Λίιιζα, μπανάαανα!

Λίζα. Ιχθύς στο ζώδιο. Εικοσι τεσσάρων Μαρτίων.

Γέννημα θρέμα κορίτσι βορείων προαστίων που κατεβαίνει στα νότια μόνο το καλοκαίρι για να πάει στα παραλιακά κλαμπ της Βούλας.

Εμφανίζεται συνήθως με το τρίπτυχτο αμαξάκι Mini, τσάντα Louis Vuitton, παπούτσια Louboutin, αν και η αλήθεια είναι ότι το καλοκαίρι είναι πιο χαλαρή.

Γενικά είναι το είδος γυναίκας που οι άνδρες εκλαμβάνουν ως sexy bitch. Στην πραγματικότητα δε διαφέρει και τόσο πολύ από τις περισσότερες γυναίκες της ηλικίας.

Απλά, λόγω του μεγάλου κοινωνικού της κύκλου, έχει αποκτήσει ελάχιστη υπομονή προς υποψηφίους κόλακες. Ενώ θα μπορούσε να έχει διαφορετικό άνδρα κάθε μέρα, και από μεγάλη επιλογή ωραίων ανδρών, μετά τους δύο πρώτους της άνδρες (τα στανταράκια: έναν οικογενειακό φίλο από το εξοχικό τους και ένα παιδί από το σχολείο της), άρχισε φυσικά να ψάχνει κάποιον που να την εξιτάρει εγκεφαλικά, καθώς έλεγε.

Κάποια στιγμή λοιπόν γνώρισε τον Ιάκωβο.

Ο Ιάκωβος ήταν μπαρμαν στο αγαπημένο της μπαράκι. Ή μάλλον, για να το θέσουμε ρεαλιστικά, ο Ιάκωβος ήταν μπάρμαν σε αυτό που αμέσως από εκείνη τη βραδιά και μετά έγινε το αγαπημένο της μπαράκι.

Η Λίζα τραβούσε όλη της την παρέα στο Huxley, γιατί της άρεσε η ατμόσφαιρα. Δεν ήθελε και πολύ να καταλάβουν όλοι, Ιάκωβου συμπεριλαμβανομένου, ότι η ατμόσφαιρα της άρεσε κάθε μέρα εκτός από Τρίτη και Τετάρτη που ο Ιάκωβος είχε ρεπό.

Κάθε βράδυ, η Λίζα κρατούσε διακριτική απόσταση από τη μπάρα. Πάνω απ' όλα ήταν μια κιουρία. Κρατούσε διακριτική απόσταση και έριχνε κλεφτιές ματιές μόνο όταν μπορούσε να τις δικαιολογήσει επειδή έλειπε κάποια κοκα κόλα από το τραπέζι της.

Η ιστορία αυτή τράβηξε τρεις μήνες, κατά τους οποίους η Λίζα αγνοούσε κάθε άλλο αρσενικό που προσπαθούσε να την προσεγγίσει. Τα βράδια σκεφτόταν τον Ιάκωβο, σε μια παραλία και μια φωτιά δίπλα στην οποία θα έκαναν έρωτα μέχρι το ξημέρωμα.

Σύντομα θα είχε την ευκαιρία της, γιατί όπως ο βήχας, έτσι και ο έρωτας.

Ένα βράδυ που το μπαράκι ήταν χαλαρό, οι ματιές τους διασταυρώθηκαν δυο-τρεις φορές πριν ο Ιάκωβος βγει από το μπαρ για να φέρει τα κερασμένα σφηνάκια στην κοριτσοπαρέα με τους δύο καληνυχτάκηδες – γκομενοφύλακες για τις δεσμευμένες και ταξιτζήδες για τις υπόλοιπες.

Μαζεύοντας τα σφηνάκια, ανταλλάξανε ονόματα.

Το ίδιο βράδυ, η Λίζα πήγε σπίτι χαρούμενη γυναίκα. Ο Ιάκωβος από κοντά ήταν ακόμα πιο ωραίος, με ωραίο χαμόγελο και σταρένιο δέρμα. Ήταν χειμώνας και δε μπορούσε να διακρίνει το πόσο γυμνασμένος ήταν, αλλά σίγουρα δε θα την απογοήτευε η θεά του σώματός του.

Δύο μέρες αργότερα, η Λίζα είχε γενέθλια, κάλεσε πολύ κόσμο στο μπαράκι και καθότι ήταν το birthday girl, θα μπορούσε να μιλήσει σε οποιονδήποτε χωρίς να καρφωθεί.

Ο Ιάκωβος κατάλαβε ότι αυτή ήταν η ευκαιρία του και χώθηκε. Πολύ εύκολα πήρε τηλεφωνάκι, έστειλε μηνυματάκι, έγινε το κοννέ.

