Pet Peaves

Όσο μεγαλώνουμε συμβαίνουν ένα εκ των δύο πραγμάτων. Είτε γνωρίζουμε καλύτερα τον εαυτό μας, είτε παραξενεύουμε.

Σε πολλές περιπτώσεις, συμβαίνουν και τα δύο. Και κάτι μου λέει ότι αυτό συμβαίνει και σε μένα.

«Μα είσαι εσύ παράξενος;» θα μου πείτε τώρα. «Εσύ είσαι το πιο cool άτομο πάνω στη γη, είσαι ο ορισμός της κουλ-αμάρας».

Ναι, ναι, το ξέρω πως με αγαπάτε, κι εγώ το ίδιο. Εκτός από σένα που με διαβάζεις τώρα και ξύνεις τη μύτη σου γιατί νομίζεις ότι δε σε βλέπω.

Αλλά η πραγματικότητα είναι πως όσο πιο καλά γνωρίζουμε τι μας αρέσει, τόσο περισσότερο το αναζητούμε στους άλλους, δίνουμε λιγότερο χρόνο για εισαγωγές και περιμένουμε να περάσουμε γρήγορα στο προκείμενο.

Εν συντομία, παραξενιές.

Έτσι λοιπόν, μια δική μου τέτοια παραξενιά είναι το ότι θέλω όταν κάποιος μου πει κάτι να το εννοεί και όταν υπόσχεται κάτι να το κάνει. Κι αν δεν μπορέσει να το κάνει στο χρόνο που το υποσχέθηκε, τότε να κάνει follow-up και να μου πει πότε θα το κάνει.

Αν για παράδειγμα μου πεις ότι θα βρεθούμε την Τρίτη το βράδυ, τότε εγώ το δένω κόμπο. Το είπες, το'κλεισα, done deal.

Αν δε με πάρεις να μου το ακυρώσεις θεωρώ ότι ισχυεί. Κι αν δε το κάνεις, τρως μεγάλο χι, καθώς και από υπομονή δεν πάμε καλά τώρα τελευταία.

Η μέθοδός μου είναι ιδιαίτερα πιθανό να οδηγήσει σε παρεξηγήσεις. Αλλά, μεταξύ μας τώρα, so far δε με χαλάει.

Και δε το λέω με την άγνοια και στυλάκι «σ' όσους αρέσουμε, για τους άλλους δε θα μπορέσουμε», αλλά με την έννοια ότι κάπου πρέπει να έχουμε κάποια σταθμά: τι δίνω και τι παίρνω.

Τα όρια αυτά είναι ελαστικα βέβαια, αλλά όχι για όλους και όχι για πάντα.

Μου το έκανες κάποτε και απορείς γιατί εξαφανίστηκα;

Τώρα ξέρεις.

Κόκκινο

Οδηγώ.

Νύχτα.

Πριν 15 λεπτά βασικά.

Ανάβει το φανάρι κόκκινο και ο εγκέφαλος μου αργεί να το καταγράψει. Πήγαινα με 40 χιλιόμετρα, σταμάτησα άνετα, απλά μου έκανε εντύπωση που δεν το έπιασα με την πρώτη.

Το αμάξι στέκεται ακίνητο μπροστά στον κόκκινο σηματοδότη.

Το σταυροδρόμι είναι άδειο ούτως ή άλλως. Είναι από αυτά τα φανάρια για τα οποία όλοι απορούν με την ύπαρξή του. Στη γωνία ένα ψιλικατζίδικο με την επωνυμία "Σταυροδρόμι". Μόνο κλειστό το έχω δει, ποτέ ανοιχτό.

Σκέφτομαι τι θα γινόταν αν παραβίαζα το κόκκινο και χτυπούσα κάποιον. Μου έρχονται πολύ άσχημες εικόνες στο μυαλό, οπότε κλείνω στιγμιαία τα μάτια για να τις βγάλω.

