωνίες. Πάω να μιλήσω αλλά με προλαβαίνει: Γειά σου Γιώργο!

Μετά δε θυμάμαι τίποτα.

- o -
Flash back: 2006 (πριν δυο βδομάδες)

Πέτυχα την Αλίκη στο Akrotiri.

Φιλική όπως πάντα, προωθούσε τη βότκα Northern.

Αν και δεν είχε αλλάξει από την τελευταία φορά, δεν την πήρα χαμπάρι πριν μου ξαναπεί το όνομά της. Πήγα απλά να μιλήσω στην μοντέλα που μου άρεσε και για μια ακόμα φορά ήταν γνωστή.

- Γειά σου Γιώργο. Η Αλίκη είμαι.
- Το ξέρω. Τι κάνεις;

- ο -

Flashback: 1995 (the story)

Ποτέ δεν είχα κανένα crush με την Αλίκη, αλλά σίγουρα θα μπορούσα να είχα αν τα crushes ήταν με αντικειμενικά κριτήρια και όχι με μια μαλακία που μας κάθεται στο μυαλό και δεν ξεκολλάει.

Ωραίο γκομενάκι, πάντα ήξερε να μας φτιάχνει στα διαλλείματα στο φροντιστήριο στη δευτέρα λυκείου, αλλά εγώ τότε ήμουν πιο geek από τον Bill Gates, και ουδέποτε επεδίωξα κάτι μαζί της. Ούτε ραβασάκια, ούτε τίποτα πιο hard core όπως ας πούμε το να την κεράσω Φουντούνια. Ούτε καν να κάτσουμε δίπλα-δίπλα. Μερικές φορές είμαι απλά περίεργος. :)

Η Αλίκη ήταν τότε ο λόγος που διάλεξα εκείνο το φροντιστήριο. Όχι ότι έκανα κάποια σοβαρή έρευνα αγοράς, απλά είχα δει δυο-τρία, και εκεί μέσα σ' ένα από αυτά έτυχε να δω μια γνώριμη φάτσα. Από το να παω αλλού, γιατί να μην πάω στο Άτομο που θα ήξερα και κάποιον;

Εκείνη ακριβώς την εποχή ήταν που αγόραζα περιοδικά. Στη δευτέρα λυκείου, ανάμεσα σε Φυσικές και Μαθηματικά, ένιωθα πως κρατούσα τον παπά απ' τ' αρχίδια γιατί ήξερα ποιά γαμούσε ο εκάστοτε semi-celeb. Ο Κωστόπουλος ήταν ο θεός μου.

Τώρα που το σκέφτομαι, είναι περίεργο το πώς η κάθε κουτσουλιά στη ζωή σου μπορεί να επηρρεάζει την κάθε σου μεγάλη κουράδα.

Ο ψιλικατζής απέναντι από το φροντιστήριο μου (και αυτό δεν το έχω πει ποτέ σε κανέναν) ήταν η πέτρα του σκανδάλου όταν μια μέρα μου είπε αντί για κάποιο glossy περιοδικό να πάρω κάποιο φυλλάδιο για σπουδές στο εξωτερικό. Ο γιός του ο μεγάλος σπούδαζε στην Αγγλία και ο μικρός ετοιμαζόταν να πάει.

Αφού σκέφτηκα τι περίεργος είναι ο κόσμος και αφού τελικά πήρα το φυλλάδιο, το έδειξα στα παιδιά στο φροντιστήριο, τα οποία δεν ενδιαφέρθηκαν καθόλου. Το πέταξα μέσα στην Polo τσάντα μου και το ξέχασα.

Μήνες μετά, όταν με είχε κουράσει το φροντιστήριο και το παράτησα, ξεφύλισσα αυτό το φυλλάδιο και ανακάλυψα όλα αυτά που ήθελα και ποτέ δεν ήξερα: Ζωή και σπουδές στην Αγγλία.

Μετά από μια καταπληκτική και πάνω από όλα ήρεμη συζήτηση με τον πατέρα μου στα γενέθλιά του, το Νοέμβριο του 2005 1995, όπου του πήρα μια σοκολατίνα τούρτα καλυμένη με φράουλες, και όπου ο πατέρας μου απείλησε να με αποκληρώσει αν πήγαινα στην Αγγλία, αποφάσισα πως έπρεπε να κάνω το μεγάλο βήμα.

Και νά'μαι τώρα, 11 χρόνια μετά να θυμάμαι πώς ξεκίνησαν όλα.

Με το τοστ βγήκα στο 15μελές, συνάντησα την Αλίκη, διάλεξα φροντιστήριο, γνώρισα τον απέναντι ψιλικατζή, μου έδωσε το φυλλάδιο, πλακώθηκα με τον πατέρα μου και πήγα Αγγλία.

