5.6.05

Μια ιστορία θα σας πω #2

Για όσους χάσανε την πρώτη ιστορία της ιδίας σειράς, τους παραπέμπω να τη διαβάσουν τώρα, για να ξέρουν τι να περιμένουνε.

Σεπτέμβριος 2004.

Κάποιοι καλοί μου φίλοι κάνουν τα εγκαίνια των νέων τους γραφείων στην Αγία Παρασκευή. Δε θυμάμαι μέρα, η ώρα ήταν η 8η βραδινή. Μία ώρα πιο πριν έφτανε στο αεροδρόμιο ο φίλος μου ο Παύλος και του είπα ότι θα πάω να τον πάρω και μετά θα πάμε σούμπιτοι στη δεξίωση.

Φτάσαμε λοιπόν πρώτοι-πρώτοι. Εγώ καθώς ένιωθα ένα κενό στο στομάχι μου, να να εκεί κάτω δεξιά δίπλα στο εκλεράκι, πήρα από ένα σάντουιτς από το δρόμο.

Το σάντουιτς όμως είχε μείνει κάποιες ώρες στη βιτρίνα του μαγαζιού και εγώ τότε δεν το ήξερα. Και καθότι κατά βάθος είμαι ένας γατούλης έξυπνος κι ευαισθητούλης, με ιδιαίτερη ευαισθησία στο στομάχι, σε κάποια φάση με το που έχουμε φτάσει, σαν να ένιωσα κάτι.

Όχι τίποτα πολύ. Ένα ανεπαίσθητο ανθυπορεψιματάκι. Καλού κακού, πήγα και πήρα μια κοκακολίτσα, καθότι είναι γνωστό γιατροσόφι για περιστάσεις όπου το σκατό είναι πιο γρήγορο από το φως και από τη σκέψη (βλέπε γνωστό αέκδοτο με Αμερικάνο, Κινέζο και Πόντιο).

Δεν προλαβαίνω να ρουφήξω μία τζούρα κοκακόλας και βλέπω τον Παύλο να πάει να ανάψει τσιγάρο.

Παυλάρα, ρε συ, μπορεί να μην επιτρέπεται το κάπνισμα εδώ μέσα, δεν πάμε έξω να το ανάψεις;


Πάμε έξω, ανάβει ο Παύλος.

Να σου πω ρε Παυλάρα, δεν πάμε λίγο πιο κει μωρέ, να μου πεις τα νέα σου από το Λονδίνο;

Πάμε και πιο κει.

Α, και πού'σαι Παυλάρα, αν μυρίσεις τίποτα περίεργο ή ακούσεις κάνα περίεργο ήχο, δεν τρέχει τίποτα, μην ανησυχήσεις. Νομίζω ακόμα φτιάχνουνε το κτίριο, μπορεί να σπάσει κάνας αγωγός.

Δεν προλαβαίνω να δώσω στον Παύλο να υπογράψει ένα disclaimer πως ότι κι αν πάθει, όσο ρεζίλι κι αν γίνει λόγω της στομαχικής μου ευαισθησίας, εγώ δε φέρω καμία ευθύνη και νάτο το πρώτο.

Παυλάρα, πάω να δω κάτι κι έρχομαι.
Τώρα, ο Παύλος δεν είναι κανένας χθεσινός. Με ξέρει σ' αυτά. Αν δει τίποτα ύποπτο, ξέρει τι να περιμένει. Μια φορά στο εξάμηνο όλο και κάτι θα φάω που θα με πειράξει.

Πάω στην τουαλέτα και πετυχαίνω τον Γιάννη, τον ένα εκ των δύο φίλων. Είχε όρεξη για κουβεντούλα και η τουαλέτα δεν ήταν και καμιά μεγάλη. Ήταν νιπτήρας-λεκάνη σε ένα δωματιάκι, όλο κι όλο.

Γιαννάκη, για ένα κατουρηματάκι μπαίνω και έρχομαι να τα πούμε.
Μπαίνω και θαυμάζω. Ξέρεις τι χαρά σου δίνει μια ολοκαίνουρια τουαλέτα σε μια κατάσταση ανάγκης και πανικού; Αγαλιάζει η ψυχή σου ρε παιδί μου. Αστραφτερή, πεντακάθαρη, να μοσχοβολάει, να γυαλίζει το άσπρο το πλακάκι στο πάτωμα και στον τοίχο. Να τρέχουν τα νερά της σαν τα γάργαρα νερά του Νιαγάρα.