Σκέφτομαι το γραφείο και τους πελάτες που έχουν επιλέξει τη δική τους ευρωστία πάνω απο τη δική μου και μου καθυστερούν τις πληρωμές. Μακάρι να μπορούσα να μην μετακυλήσω τις ευθύνες, αλλά η προσέγγιση του καλού παληκαριού σπανιώς με οδήγησε σε προσωπικό όφελος. Θα το κόψω.

Σκέφτομαι την τελευταία μου σχέση. Marriage material. Για μένα, δεν ξέρω αν ήταν αμοιβαία τα αισθήματα. Και δεν ήταν για την ομορφιά της, ούτε για την εξυπνάδα της, ούτε για την αγωγή της. Αλλά γιατί κατάφερε να με κάνει να με φανταστώ μαζί της μακροχρόνια. Όχι πως δεν το κατάφεραν άλλες, αλλά σε κάθε ηλικία το βιώνεις διαφορετικά.

Σκέφτηκα μια κοπέλα με την οποία μόλις είχαμε βγει. Όμορφη, σούργελο (με την καλή έννοια, δε φοβάται να γελοιοποιηθεί). Ζεστό κορίτσι. Αλλά δε το βλέπω να δένει το γλυκό, ίσως έχω πολλά στο μυαλό μου τώρα.

Είπα γλυκό και μου ήρθε η εικόνα από ένα γλυκό πλάσμα που υπάρχει στη ζωή μου τώρα. Μια σταλίτσα γλύκας. Εκεί χαμογέλασα.

Πράσινο. Φεύγω.

The Relationship Track

Τα Χριστούγεννα δεν είναι ακριβώς ο τύπος μου. Το καλό είναι ότι επιτέλους έχω το χρόνο να δω φίλους και να βάλω σε μια τάξη το σπίτι. Το κακό είναι όλα τα υπόλοιπα. Εκτός από τα μελομακάρονα φυσικά.

Δέχτηκα παράπονα για το ότι έχω παρατήσει το blog και επειδή κάποια εξ 'αυτών έγιναν από σημαντικούς ανθρώπους, είπα ότι πριν περάσει η χρονιά, θα ξαναγράψω κάτι.

Here it is λοιπόν.

Δεν είναι κάτι βαθυστόχαστο. Δεν είναι καν χριστουγεννιάτικο. Είναι όμως κάτι που είδα πριν από λίγο σε μια σειρούλα που μου προτείνανε.

Μια κοπέλα αποφεύγει να κάνει "booty-call-related" πράγματα (ελεύθερη μετάφραση: τσούλικα πράγματα) γιατί θέλει κάποιον τύπο να την δει σοβαρά σαν σχέση. Και αντί να κάνει αυτά που πραγματικά θέλει και ποθεί, όπως το να του κάτσει και να περάσουν και οι δύο πανέμορφα, κάθεται και τον ακούει, του μαγειρεύει κλπ.

Αγάπη μου, ότι κι αν του κάνεις, αν αυτός θέλει μόνο και μόνο να σε πηδήξει, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να τον ξενερώσεις και να χάσεις και το πήδημα. Και μαζί και το χρόνο σου.

Καλή χρονιά, y' all.

1.1.11

Ο αριθμός 1 συμβολίζει την αρχή. Always has, always will.



Χτες, Πρωτοχρονιά, ήμουν με αγαπημένα πρόσωπα, όπως έπρεπε να είναι. Φίλους παλιούς που συνεχίζω να αγαπώ και να βλέπω ακόμα, αν και σπανιότερα.

Το σύνθημα της βραδιάς ήταν Save the date καθώς οι μισοί μας ανακοίνωσαν ότι παντρεύονται το καλοκαίρι. Οι άλλοι μισοί χάρηκαν και μάλλον ένιωσαν περίεργα.