Της είπε ότι επειδή δουλεύει βράδυ, δεν έχουν πολλά ελεύθερα βράδια να βγούνε, μόνο Τρίτη και Τετάρτη. Την Τρίτη εκείνη δε θα μπορούσε, οπότε της πρότεινε να βγούνε Τετάρτη.

Η Λίζα ήδη ένιωθε αρκετά οικεία μαζί του. Τον είχε δει άλλωστε πολλές φορές στο μπαράκι, οπότε δε χρειαζόταν και πολύ.

Πήγε και την πήρε με τη μηχανή, και πήγανε για σινεμά και βάφλα. Ωραίο ραντεβού. Τα πρώτα συνήθως είναι, ειδικά αν ο ενδιαφερόμενος έχει ήδη περάσει κάποια τεστ στο μυαλό της ενδιαφερόμενης και δεν έχει τίποτα να αποδείξει.

Το δεύτερο ραντεβού δόθηκε για μια μέρα που ο Ιάκωβος θα σχολούσε κατά τις 3 το βράδυ.

Εμείς το μάθαμε την άλλη μέρα το σκηνικό, καθώς μας το διηγόταν η Λίζα:

«Έρχεται και με παίρνει από το σπίτι. Είχα πει να μη βαφτώ πολύ αλλά είχα τόση πολλη ώρα στη διάθεση μου που επιτέλους χρησιμοποιήσα κι εκείνα τα γαλακτώματα που μου είχατε πάρει δώρο στα γενέθλιά μου.

Είχα κάνει και αποτρίχωση. Δεύτερο ραντεβού άλλωστε... καταλαβαίνετε.

Πάμε σε αυτή την αηδία, μια τρύπα κάπου στο κέντρο. Ήθελα νά'ξερα πού το βρήκε. Ευτυχώς μόνο ένα ποτό ήπιαμε, και μετά πρότεινε να πάμε για ένα δεύτερο στο σπίτι του. Ε, ήταν που ήταν μαλακία το μέρος, δε μου φάνηκε και τόσο κακή ιδέα.

Με το που μπαίνουμε στο ασανσέρ, αρχίζει να με φιλάει στο λαιμό. Ήταν καλός. Ήξερε τι έκανε ρε παιδί μου. Τον κρατάω σε απόσταση, αλλά όχι πολύ μεγάλη.

- Για ποτό δεν είπαμε;
- Φυσικά μωρό μου, μου λέει και μου χαμογελάει.

Μπαίνουμε σπίτι, μου βάζει ένα ποτό. Μόνο βότκα είχε, τι να κάνω, την ήπια. Μιλούσαμε περί ανέμων και υδάτων μέχρι που με ξαναφίλησε και μετά σταματήσαμε να μιλάμε.

Αρχίσαμε ωραία, αργά, μετά παθιασμένα. Πολύ πάθος. Μου έσκισε το καλτσόν και με άναψε ακόμα περισσότερο.

Αρχίσαμε να γδυνόμαστε. Έχει ένα πολύ ωραίο κορμί, αλλά πού νά'ξερα η γυναίκα, πού νά'ξερα...»

Καθώς ακούμε την ιστορία της Λίζας, κοιτιόμαστε περίεργα. Οι κοπέλες άρχισαν να τσιρίζουν από ανυπομονησία αφού ακούγανε γι αυτό το μπάρμαν για τρεις μήνες τώρα.

«Κορίτσια, καταστροφή. Ήταν μικρός.»

Σε απλά λίζικα, αυτό δεν αναφέρεται σε ηλικία. Αναφέρεται σε πόντους.

Ήταν θέμα το οποίο δεν είχε ξαναπέσει στο τραπέζι πρόσφατα, οπότε γρήγορα έγινε φλέγον.

«Και εκτός από μικρός, ήταν και μαλάκας.

Τον φιλούσα και τον χάιδευα στο αυτί μόνο. Με το που βγάζει το μποξεράκι, εγώ ήμουν κυρία. Στάθηκα στο ύψος των περιστάσεων και δε μπορώ να πω το ίδιο και για εκείνον!

Παίρνει το χέρι μου, το βάζει στο επίμαχο σημείο, και πιάνω κάτι. Στην αρχή νόμιζα ότι πιάνω κάτι άλλο. Δε μπορεί, λέω, κάτι λάθος έχω κάνει. Ή έχει τρία αρχίδια ή έχει κάποια τεράστια κρεατοελιά, δε μπορεί!

Αυτό ήταν μισή χούφτα πράμα.

Αρχίζω να τον χαϊδεύω πιο έντονα για να γουστάρει περισσότερο, αλλά δεν είδα αποτέλεσμα. Ξεκινάω να βογκάω, να γρατζουνάω, να δαγκώνω. Τζίφος!

Κάποια στιγμή το κατάλαβε και ο χριστιανός και μου κάνει:

- Μην τρελλαίνεσαι, δεν έχει άλλο, μέχρι εκεί πάει!