Αλλά δεν είχα χρόνο για πολύ αγνάντι και μέλια με την τουαλέτα. Στην τελική, χεσμένη την έχω. Ξεκουμπώνω παντελόνια, σηκώνω πουκάμισα (ενώ γενικότερα κυκλοφορώ σένιος, σε εκείνα τα εγκαίνια φορούσα ένα παντελόνια τριών τετάρτων, T-shirt και χαβανέζικο πουκαμισάκι από πάνω, ένα όνειρο ήμουν) και κάθομαι.

Γεμάτος αγωνία για το τι μέλλει γενέσθαι, αφήνω τον εαυτό μου να χαλαρώσει για να απολαύσει αυτή την εμπειρία, η οποία όμως δεν ήταν καθόλου παραγωγική. Αν εξαιρέσεις κάποιους βροντερούς ήχους (και ως γνωστόν, αυτές που ακούγονται, δεν μυρίζουν), τίποτα στερεό ή έστω υγρό δεν βγήκε.

Για κάτσε, να το φιλοσοφήσουμε ρε παιδιά, καμιά φορά, δεν ξέρεις, μπορεί το σκατό να θέλει λίγη ώρα να κατέβει. Μπορεί να έχασε το δρόμο, να σταμάτησε κάπου για να ρωτήσει.

Μετά από κάνα τρίλεπτο νιώθω πως έχω πλέον δώσει άπλετο χρόνο στο σκατό για να ρωτησει για οδηγίες, να βγάλει χάρτη και πυξίδα. Και για να μην το βλέπω να πλησιάζει, αυτό μπορεί να σημαίνει μόνο ένα πράγμα. Μ' έστησε.

Καλού κακού, σκουπίζομαι κιόλας, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι ύπουλο πράγμα είναι το κόψιμο. Μπορεί να έχεσες και να μην το πήρες χαμπάρι.

Βγαίνω έξω, πλένομαι και κάνω να βρω και πάλι τον Παύλο. Παρατηρώ πως εκεί που ήμασταν εμείς κι εμείς όταν μπήκα στην τουαλέτα, τώρα τα εγκαίνια είχαν αρχίσει να αποκτάνε ενδιαφέρον.

Φυσικά, με χαβανέζικη μπλούζα και ψαράδικο παντελόνι, η φράση dress code αναρριχήθηκε στο μυαλό μου, αλλά δε γαμείς, λέω, πάντα ντύνομαι έτσι ώστε να ξεχωρίζω, και αυτό δεν είναι κάτι το διαφορετικό.

Γυρνάει λοιπόν, άνετος ο δικός σου, πάω και βρίσκω τον Παύλο.
Καλά ρε Παύλο, ανησύχησες; False alarm ήταν, δεν τρέχει τίποτα. Τζούφιος ήμουν.
Δεν προλαβαίνω να πιω μισή γουλίτσα κοκακόλα και νιώθω να ενεργοποιείται το στομαχοεντερικό μου υποσύστημα και να πιάνει μηδέν-εκατό σε 2 δευτερόλεπτα.

Δεν ξέρω αν το σκατό έβγαλε GPS και γιατί τελικά εμφανίσθη καθυστερημένο αλλά τώρα η μόνο σκέψη που περνάει από το μυαλό μου, ενώ κάνω γρήγορα και μεγάλα βήματα προς την τουαλετίτσα, είναι:

όχιρεπούστημουκαιναδειςπουθαέχειάλλος τώραστηντουαλέτακαιθαχέζειμετιςώρες!

Η τουαλέτα με περίμενε σαν πουτάνα στην πιάτσα της. Μυρωδάτη και διαθέσιμη.

Μπαίνω μέσα, κλείνω την πόρτα και αμολιέμαι.

Ξέχασα να σας πω εδώ, πως η τουαλετίτσα, μικρή όπως είναι, δεν είχε ακόμα κλειδί. Όπερ σημαίνει πως ενώ ήμουν καθισμένος στη λεκάνη κάνοντας δίετα (δύο κιλά σε μισή ώρα έχασα, τι καλά!), με ένα πόδι μπλόκαρα την πόρτα από το να ανοίξει, με το ένα χέρι κρατούσα το χερούλι της πόρτα για να μην με πιάσει κανείς στον ύπνο, και με το άλλο χέρι κάλυπτα την κλειδαρότρυπα (ποτέ δεν ξέρεις).