Και σήμερα τι; Σήμερα θα πάω σε μια γιορτή της άλλης μου παρέας. Από αυτές που παλιά κανονίζαμε όλοι μαζί σε μαγαζί που συνήθως είχαμε πρώτα κάνει στέκι. Αυτή τη φορά απλά έλαβα ένα μήνυμα στο facebook για το πού θα ήταν το πάρτυ και έπρεπε να ψάξω το μαγαζί στο χάρτη. Έπρεπε να ήμουν ήδη εκεί, αλλά ακόμα είμαι βουτηγμένος στα όσα θέλω να είναι διαφορετικά.

Αλλά έτσι είναι. Όλα αλλάζουν.

Ψέματα. Το παίρνω πίσω. Δεν αλλάζουν. Εμείς τα αλλάζουμε.

Μια αλλαγή που κάνω και επηρεάζει άλλους, όπως είναι ο χρόνος που περνάω μαζί τους, είναι κάτι που οι άλλοι το βιώνουν διαφορετικό καθώς με βλέπουν λιγότερο. Αλλά δεν άλλαξε μόνο του. Εγώ το άλλαξα.

Και αυτό με φέρνει σε ένα θεματάκι που δε γουστάρω στις γιορτές. Όλοι ξαφνικά είναι τόσο για λίγο. Ντύνονται, αρωματίζονται, φοράνε ένα χαμόγελο και εύχονται τόσο ωραία πράγματα. «Χρόνια πολλά. Καλή χρονιά. Με ευτυχία, υγεία και αγάπη το 2011.»

Όλοι μας γινόμαστε πομποδέκτες ευχών.

Το πρόβλημα μου είναι πως μένουμε εκεί. Στην ευχή. Στη θεωρία. Και τα παίρνω. Η ευχή δεν είναι μόνο ανούσια. Είναι και επικίνδυνη. Μας κάνει να επαναπαυόμαστε στην απραξία.

Γι αυτό ας μην έχουμε μια καλή χρονιά. Ας τη δημιουργήσουμε.

A little less than perfect

Έχει πλάκα.

Όταν μπαίνεις σε άλλους ρυθμούς, όταν ξυπνάς βίαια από μια πραγματικότητα την οποία εσύ ο ίδιος δημιουργείς για τον εαυτό σου και συντηρείς. Αλλά έτσι είναι όταν βρεις αυτό που σου κάνει κλικ.

Δε σε ενδιαφέρει κάτι άλλο. Βρίσκεις όλα τα άλλα βαρετά και ανούσια. Γιατί αυτό είναι εκεί και όχι μόνο σου πηδάει τον εγκέφαλο αλλά σου κάνει και ένα roleplaying σενάριο στο οποίο ο εγκέφαλός σου βιάζεται από μια ορδή από [insert desired creatures].

Και δε βρίσκεις χρόνο για κάτι άλλο. Οι φίλοι σου δε σε καταλαβαίνουν, δε σε βλέπουν άλλωστε σχεδόν καθόλου. Ακόμα και στο τηλέφωνο δε μπορείς να βγεις όλες τις ώρες. Και είναι δύσκολο να το καταλάβεις αυτός που σε καλεί αν είναι λίγο πιο χαλαρός, λίγο πιο λάιτ, λίγο σε άλλη φάση.

Αλλά συνεχίζεις να τρέχεις. Γιατί σ' αρέσει, γιατί μπορείς, γιατί θες να δεις πού μπορείς να φτάσεις.

Ώρες-ώρες μάλιστα νιώθεις σαν να είσαι σε μία από αυτές τις ταινίες τύπου Indiana Jones όπου τρέχεις εσύ μπροστά και σε ακολουθεί κατά πόδας κάτι. Ένα τσουνάμι, ένας σεισμός που γκρεμίζει το έδαφος κάτω από τα πόδια σου, μια ορδή από πεινασμένους σκορπιούς-ζόμπι που έχουν να φάνε από την εποχή των Φαραώ.