Γι αυτό και μόνο (και όχι επειδή η Αλίκη έχει το τέλειο φυσικό βυζί) το τεύχος Ιουλίου του Nitro κέρδισε μια θέση ανάμεσα σε άλλα θρυλικά έντυπα που σημάδεψαν τη ζωή μου. Δίπλα στο Κλικ και το Playboy με την πρώτη φωτογράφηση της Erika Eleniak.

14 σχόλια:

diki είπε...

Το butterfly effect σε όλο του το μεγαλείο!

Και βέβαια τη συζήτηση την έκανες Νοε '95 όχι το 2005. Εκτός αν πήγες πέρυσι Aγγλία :-D

(έβαλα link στο site μου για το άρθρο σου - δε φαντάζομαι να σε πειράζει;)

Your Man είπε...

Εμ, ναι, 2005, καταλάβατε! :-)

"Υπαίθριο στην κορυφή";

I love you!

vatraxokoritso είπε...

μωρο μου ωρες ωρες εισαι πολυ χαζο ...

χιχιχι..

(εγω στον παγο,η αναμονη συνεχιζεται μην σταματησεις να πιστευεις και να προσευχεσαι στο θεο μεχρι να....και μετα μεχρι και την αλικη θα ριξουμε ρε!!!!!)

Λύσιππος είπε...

Επειδή το αποσυρμένο τεύχος του ΚΛΙΚ - Μάιος '93 - μας συντρόφευσε στις δύσκολες ώρες του κέντρου εκπαίδευσης νεοσυλλέκτων θα έλεγα πως μπράβο στον Κωστόπουλο που είχε τα π@π@ρια τότε, πού λίγοι έχουν τώρα.

Μαύρος Γάτος είπε...

Χαίρε Τζώρτζ
O υπέροχος κύριος Κωστόπουλος, και η ανεκτίμητη συνεισφορά του στην μόρφωση της γενιάς μου

artfarted είπε...

Αν ο Κωστόπουλος έχει @@, αυτή την καταπληκτικά γραμμένη ιστορία πρέπει να την δημοσιεύσει στο περιοδικό του και να πληρώσει πολύ χρήμα για να το κάνει.

pwlina είπε...

με τόσα γιαούρτια και τελικά δεν έγινες ποτέ καλός??χαχαχαχα κρίμα κι άδικο!!
Τα άρθρα του Κωστόπουλου έιναι σαν το Cosmopolitan υπερβολικά...επιμορφωτικά και διασκεδαστικά!Δεν παραδέχεσαι ότι πέφτεις στο επίπεδο να τα διαβάσεις...παρ'όλα αυτά άμα πέσει στα χέρια σου το ξεκοκαλίζεις!


Υ.Γ νόμιζα ότι μόνο στο χωριό μου λένε ζγκατάψυξ!;Ρ

Your Man είπε...

Βατραχό: Please marry me. :)

Λύσσιπος: Συντρόφευσε το λέμε τώρα, έτσι;

Μαύρος Γάτος: Θέλουμε πειστήρια. More photos plz.

ArtFarted: Παρακαλούνται όσοι τον γνωρίζουν προσωπικά και έχουν τα μέσα να του μεταφέρουν την πρόταση των αναγνωστών. (Ακούτε εσείς που διακοπίζετε;)

Πωλίνα: Ποιό χωριό σου; Τη Λευκάδα; :-) Χμμμ...

Γωγώ είπε...

Ναι σκληρό αλλά όχι πάντα αληθινό.
Καλησπέρα!

pwlina είπε...

Αφού έκανες τον κόπο να μπεις θα είδες ότι δεν είμαι μέσα απ'τη Λευκάδα αλλά από ένα μικρό μπουρτζοχωριουδάκι που λατρεύω!Είσαι από εκεί κοντά?

Μαύρος Γάτος είπε...

Για να πω την μάυρη αλήθεια μου τα έχω όλα, φυλαγμένα. Το Κλικ από το πρώτο τεύχος, πολλά Νίτρο (με κριτήριο φυσικά το εξλώφυλλο Σ;)))), ως και το τρισχειρότερο από τον Κωστόπουλο max, από το 90κάτι ώς το 95! Βαράτε, βαράτε. Γι αυτό έκραξα "δώσε μου πίσω ρε τα χαμένα μου χρόνια"!

Σ;)

Your Man είπε...

Ναι, είμαι από ένα μπουρτζοχωριουδάκι εκεί κοντά με 5.000.000 κατοίκους. Το λένε Αθήνα και το επισκέπτομαι κάθε Δεκαπενταύγουστο.

Λύσιππος είπε...

Ναι βρε Γιώργη, όταν η γκόμενα έρχεται κάθε 15 μέρες επισκεπτήριο τι να κάνεις; Ευτυχώς υπάρχει η χήρα (χείρα) με τα πέντε ορφανά.

vatraxokoritso είπε...

καλα ασε τις μαλακιες τωρα και ετοιμασου να φυγουμε για σαντορινη μεσα στην βδομαδα και αν δεν βρουμε αλικη μπορει να βρουμε τζενη...