I'll spare you the details, αλλά θα σας δώσω κάποια γρήγορα στατιστικά για το session μου με την τουαλέτα:
Συνολικός χρόνος: 45 λεπτά
Συνολικοί γύροι: 4
Συνολικά τραβήγματα καζανακίου: 6
Χαρτί που καταναλώθηκε: μισό ρολό
Χρυσός χορηγός: Softex
Αφού λοιπόν τελείωσα μετά από 6 καζανάκια, τα χέρια μου και το πόδι μου είχαν πιαστεί από την περίεργη θέση που τα είχα βάλει για να μην εισβάλει κανένας παρείσακτος. Σηκώθηκα, αυτοκαθαρίστηκα, ανασυντάχθηκα, τεντώθηκα.

Άνοιξα τη βρύση, πλύθηκα, καθάρισα τον ιδρώτα από το πρόσωπό μου, έφτιαξα τη χωρίστρα, ξανάπλυνα τα χέρια μου με υγρό σαπούνι, χαλάρωσα λίγο.

Και πάνω στη χαλάρωση και ενώ ήμουν έτοιμος να ξαναενταχθώ στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο που απάρτιζε αυτή τη μικρή - 150 ατόμων - δεξίωση εγκαινίων, το μυαλό μου άρχισε να τρέχει, ή μάλλον να κάνει catch up

Μου έκανε εντύπωση το ότι τόοοοση ώρα και ενώ υπάρχει μία μόνο τουαλέτα στα γραφεία, κανένας δεν ήρθε να με ενοχλήσει. Ούτε καν να χτυπήσει την πόρτα. Ούτε καν ο Παύλος ο οποίος σε κάτι τέτοια συνήθως έρχεται να δει αν είμαι καλά ή αν έπεσα στην τρύπα, ας πούμε.

Και τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν ακούω πλέον τη μουσική που άκουγα πριν. Τι έγινε; Μπας και τελείωσαν τα εγκαίνια νωρίτερα; Ρε συ, μπας και έπιασε καμιά φωτιά το κτίριο και βγήκαν όλοι έξω και θα μπουκάρει από στιγμή σε στιγμή κάνας πυροσβέστης με τσεκούρι και θα γίνω βούκινο στο πανελλήνιο με τις κάμερες από τα κανάλια;

Μπα, αν έπιανε φωτιά, θα μύριζα καπνό, κι εγώ δεν μυρίζω τίποτα. Σνιφ σνιφ. Χμ...

Για κάτσε! Σνιφ σνιφ!
Σαν κάτι να μυρίζει, και δεν εννοώ κάτι που έχω παράγει εγώ στο τελευταίο 45-λεπτο. Κάτι μυρίζει σαν - σνιφ σνιφ - καμένο!

Fuuuuuuck!
Μία ανθυποεκπαίδευση που έχω κάνει σαν εθελοντής πυροσβέστης μου λέει πως αν ας πούμε έχει πιάσει φωτιά απ' έξω από την πόρτα, τότε δεν πρέπει να πιάσω το χερούλι γιατί από την φωτιά θα έχει πυρακτώσει και θα μου κάψει το χέρι.

Όμως κάτι δεν πάει καλά εδώ γιατί ούτε ζέστη νιώθω, ούτε καπνό βλέπω να μπαίνει από τη χαραμάδα της πόρτας, ούτε με έκαιγε το χερούλι που το έπιανα τόση ώρα προσπαθώντας να μπλοκάρω τον κάθε πιθανό παρείσακτο.

Το σκέφτομαι λίγο πριν ανοίξω και αποφασίζω - από περιέργεια περισσότερο - να κοιτάξω από την κλειδαρότρυπα. Χωρίς όμως να θέλω να καρφωθώ, ρίχνω μια ματιά στα γρήγορα και βλέπω ένα μαύρο πράγμα, που δε μπορούσα να καταλάβω τι είναι.