Πού και πού βγάζεις το κεφάλι έξω να ανασάνεις. Σήμερα ένα πάρτυ, αύριο ένα ποτό, μεθαύριο ένα PlayStation. Αλλά το πάρτυ είναι μιας συνεργάτιδας εταιρείας, το ποτό είναι σε πελάτη σου, το PlayStation το πήρες χωρίς παιχνίδια για να δεις τι δυνατότητες έχει για να το αξιοποιήσεις για μια δουλειά.

Πονάει, αλλά σ' αρέσει.

Περίεργο.

Η δεύτερη ευκαιρία..

Πάνε εικόσι χρόνια.

Εγώ την ήθελα σαν τρελλός. Εκείνης απλά δεν της ήμουν τελείως αδιάφορος.

Όταν την είχα γνωρίσει ήμασταν οκτώ χρονών. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να με κεράσει ο θείος της κάνα παγωτό από το ψιλικατζίδικο.

Πόσο είχαν αλλάξει τα πράγματα...

Το μυαλό μου κολλούσε όποτε ήμουν μαζί της. Δεν ξέρω αν ήταν ο τρόπος που τα κατάμαυρα μαλλιά της πέφτανε μπροστά από τα μάτια της όταν έπαιρνε παραγγελίες ή ο ιδρώτας που σχηματιζόταν στο λαιμό της ή το ειλικρινές χαμόγελό της, αλλά κάτι απλά με παρέλυε.

Χαιρόμουν μόνο και μόνο που την έκανα να γελάει. Ξεκινούσε με το να μεγαλώνει τα μάτια της, να σχηματίζει λακάκια και στα δυο της μάγουλα και μετά να ανοίγει το στόμα της και να γελάει δυνατά. Αν και μόνο 20 χρονών, γελούσε σαν γυναίκα, όχι σαν κοριτσάκι.

Ένα βράδυ πήγα στο μπαράκι που δούλευε. Δεν υπήρχαν κινητά τότε, οπότε ένα λάθος στη συνεννόηση με τα φιλαράκια σήμαινε ότι θα έμενα μόνος όλο το βράδυ.

Πλησίασα το μπαρ. Εκείνη ήρθε αμέσως και με ρώτησε αν θέλω να πιω κάτι. Της απάντησα «Ναι, εσένα!» σαν να είχα εφεύρει την πιο έξυπνη ατάκα.

Εκείνη έβγαλε ένα μεγάλο ποτήρι, έβαλε μέσα το χέρι της και μου έγνεψε. Εγώ δεν κατάλαβα τι εννοούσε.

«Να με πιείς δεν ήθελες; Ορίστε, είμαι στο ποτήρι.», μου απάντησε κάνοντας τα μάτια της προς τα πάνω αποδοκιμάζοντας το ότι δεν την έπιασα με την πρώτη.

Και εγώ φυσικά, έμεινα με το στόμα ανοιχτό με τη σπιρτάδα της.

«Σχολάω στις 4,» μου λέει, «θα με περιμένεις;»

...

[Η συνέχεια στο Amstel-Eco Trash Stories, όπου θα ήθελα και την πράσινη ψήφο σας στο τέλος.]

Stolen

Είναι μερικές φορές να σε θέλει.

Η μέρα μου ξεκινάει με ραντεβού σε πελάτη στο Μαρούσι, μια ώρα δρόμος από το Φάληρο. Κατεβαίνω στο γκαράζ, ψάχνω το αμάξι, πουθενά το αμάξι.

Παθαίνω ένα από αυτά τα μίνι εγκεφαλικά μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι για μια ακόμη φορά το άφησα εκτός γκαράζ χτες γιατί νόμιζα ότι θα φύγω πάλι στα γρήγορα μετά το γραφείο. Στην πορεία κατάλαβα ότι δεν τό'χα και την έπεσα νωρίς για ύπνο.