Ε, εκεί είναι που τρελλάθηκα!

- Τι μου λες τώρα; Κάθε μέρα επί τρεις μήνες περίμενα αύτη τη στιγμή και τώρα μου λες ότι αυτό είναι όλο! Ποιόν περιμένεις να ικανοποιήσεις με αυτό;

Και εκεί λοιπόν μου απαντάει με ένα ναρκιστικό χαμόγελο:

- ...Εμένα!»

Η ιστορία της, όπως ήταν φυσικό, μας κόλλησε για πολύ καιρό και φυσικά η Λίζα δεν ξαναπάτησε στο Huxley. Για κάποιο λόγο που ακόμα δε μπορούμε να εξηγήσουμε, ακόμα πιστεύει πως ο Ιάκωβος την είχε κερδίσει πρώτα εγκεφαλικά, παρόλο που τον γούσταρε επί τρεις μήνες πριν μιλήσουν για πρώτη φορά.

Εντάξει, καταλαβαίνω ότι οι γυναίκες είναι περίεργα όντα και κάποιες μπορεί να πιστεύουν στην τηλεπάθεια, οπότε δεν ξέρω αν ο Ιάκωβος την κέρδισε εγκεφαλικά, αλλά πάντως σίγουρα δεν την κέρδισε φαλλικά.

Julia

Η όλη φάση με τη Τζούλια έχει τελικά και κάτι καλό. Είχε ένα θετικό αποτελέσμα το οποίο θα απολαμβάνουν οι νέες γενιές για πολλά πολλά χρόνια και σίγουρα ήταν ανέβασε το επίπεδο σε κάτι που έλειπε από την Ψωροκώσταινα.

Το DVD της Τζούλιας κατάφερε να γίνει πιο καυτό θέμα συζήτησης σε οικογενειακές συνευρέσεις ακόμα και από τις ταινίες της Disney. Κατάφερε να είναι πιο politically correct θέμα συζήτησης από τις μειώσεις μισθών στο γραφείο.

Μάνα και κόρη μπορούσαν να απολαύσουν στο σαλόνι του σπιτιού τους αυτά που και οι δυό τους έχουν κάνει κάποια στιγμή (η μια πρόσφατα και η άλλη πιο πρόσφατα) και να μη νιώθουν ντροπή για τις ερωτικές τους επιθυμίες.

Μπορείς επιτέλους να πεις στη συναδέλφισσά σου στο γραφείο τα πράγματα που θέλεις να της κάνεις με ένα μπουκάλι σαμπάνια και εκείνη να σε κοιτάξει με βλέμμα συναινετικό, συνομωτικό και αν μη τι άλλο και λίγο ανυπόμονο.

Εν μία νυκτί έγινε εντελώς αποδεκτό για τις γυναίκες να μπορούν να μιλήσουν με οποιονδήποτε για όποια αντικείμενα με φαλλικό σχήμα έχουν χρησιμοποιήσει στο σεξ.

Έγινε δημόσιος διάλογος για το αν τελικά το σεξ είναι καλύτερο στο κρεβάτι ή στο μπάνιο ή σε ποιό από τα άλλα μέρη που όλες είχαν δοκιμάσει και καμία δεν συζητούσε για να μοιραστεί τη γνώση.

Ομοίως για το αν τελικά στην πίπα πρέπει να χρησιμοποιεί κανείς δύο χέρια ή ένα. Και καθώς για πολλές κοπέλες, η Τζούλια ήταν η πρώτα τους τσόντα, έθεσε τελικά το ερώτημα του πόσο χρόνο διαρκεί το μέσο γαμήσι και αν τελικά ο ρυθμός του γαμησιού στο DVD ήταν πολύ γρήγορος!

Εν τέλει, το DVD της Τζούλιας κατάφερε να κάνει πολλά κρυφά ποταμάκια να μιλήσουν επιτέλους βρώμικα στο κρεβάτι, αφού έτσι άλλωστε το κάνει και η εθνική μας (μα)στάρ. Μπορεί πλέον η καθεμία να πει τον εραστή της μαλάκα, να μιλήσει για το τι θα πρέπει εκείνος να της κάνω από πίσω και να τον πληροφορήσει για την κατάσταση της μήτρας της!

Η Τσούλια, καταφέρε επιτέλους να φέρει σε κάθε σπίτι, γραφείο, σχολείο τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση που έλειπε. Κατάφερε να μας κάνει όλους να νιώσουμε εθνικά περήφανοι καθώς μας κλείνει το μάτι και βροντοφωνάζει ως νέα Βούλα Πατουλίδου:

«Είμαι η Τζούλια και τα παίρνω στο πρόσωπο με χαμόγελο, bitches!»

PayThemAll

Mall.

Παρκάρισμα. Στο πρώτο υπόγειο.