Προσπαθώ να συγκεντρωθώ στο να ακούσω κάτι απ' έξω, αλλά δε μπορούσα γιατί το ανεμιστηράκι πάνω από την τουαλέτα έκανε αρκετό θόρυβο ούτως ώστε να καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα ήχων. Αλλά με λίγη περισσότερη συγκεντρωση, άκουσα ένα μονότονο ήχο, ένα συνεχόμενο "μμμμμμμμμμμμμ", το οποίο μάλιστα φαινόταν να μην το βγάζει κάποιο μηχάνημα, αλλά κάποια φωνή.

Μη μπορώντας να καταλάβω τι γίνεται και αν υπάρχει κάτι έκτακτο ή αν απλά κάποιος μου κάνει πλάκα, ανοίγω την πόρτα αποφασιστικά και έτοιμος για όλα: από φωτιά μέχρι φάρσα.

Αλλά αυτό που είδα δεν το περίμενα με την καμία.

Ακριβώς δίπλα από την πορτούλα της τουαλέτας, είχαν βάλει ένα τραπέζι, στο οποίο είχαν απλώσει ένα άσπρο τραπεζομάντηλο με διάφορα τσιμπράγκαλα εκκλησιαστικής φύσης (αγιαστούρες, θυμιατά, σταυρούς).

Ακριβώς μπροστά από την πόρτα της τουαλέτας ήταν ένας παπάς (το μαύρο πράγμα που έβλεπα από την κλειδαρότρυπα), ο οποίος είχε πάρει την Αγία Γραφή και έλεγε προσευχές.

Το μμμμμμμμμμμμμ που άκουγα δεν ήταν τίποτα άλλο από τον ψάλτη που είχε φέρει ο παπάς μαζί του (φέρνουνε και ψάλτη στον αγιασμό; δε το ήξερα!).

Αλλά ο παπάς και ο ψάλτης ήταν το μικρότερο από τα προβλήματά μου.

Το μεγαλύτερο μου πρόβλημα ήταν το ότι απέναντι μου, είχα παραταγμένα 150 άτομα τα οποία παρακολουθούσαν τον παπά, τα οποία όλα προσπαθούσαν (χωρίς καμία επιτυχία) να κρύψουν το γέλιο τους γιατί χωρίς μουσική ακούγανε το καθένα από έξι καζανάκια μου και επί 45 λεπτά περιμένανε πώς και πώς τη στιγμή που αυτός ο δύστυχος που είχε κλειδαμπαρωθεί μέσα στην τουαλέτα θα έκανε την εμφάνισή του.

Και φαντάζεστε τώρα τη δική μου αμηχανία όταν περίμενα να δω φωτιά ή κάνα κουβά νερό να έρχεται στο κεφάλι μου, να βλέπω 150 άτομα να με κοιτάνε, να σκουντιούνται συνομωτικά και να δακρύζουν από τα γέλια.

Και ανάμεσά τους, φυσικά, ο Παύλος.



...

...



Η μικρή μου ιστορία θα τελείωνε εδώ, αλλά επειδή μου αρέσουν πάρα πολύ οι ταινίες που κατά τη διάρκεια των τίτλων τέλους δείχνουν κάτι παραπάνω, σας την συνεχίζω:

Προσπαθώντας να ξεφύγω διακριτικά από τα βλέματα όλων (φαντάσου να είσαι σε μία γωνία και όπου και να πηγαίνεις να σε ακολουθεί ένας προβολέας) καταφέρνω να συρθώ μέχρι την έξοδο.

Ο Παύλος με ακολουθεί, πάμε στο αμάξι και φεύγουμε, δίχως δεύτερη κουβέντα. Κατεβαίνω τη Μεσογείων οδευόμενος προς το σπίτι μου, αλλά νιώθω να μου επιφυλάσει κι άλλα η κοιλιά μου.

Σταματάω μπροστά από το νοσοκομείο Ερρίκος Ντυνάν (τι καλός άνθρωπος αυτός ο Ντυνάν, και ποτέ δεν τον είχα σε εκτίμηση τον Ερυθρό Σταυρό), βρίσκω πάρκινγκ με τη μία (η κωλοφαρδία στο χέσιμο έχει και τα πλεονεκτήματά της) και αλλόφρων ξεχύνομαι στο νοσοκομείο να βρω μια τουαλέτα.

Με τα πολλά βρίσκω μία. Κάνω να την ανοίξω αλλά -γμτ- ήταν κλειδωμένη! Ψάχνω για άλλες στο ισόγειο και δεν βρίσκω. Αλλά βρήκα μια καθαρίστρια με ένα μάτσο κλειδιά περασμένα στη ζώνη της.