Πατάω το κουμπάκι στο τηλεκοντρόλ, καμία αντίδραση από το αμάξι. Βρε κλικ. Κλικ σου λέω! Εμπρός καλό μου κουμπάκι! Τίποτα. Με τα πολλά, βγάζω το μικρό κλειδάκι που κρύβει το τηλεκοντρόλ και άνοιξα το αμάξι χειροκίνητα.

Πάνω που σκέφτομαι ότι πρέπει να αλλάξω μπαταρίες, συνειδητοποιώ ότι από το αμάξι λείπει η κεραία. Κοιτάω δεξιά, κοιτάω αριστερά, πουθενά η κεραία μου.

Βιάζομαι, πρέπει να πάω σε ραντεβού, δεν έχω χρόνο να ψάχνω κάτω από αμάξια για τη χαμένη κεραία, οπότε αποδέχομαι την απώλεια και προχωράω. Μαζί με τις μπαταρίες πρέπει να αντικαταστήσω και την κεραία.

Πάω στο Μαρούσι, βλέπω το πελατάκι (είναι από τα πελατάκια που χαίρομαι να βλέπω), και γυρνώντας κάπου στο Hilton μιλάω με το hands-free του iPhone, αυτά τα άσπρα ακουστικάκια. Δεν έχω ακόμα αξιωθεί να συνδέσω το bluetooth κι έτσι τη βγάζω με αυτά.

Κι εκεί κάπου με σταματάει ένας τροχαίος.

Φρρρρρ, μου σφυράει.

«Τι να θέλει κι αυτός τώρα», σκέφτομαι και κλείνω το τηλέφωνο στο συνομιλητή μου.

- Άδεια και δίπλωμα, κύριε.
- Μάλιστα.
- Τι είναι αυτό; Ξένο δίπλωμα; Ελληνικό δεν είναι το αμάξι;
- Μάλιστα.
- Και έχετε ξένο δίπλωμα;
- Μάλιστα.
- Δικό σας είναι το αμάξι;
- Μάλιστα.

Με κοιτάει καλά - καλά μέσα από το σκούρο πράσινο ray ban γυαλί. Εγώ κοιτάω τάχα μου ανήσυχος την κίνηση που έρχεται πίσω μου προσπαθόντας να του δείξω ότι δεν έχουμε κάτσει καλά στη δεξιά λωρίδα, μπας και φύγουμε μια ώρα αρχίτερα.

- Μιλούσατε στο τηλέφωνο, κύριε. Το ξέρετε ότι απαγορεύεται;
- Μα δε μιλούσα στο τηλέφωνο.
- Μιλούσατε στο τηλέφωνο! Σας είδα που ήσασταν καλωδιομένος.
- Καλωδιομένος ήμουν, αλλά δε μιλούσα.
- Και τι κάνατε;
- Άκουγα μουσική.
- Τι μου λέτε κύριε; Ακούγατε μουσική από το κινητό σας;
- Μάλιστα.
- Και θέλετε να το πιστέψω;
- Μα δεν έχω λόγο να σας πω ψέματα!
- Και γιατί δεν ακούγατε μουσική από το ραδιόφωνό σας, κύριε;
- Αν κοιτάξετε πίσω, θα δείτε ότι μου λείπει η κεραία. Αυτό έγινε προ δύο μηνών περίπου. Τηλεφώνησα στην αντιπροσωπεία και μου είπανε ότι κάνει 55 ευρώ και δεν έχω να τα δώσω για να πάρω άλλη ακόμα. Οπότε ακούω μουσική έτσι.
- Μάλιστα...

Σκύβει, ρίχνει μια δεύτερη ματιά στο αμάξι να δει μπας και υπάρχει κάτι που δεν του αρέσει.

Μάλλον δε βρίσκει τίποτα καθώς μου κάνει με το χέρι νόημα να φύγω.

Μα είναι τρόποι αυτοί; Ούτε ένα αντίο; :)