Αγχωμένος πως έχω αργήσει, κοιτάζω βιαστικά τη θέση που έχω παρκάρει και ενώ περπατώ με γρήγορο βήμα προς τις κυλιόμενες, με το ένα χέρι γράφω ένα SMS «-1 Γ-010 κόκκινο» για να θυμάμαι που έχω παρκάρει. Το σώζω για μετά.

Βρίσκω το φίλο μου τον Αλέξανδρο, τον οποίο είχα χρόνια να δω, να με περιμένει μπροστά από το Πλαίσιο. Αγόρασε ένα blackberry χτες και θέλει κάποιες αλλαγές στο πρόγραμμά του. Πέντε λεπτά υπόθεση.

...

Μιάμιση ώρα αργότερα, αφού έχει προσπαθήσει η πωλήτρια να βγάλει άκρη με τα προγράμματα της Cosmote, με την τηλεφωνική εξυπηρέτηση της Cosmote και με άλλα εξίσου σημαντικά και εξίσου δύσκολα πράγματα τα οποία εκτελούσε ενώ έφερνα βόλτα το κατάστημα προσπαθώντας να σκοτώσω την ώρα μου αντί για την ίδια την πωλήτρια, φύγαμε.

Η πωλήτρια ζήτησε από τον Αλέξανδρο να ξαναπεράσει μετά από κάποιες ώρες από το κατάστημα για να επιβεβαιώσει ότι έχει τελειώσει αυτό που ξεκίνησαμε.

Πήγαμε λοιπόν για ένα καφέ στον τρίτο όροφο.

Είχα καιρό να δω τον Αλέξανδρο, αλλά ο άνθρωπος αυτός δεν αλλάζει. Baby face, αξύριστος, μοιάζει με 23χρονο παρόλο που νομίζω ότι μου ρίχνει 1-2 χρόνια.

Κάποια στιγμή, οΑλέξανδρος μέσα στις φιλοσοφικές του αναζητήσεις για κάποιο γυναικείο θέμα σκέφτηκε φωναχτά «Μα τι είναι αυτό που κάνει τις γκόμενες να χύνουν, ρε πούστη μου;»

Το πρόβλημα είναι πως το σκέφτηκε μάλλον πολύ φωναχτά ώστε να ακουστεί μέχρι και τη διπλανή καφετέρια.

Ενστικτωδώς έκανα με το κεφάλι μου μια στροφή 360 μοιρών γύρω από το τραπέζι μας για να κάνω μια αποτίμηση της κατάστασης. Είδα τον σερβιτόρο μας και τις δύο κοπέλες σε ένα παραδιπλανό τραπέζι να μας κοιτάνε. Μικρή η ζημιά, έχουμε κάνει και χειρότ...

Πριν τελειώσω τη σκέψη μου, και ενώ συνέχιζα τη στροφή, γυρνάω και βλέπω μια μαμά ηλικίας περί τα 50 και τρεις κόρες μεταξύ 20 και 25 χρονών που πήγαιναν να κάτσουν στο τραπέζι πίσω να μας κοιτάνε. Η μάνα με στόμα ανοικτό.

«Ναι, εντάξει, μας μάθανε και εδώ.», σκέφτομαι.

«Κλείστο. Έχει μύγες.», της λέει ο Αλέξανδρος, κοιτώντας την με την άκρη του ματιού του.

«Όχι, όχι. Τώρα μας μάθανε.», ξανασκέφτομαι.



Για το υπόλοιπο της κουβέντας, και αφού μάνα και κόρες έφυγαν μουρμουρίζοντας, αναρωτιόμουν αν ο Αλέξανδρος ήταν πάντα έτσι ή μόνο όταν ήμασταν μαζί. Μήπως είναι κάτι που πρέπει να κοιτάξω, αυτή η περίεργη επιρροή που έχω σε κάποιους ανθρώπους;

Όταν η ώρα άρχισε να περνάει και έπρεπε ο Αλέξανδρος να ξαναπεράσει από την πωλήτρια στο Πλαίσιο, πληρώσαμε το σερβιτόρο, άφησα και ένα δίευρω φιλοδώρημα στο τραπέζι και φύγαμε.

Φεύγοντας, περνάω ξανά από το parking, φυσικά. Ήταν από τις λίγες φορές που δεν ξέχασα πως πρέπει να πληρώσω πριν πάω στο αμάξι μου.

Βάζω το εισιτήριο στο μηχάνημα.

Έχω «Υπόλοιπο 6 ευρώ», όπως με πληροφορεί η οθόνη του μηχανήματος.

Κοιτάζω στο πορτοφόλι μου και έχω μόνο δύο πενηντάρικα. Σηκώνω το βλέμμα και κοιτάω μια επιγραφή πάνω στο μηχάνημα που καθιστά σαφές πως το μηχάνημα δε δέχεται πενηντάρικα.