Και φαντάσω τώρα εμένα να προσπαθώ να κρατηθώ για να μη χέσω τον Ερρίκο Ντυνάν, να συνεννοηθώ με την καθαρίστρια η οποία μόλις είχε καθαρίσει τις τουαλέτες αυτές και δεν ήθελε να τις ανοίξει γιατί μετά θα έπρεπε να τις ξανακαθαρίσει.

- Σας παρακαλώ, είναι ανάγκη να μου ανοίξετε.
- Λυπάμαι δε μπορώ, μετά τις 9 κλειδώνουμε.
- Υπάρχουν κάπου αλλού τουαλέτες;
- Για τους ασθενείς και το προσωπικό μόνο.
- Μα είναι ανάγκη! ΧΕΖΟΜΑΙ ΣΑΣ ΛΕΩ!

Με τα πολλά, μου άνοιξε.

Oh god! Τόσο όμορφες τοαυλέτες, ντιζαϊνάτες, με μαύρο μάρμαρο. Μια όαση στα μάτια μου!

Νά'στε καλά κυρία μου!

15 σχόλια:

Nick είπε...

Τσεκαρε την δεξια, γαμω τα εργαλεια ε?


http://www.ecobagno.gr/gr/gsi.htm

Lili είπε...

Exω δακρυσει απο τα γελια.
Σε λατρευω.


Αυριο καραοκι.
Ελα.

Σημερα παω σε παρτι, στου ημιγνωστου τυπου που καθησε λιγο μαζι μας...αν γουστρς ναρθεις, πες το μου, θα φυγω κατα τις 8 απο δω(θα τσεκαρω το μπλογκ σου πριν φυγω)

Your Man είπε...

Λίλη: Πήγαινε και αν έχει ΠΟΛΛΕΣ γυμνόστηθες γκόμενες στείλε μου μηνυματάκι, για να αφήσω τις δικές μου και νά'ρθω.

Και τώρα που είπα για γυμνόστηθες, bonus άλλη μια μικρή ιστορία με τον φίλο μου τον Παύλο.

Είμασταν στο La Mamounia, τότε που ήταν the place to be. Ηλικία πιτσιρικαρίας όμως.

Είχε κάποιο show και βγήκαν στριπτιτζούδες πάνω στις μπάρες και άρχισαν να τα βγάζουν.

Μέσα να γίνεται πανικός, εγώ βρίσκω ένα κασόνι στο οποίο πατάω για να βλέπω. Βλέπω το σκηνικό και φωνάζω στον Παύλο (ο οποίος είναι πολύ νορμάλ άτομο, καμία σχέση με μένα):

ΠΑΥΛΟΟΟΟΟΟ, ΒΥΖΙΑΑΑΑΑΑΑΑ!

Κατάλαβα ως πού ακούστηκε η φωνή μου όταν καμιά πενηνταριά άτομα γυρίσαν να δούνε ποιός είναι αυτός ο Παύλος.

Lili είπε...

La mamoynia ΔΕ ιτ ΠΛΕΙς?
Βυζιαααααα-εσυ-λα μαμουνια....μουμπλε μπουμπλε δεν τολμω να σκεφτω ποσα χρονια σε περναω...

vague tourist είπε...

Μήπως να γράψω κι εγώ καμία από τις περίφημες ιστορίες για τη δυσκοιλιότητά μου;

Σιχαμερά μνημειώδες!

Στο επόμενο bloggers meeting δεν πρόκειται να κάτσει κανείς κοντά σου. Και δεν θα σε αφήσουμε να φας! (LOL)

Ανώνυμος είπε...

Χέστηκα από το γέλιο!
Μήπως είναι μεταδοτικό???

dystropoppygus είπε...

Πότε θα πάμε για κανένα σάντουιτς;

(Μ'έχεις ρίξει κάτω και χτυπιέμαι γμτ... αλλά ιστορία για χέσιμο δεν ανεβάζω. Τουλάχιστον, όχι πριν τον vague tourist.)

Θανασης είπε...

Ωραια! Η ταινια θα εχει και part 2. Αν και νομιζω πως το νο.1 ηταν πιο δυνατο (οπως συμβαινει και με τα περισσοτερα sequel αλλωστε).
Και στο #2 βεβαια γελασα παρα πολυ! Μη παρεξηγηθουμε....

Ααα, και αυτα που ελεγα για σκηνοθετη, εννοουσα το τεχνικο κομματι. Γιατι εσυ εχεις κανει ηδη ολη την δουλεια στο γραψιμο, ειναι σαν να βλεπεις ταινια.

Θανασης

Your Man είπε...

Ταινία ε;

Άντε καλάαααααα....

(πρόσεχε το ύφος του δεθελωισμού αλλά επειδή είσαι έμπειρος ψήστης, με έψησες)

KGP είπε...

Re si Giorgi...toses forites chimikes toualetes vgazei kata kairous to Lidl...den perneis kamia???? ante na ischichaseis epitelous.

echoun kai ftino charti igias ama chriasteis....na tin sinodeueis me tin chimiki toualeta


PS friendly advice min pareis sakoula tin...chreonoun.....

marina είπε...

χαχαχαχα... ακομα γελάω γιατί είμαι και εγώ της αυτής κατηγορίας..ξέρω τις καλύτερες τουαλέττες της Αθήνας, απο ξενοδοχεία, μέχρι μάντρες (γιατί που ξέρεις πότε θα σε πιάσει)..επι τη ευκαιρία θα ήθελα τη διεύθυνση του μαγαζιού που πήρες το σάντουίτς, έχω κάτι αχώνευτους γνωστούς.. λέω να τους βοηθήσω να χωνέψουν...

flintstone είπε...

Bravo pou boreis kai pas se dimosies toualetes.Ego oute apo makria thelo na peraso.
Zitima an tuxei na exo paei 2-3 fores sti zoi mou se wc se toualetes se magazia.Akoma kai otan xreiazetai logo douleias sugkatoikiso me polla atoma,niotho polu xalia pou tha xrisimopoihso toualeta me tosa atoma.

Pantos i istoria eixe polu gelio.
Goustara polu to tropso grapsimatos.
Na eisai kala.

dina είπε...

Επειδή George με έκανες και γέλασα πολύ σήμερα πάρε ένα περιστατικό:Μετά από τρελό Σαββατιάτικο ξεφάντομα με την ξαδέρφη μου και τα δύο τουμπανάκια που μας συνόδευαν καταλήξαμε στο καβούρι να σηνεχίσουμε το πινε πίνε.έγώ σε όλο τον δρόμο να παραπονιέμαι γιατί ήθελα να κάνω τσία μου(πιπι)και η Αναστασία να με βρίζει που γκρινιάζω και δεν μπορώ να κάνω λίγη υπομονή,τεσπα τουμπεκί εγώ και προσπαθούσα να κρατηθω.Φτάνουμαι στο Καβούρι πετάγομαι και εγω έξω και πέρνω μαζί μου την Αναστασία(Τα κορίτσια πάνε πάντα δυο δυο για κατούρημα)έλα μου όμως που όλα τα ζευαγαράκια την βγάζαν στο καβούρι,είχε ξυμερώσει κι όλας και δεν είχα σε ποιο θάμνο να κρυφτώ και αναγκαστηκά πήγα σε δημόσια τουαλέτα και ενώ εγώ ξελαφρονα και πάλευα να κατουρήσω στο ούτε καθηστό όύτε όρθιο και πιανόντουσαν τα πόδια μου επειδή κατούραγα για ολόκληρα λεπτά η Αναστασία φώναζε
-τελείωνε τελείωνε
-θέλω και εγώ δεν μπορώ να κρατηθώ
εγώ απαντούσα
-τελειώνω περίμενε
ακούς την Αναστασία μετά από λίγο να λέει
-αστο δεν χρειάζεται
βγαίνω και εγώ και την βλέπω να κατουργιέται επάνω της και να έχω ληθεί στα γέλια.
Αλλά είχαμε ξεχάσει τα τουμπανάκια τι θα κάναμε τώρα πο πο ρεζιλίκι,πως θα έμπενε στο ξένο αμάξι, πως θα το καλήπταμε?Ήταν και καταχείμωνο ούτε μπάνιο δεν μπορουσες να κάνεις.την πείραζα και εγώ και της έλεγα πως θα πούμε πως είμαστε χειμερινές κολυμβήτριες.Ουτε καταδιάνεια δεν θα κάναμε μπάνιο Ιανουάριο μήνα και έξι το πρωί. τελος πάντος σκούπησε ότι μπορουσε έβρεξε και της μπότες της στη θάλασσα έβαλε και λίγο παραπάνω άρωμα και πήγαμαι στα παιδιά καθήσαμαι στην παραλία μέχρι να στεγνώσει η Αναστασία ήταν τυχερή φόραγε φούστα και λεπτό καλσόν έτσι στέγνωσε γρήγορα φόρεσε και το παλτουδάκι της και κανείς δεν κατάλαβε τίποτα .Στο δρόμο είχαμε τα παράθυρα ανοιχτά με την πρόφαση ότι έσκαγα και άναβα τσιγάρο το ένα μετά το άλλο τουλάχισον το αμάξι να βρωμάει τσιγαρίλα.Τελικά ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Dastardly Kinkajou είπε...