Βγάζω ένα απαξιωτικό «τς» καθώς κοιτάω προς τα πάνω ψάχνοντας ποιόν πρέπει να βρίσω. Χτυπάω τις τσέπες του τζην με το χέρι από έξω για να δω ποιά μπορεί να κρύβει ψιλά αντί για κλειδιά.

Κάτι πιάνω στη μπροστινή δεξιά. Χώνω το χέρι μέσα και βγάζω ακριβώς τρία κέρματα των δύο ευρώ και ένα περιτύλιγμα τσίχλας.

Βάζω το πρώτο κέρμα στο μηχάνημα και δείχνει Υπόλοιπο 4 ευρώ...

Βάζω το δεύτερο και το Υπόλοιπο πέφτει στα 2 ευρώ...

Βάζω και το τρίτο και βάζω το χέρι μου στη σχισμή για να πάρω το χαρτάκι, αλλά το Υπόλοιπο των δύο ευρώ στο καντράν αρνείται να μηδενίσει.

Το μηχάνημα μου ρίχνει το κέρμα από κάτω. Του το ξαναβάζω από πάνω. Κανένα αποτέλεσμα.

Το ξανακάνω.

Τίποτα!

Πατάω το πλήκτρο της ακύρωσης, παίρνω όλα τα κέρματα και πάω στο ακριβώς διπλανό μηχάνημα.

Βάζω το χαρτάκι, ετοιμάζομαι να ρίξω πρώτα το άτυχο κέρμα προσεκτικά στη σχισμή για να δω αν θα το πάρει και μου δείχνει στην οθόνη «Υπόλοιπο 7,50 ευρώ.»

...

Αν ξαναφήσω φιλοδώρημα να με χέσετε!

Busy

Είχα ένα φίλο στην Αγγλία, ο οποίος είναι Τούρκος. Παραμένουμε φίλοι μέχρι τώρα και μιλάμε 1-2 φορές το χρόνο στο τηλέφωνο, κατά τις οποίες φορές φυσικά δεν παραλείπει να αναφερθεί στην Ελλάδα ως «παλιά κατακτημένα τούρκικα εδάφη».

Στην Αγγλία κάναμε πολύ παρέα, γιατί ήμασταν γείτονες και συμφοιτητές. Έβλεπα τις διαφορές μεταξύ μας, αλλά συνήθως έχω μεγάλες ανοχές για τη διαφορετικότητα, οπότε δε με ενοχλούσαν.

Φυσικά, με τον καιρό γνώρισα τις παρέες του κι αυτός τις δικές μου. Μεταξύ τους κάνανε και πλάκα ότι αν οι γονείς τους μάθαιναν ότι είχανε παρτίδες με Έλληνες, θα τους σκότωναν. Φυσιολογικά πράγματα.

Όπως μου είχε εκμυστηρευθεί ο φίλος μου, επειδή αυτός προέρχεται από τα παράλια της Τουρκίας, ανήκει στο μικρό ποσοστό του λαού που είναι πολύ πολιτισμένο.

Το ότι το εμπόριο ανθεί στην περιοχή του και το ότι η πόλη του, η Σμύρνη, είναι κοντά στην Ελλάδα και ότι να πιάνει τα ευρωπαϊκά δορυφορικά κανάλια, σίγουρα έχει βοηθήσει ώστε ο δυτικός πολιτισμός να μεταλαμπαδευτεί πιο εύκολα.

«Το ίδιο ισχύει και για τις παρέες μου.», μου λέει.

«Αντίθετα,» συνεχίζει, «όσο πιο ανατολικά πας, τόσο οι άνθρωποι γίνονται ζώα.»

Δικά του λόγια, όχι δικά μου.

Θυμήθηκα λοιπόν κάποια Χριστούγεννα προ αμνημονεύτων, όπου ετοιμαζόμασταν να πάμε στο Casino της περιοχή μας και είχε την ιδέα να πάρει κι άλλους φίλους μαζί του.

Οι Τούρκοι γενικά γουστάρουν τον τζόγο όσο και οι Έλληνες, αλλά στη χώρα τους έχουν μεγαλύτερους περιορισμούς λόγω θρησκείας. Έτσι, όταν βρίσκονται στο εξωτερικό του δίνουν και καταλαβαίνει.

Του εξηγώ όμως ότι λόγω Χριστουγέννων, να φέρει κάποιον από τους πολιτισμένους φίλους του, αφού κι εμείς βάλαμε το κουστουμάκι μας να πάμε. Μη μας χαλάσει τη βράδια!

«Ωραία τότε θα πάρω τον Dennis. Έχει πολλά φράγκα ο πατέρας του, είναι πολύ γνωστός, έχει ένα ιδιωτικό πανεπιστήμειο στην Τουρκία. Ο πατέρας του τον έχει σπουδάσει στην Ελβετία!»

«Ok, καλή περίπτωση ακούγεται. Πάρ' τον. Και να πληρώσει και το ταξί, αφού θα τον περιμένουμε.»

Βγάζει το κινητό και καλεί.

Βλέπω στο πρόσωπό του την προσμονή για να απαντηθεί το τηλεφώνημα. Μετά, ακούω μια φωνή να λέει μια φράση στα τούρκικα και τον δικό μου να απαντάει συγκαταβατικά «Tamam, tamam» («Εντάξει, εντάξει.») και να το κλείνει.

«Τι έγινε;», τον ρωτάω με απορία που το τηλεφώνημα διήρκησε μόνο δύο δευτερόλεπτα.

«Μου είπε ότι τον παίζει τώρα και θα με πάρει μόλις τελειώσει.»

Χριστουγεννιάτικες οικογενειακές στιγμές

Χριστούγενα. Οικογένεια. Τραπέζι (μεγάλο). Μελομακάρονα. Πιτσιρίκια (πολλά).

Είμαστε μετά το γλέντι και προσπαθούμε να συνέλθουμε από το φαγητό με σόδες και ουϊσκάκια, ενώ παράλληλα βγάζουμε οικογενειακές φωτογραφίες που θα καταχωνιάσουμε σε κάποιο σκληρό δίσκο και ποτέ δε θα τις ξαναδούμε. Κλασικές οικογενειακές στιγμές.

Τα πιτσιρίκια παίζουν αμέριμνα σε κάποια γωνία και μετά εξαφανίζονται σε άλλο δωμάτιο στον πάνω όροφο προς ακουστική ειρήνη όλων. Σε δύο λεπτά έχουμε ξεχάσει την ύπαρξή τους και προσπαθούμε να χωρέσουμε ένα ακόμα μελομακάρονο στα ήδη γεμάτα στομάχια μας, μέχρι που ακούγεται ποδοβολητό μικρών πατουσών να δυναμώνει καθώς ο πιτσιρικόχλος κατεβαίνει τα σκαλιά. Είναι από αυτούς τους ήχους που συνοδεύονται αναπόφευκτα με δυνατές πι-τσιρίδες.

«Μαμά,» ξεφωνίζει από απόσταση με παράπονο το κοριτσάκι που ηγείται του τσούρμου για να προλάβει να είναι εκείνο που θα μεταφέρει τα νέα ως μοντέρνος Φειδιπίδδης, «η Μαρία μας είπε πουτάνες, μαλακισμένες και καριόλες!»

Μισογελώντας, όλοι εστιάζουμε στη Μαρία που ερχόταν πιο πίσω και η οποία άκουσε την κατηγορία και έσπευσε να διορθώσει.

«Ψέματα, ψέματα λένε! Δεν τις είπα μαλακισμένες!»

Ευκαιρίες

Οδηγώντας προς το σπίτι, στο μουντό αποψινό καιρό, οι δρόμοι ήταν άδειοι και η πόλη με τους πολύχρωμους φωτισμένους σωλήνες σε σχέδια κεριών ήταν σχεδόν γιορτινή· τουλάχιστον προσπαθούσε.

Το bluetooth μου αρνιόταν πεισματικά να μιλήσει στο κινητό και με έκανε να χάσω κάθε όρεξη για τηλεφωνήματα οδηγώντας. Αυτή την ώρα, η επικοινωνία μπορεί να περιμένει. Είναι η ώρα της περισυλλογής.

Το σκαμμένο από την ακμή πρόσωπο ενός άγνωστού μου καλλιτέχνη σε μια αφίσα στην κολώνα μου θύμισε ένα από τους αγαπημένους κωμικούς, τον Bill Murray, στη Μέρα της Μαρμότας.

Όπως πάντα, όταν το μυαλό μου πάει στη μαρμότα, η πρώτη μου σκέψη ήταν πώς επί χρόνια αδυνατούσα να δεχτώ ότι η Μαρμότα ήταν αυτό το ζωάκι που μοιάζει με κάστορα και πίστευα ότι είναι ένα παχύρευστο υγρό που χρησιμοποιείται στη μαγειρική και μοιάζει με πίσσα.

Χρόνια μετά, σε ένα ξενυχτάδικο supermarket κάπου στην Αγγλία, ένα βράδυ που έπρεπε οπωσδήποτε να φάω πατατάκια και φυστικοβούτυρο και έπρεπε να τα ψωνίσω στις 2 το πρωί γιατί ως φοιτητής ήταν πολύ κουλ να έχεις ένα σουπερ μάρκετ διαθέσιμο 24/7, εκεί που έκανα γύρους στα ράφια είχα την επιφοίτηση και κατάλαβα ότι αυτό που τόσα χρόνια νόμιζα ότι ήταν η Marmota λεγόταν τελικά Marmine.