Φίλη μου καλή βρίσκεται σε διαδρομή ΚΤΕΛ η οποία διαρκεί περί τις 10 ώρες. Εξαίφνης νιώθει την κοιλιά της να την προδίδει, αλλά για καλή της τύχη το λεωφορείο ακριβώς εκείνη τη στιγμή κάνει δεξιά για τη μεγάλη στάση του ταξιδιού. Η φίλη κατεβαίνει από το λεωφορείο χωρίς να τη δει κανείς (λόγω της ταχύτητας με την οποία πήγαινε), αφήνει στο διάβα της θύμα κανά δυο γριές και κάτι μικρά που έκαναν το λάθος να μπουν στο δρόμο της, κλειδαμπαρώνεται στην τουαλέτα, τα κατεβάζει πανικόβλητη, παίρνει όρθια στάση μάχης και με έναν αλαλαγμό ευχαρίστησης αφήνει το σφιγκτήρα της να κάνει τα δικά του. Κι εκεί έγινε το "Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν". Αλλά η δόλια φίλη κατάλαβε ότι κάτι τραγικό είχε συμβεί, κάτι που θα τη στοίχειωνε για την υπόλοιπη ζωή της. Γύρισε αργά (με τα βρακιά στον αστράγαλο και να θες να πας γρήγορα δεν μπορείς) και αντίκρισε το αποτέλεσμα των προσπαθειών της - splatter στον πάλλευκο τοίχο της επαρχιακής τουαλέτας. Προσπάθησε μάλιστα να βελτιώσει την κατάσταση με το βουρτσάκι (το γνωστό πιγκάλ) αλλά εις μάτην.
Βγαίνοντας, αντίκρισε όλο το γυναικείο πληθυσμό του ΚΤΕΛ παραταγμένο έξω από την τουαλέτα.
Ευτυχώς ήταν χειμώνας και είχε ένα τεράστιο κασκόλ, με το οποίο κουκούλωσε τη φάτσα της μέσα στο λεωφορείο και ξαναξεμύτισε όταν τελικά έφτασε στον προορισμό της.

可可 είπε...

免費小遊戲,免費遊戲,小遊戲,遊戲,好玩遊戲,好玩遊戲區,A片,情趣用品,遊戲區,史萊姆好玩遊戲,史萊姆,遊戲基地,線上遊戲,色情遊戲,遊戲口袋,我的遊戲口袋,小遊戲區,手機遊戲,貼圖,A片下載,成人影城,愛情公寓,情色貼圖,情色,色情網站,色情遊戲,色情小說,情色文學,色情,aio交友愛情館,色情影片,臺灣情色網,寄情築園小遊戲,情色論壇,嘟嘟情人色網,情色視訊,愛情小說,言情小說,一葉情貼圖片區,情趣用品,情趣,色情漫畫,情色網,情色a片,情色遊戲,85cc成人片,嘟嘟成人網,成人網站,18成人,成人影片,成人交友網,成人貼圖,成人圖片區,成人圖片,成人文章,成人小說,成人光碟,微風成人區,免費成人影片,成人漫畫,成人文學,成人遊戲,成人電影,成人論壇,成人,做愛,aio,情色小說,ut聊天室,ut聊天室,豆豆聊天室,聊天室,尋夢園聊天室,080視訊聊天室,免費視訊聊天,哈啦聊天室,視訊聊天,080聊天室,080苗栗人聊天室,6k聊天室,視訊聊天室