Anyway, στη Μαρμότα λοιπόν, ο ήρωας ζούσε και ξαναζούσε από την αρχή την ίδια ημέρα μέχρι η έκβασή της να ήταν τέτοια ώστε η μέρα, συνολικά, να τελειώσει με εκείνον ωφελημένο.

Κοινώς, να γαμήσει τη γκόμενα που ήθελε, γιατί η ταινία ήταν «ρομαντική κομεντί». Η κομεντί ήταν ο Bill Murray και η ρομαντική ήταν η σκηνή που του κάθεται η πρωταγωνίστρια.

Σκέφτομαι όμως πως μερικές μέρες εύχομαι να υπήρχε αυτή η γαμημένη η μαρμότα και άμα πάρεις λάθος απόφαση, πεις το λάθος πράγμα και δε σου κάτσει αυτό που θες, τραβάς ένα erase and rewind και το πας πάλι από την αρχή μέχρι να πετύχει η συνταγή.

Και παράλληλα με αυτό το χνουδωτό ζωάκι στο μυαλό μου, σκέφτομαι τις τελευταίες εξελίξεις στη ζωή μου. Συζητήσεις, προτάσεις, ευκαιρίες.

Το τι είναι τελικά ευκαιρία δε μπορείς ποτέ να το ξέρεις τη στιγμή που αυτή σου παρουσιάζεται.

Άσε δε, που σπάνια μια ευκαιρία σου χτυπάει την πόρτα και σου συστήνεται. Σπανιότερα δε, διαφημίζεται ή προβάλλεται.

Η ευκαιρία συνήθως έρχεται από μια φράση που παράκουσες τυχαία, ένα πρόσωπο στο οποίο μίλησες περαστικά σε ένα νοσοκομείο, κάτι που σκάλισες στο Internet ένα άυπνο βράδυ και το βρήκες ενδιαφέρον.

Τις ευκαιρίες τις βλέπεις μόνο όταν οδηγάς αμέριμνος προς το μέλλον σου και κοιτάς στον καθρέφτη για να δεις τι άφησες πίσω. Τότε μόνο τις αναγνωρίζεις.

Αναγνωρίζεις ότι εκείνη η γνωριμία κάποτε, σου έδωσε μια ιδέα. Η ιδέα συζητήθηκε σε καφέ. Τελικά δεν υλοποιήθηκε ποτέ, αλλά σου άνοιξε μια πόρτα. Και εκείνη η πόρτα έφερε τρία projects, ένα εκ των οποίων ήταν η ευκαιρία σου, αυτή που κυνηγούσες στα όνειρά σου.

Τότε κανείς δε σου είπε ότι αν δεν πας για αυτόν τον συγκεκριμένο καφέ δε θα φτάσεις στην ευκαιρία. Και σίγουρα είχες πολλούς άλλους καφέδες στους οποίους δεν πήγες και έχασες ευκαιρίες τις οποίες απλά ποτέ δε δημιούργησες.

Και αύριο το σήμερα θα είναι χτες. «Αύριο» το τώρα θα είναι τότε. «Αύριο» θα ξέρεις αν το σήμερα ήταν σημαντικό ή ήταν απλά μια μέρα που μνημόνευσες μια χαζή «ρομαντική κομεντί».

Κι έτσι, στα τυφλά, με μπούσουλα το παρελθόν, ανοίγεις την κουρτίνα 2. Και αναρωτιέσαι αν σε ένα βάθος χρόνου ακούσεις τη γνώριμη φωνή του Ίζυ Κουτιέλ να σου φωνάζει «Ζονκ»!

Έεεεελληνα!

Το θεωρώ χρέος μου ως Έλληνας, ως άνθρωπος, ως πολίτης του κόσμου να γράψω κι εγώ για τις φωτιές για να κάνω την αλλαγή στον κόσμο. Και ξεκινάω:

Δεν θα τ' αφήσω να περάσει έτσι αυτό! Εγώ είμαι blogger! Έχω φωνή εγώ!

Ωχ, μισό λεπτό. Τηλέφωνο. Ναι; Έλα μωρό. Ναι, το βράδυ θα πάμε παραλιακή, στο Akanthus. Ε, μάλλον επίσημα να ντυθείς, θα το γιορτάσουμε. Α, πού'σαι, μην ξεχάσεις να τους φέρεις το δώρο για το γάμο. Ναι, θα περάσω κατά τις 9.

Να σ' αφήσω τώρα για κάνω επανάσταση στο blog μου; Έλα, φιλιά.

Τι έλεγα; Α ναι!

Δεν είναι δυνατόν να καίνε τα δέντρα μας, τα λατρεμένα μας δεντράκια και να μην αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους!

Μισο λεπτό, μπήκε ο Σωτήρης στο msn και δε μου έχει στείλει ακόμα τα mp3 που του είπα. Μα καλά, τι κάνει με το χρόνο του; Δε μπορεί να μείνει συγκεντρωμένος σε ένα πράγμα για μια φορά στη ζωή του; Και να έλεγα ότι δεν είναι σημαντικό, αφού του έχω εξηγήσει ότι θέλω να φτιάξω ένα cd να το ακούω στο αμάξι.

Τέλος πάντων, συνεχίζω...

Τι κυβέρνηση είναι αυτή δηλαδή; Σε ποιά μπανανία βρισκόμαστε; Ποιοί είναι οι ανίκανοι που κυβερνούν αυτό τον τόπο;

Μα τι γκασμάδες που είναι τα τυπάκια στο twitter. Πέρασαν 12 λεπτά από τότε που τους ρώτησα αν είναι καλή η ταινία του Tarantino και ακόμα δεν έχει βρεθεί ένας που να μου απαντήσει. Δεν βγαίνουν από το σπίτι τους ποτέ αυτοί;

Ωπ, τι; Νέο link για να μετράς τη δημοτικότητά σου; Κάτσε λίγο να το κάνω. Με τόσους followers θα μου βγάλει ότι πρέπει να ιδρύσω νέα θρησκεία. Καλά έλεγε η μάνα μου ότι είμαι γεννημένος για μεγάλα πράγματα εγώ.

Επί τη ευκαιρία, κάτσε να δείξω σε όλους ότι με νοιάζουν τα καμμένα δέντρα και η φύση με το να χρησιμοποιήσω λίγο παραπάνω το PC μου για να ποστάρω φωτογραφίες από την παραλία.

Και δε μας έφτανε που χάνουμε κάθε χρόνο τα δάση μας, μας κάνουνε και διεθνώς ρεζίλι. Θα τους ξεφτιλίσω, λέμε!

Πού είναι εκείνο το link που ήθελα να βάλω; Στη Zougla το είδα ή στο Τρωκτικό;

Τώρα που είπα για Τρωκτικό, είναι δυνατόν αυτοί οι συντάκτες εκεί πέρα να μην το παίρνουν γραμμή να κάνουν το σχεδιασμό του site λίγο πιο χρηστικό; Θα πιαστεί το δάχτυλό μου να γυρνάω τη ροδέλα μέχρι να βρω καμιά σοβαρή είδηση για τα celebrities που κάνανε διακοπές στην Ελλάδα.

Έλα! Μη μου πεις; Η πλάτη της Jolie είναι αυτή; Παπαπα! Πάει, γέρασε κι αυτή. Σε δύο χρονάκια τον βλέπω τον Brad να ψάχνει για άλλη μάνα των παιδιών του. Τρία το πολύ.

Όχι κύριε! Δε θα με πιάνουν εμένα κότσο που θέλουν να πληρώνω φόρους κι αυτοί να μη μπορούν να έχουν ένα αεροπλάνο να γεμίσει όλο το νερό του Αιγαίου να τη σβήσει τη φωτιά στο άψε-σβήσε. Τι τους πληρώνουμε τους άχρηστους;

Ας είναι καλά το αφεντικό που με πληρώνει μαύρα κι έτσι μπορώ να παίρνω και επίδομα ανεργίας, γιατί αν έπρεπε να πληρώσω και την εφορία, ούτε Μύκονο θα πήγαινα με τα παιδιά, ούτε Ζάκυνθο με το μωρό.

Όχι ρε, η τρομοκρατία τους δε θα περάσει. Εγώ θα είμαι αυτός που θα μαζέψει όλην την Ελλάδα στην πλατεία Συντάγματος για να ρίξουμε την κυβέρνηση.

Κάτσε να δεις τώρα τη δύναμη του ενός. Τώρα που έφτιαξα το γκρουπ "oxi foties oxi alities oloi stin plateia syntagmatos" στο facebook θα γίνει χαμός.

Θα τους καλέσω όλους! Όλους όμως! ΟΛΟΥΣ!

Εκτός ίσως από το Μπάμπη, γιατί είναι κομματόσκυλο και λίγο ρουφιανάκος. Ικανό τον έχω να πάει να με καρφώσει στο κόμμα και μετά να μη με διορίζουν όπως μού'χουν τάξει.

Τους άλλους όμως όλους! Μα όλους!

Κλικ κλικ κλικ...

Ουφ, πολύ δύσκολο το έχουν κάνει ρε παιδί μου να καλέσεις τόσο κόσμο. Γιατί πρέπει να κλικάρω όλα τα ονόματα ένα προς ένα;

Καλά, άλλοι κι αυτοί οι τύποι του facebook. Θα τους δείξω κι αυτούς εγώ! Θα φτιάξω κι άλλο group να κράξω το facebook γιατί τώρα τελευταία πολύ αργεί να μου φορτώσει τις σελίδες. Και μας έχει φλομώσει στη διαφήμιση. Καλά κάνω εγώ που δεν κλικάρω τίποτα, σιγά που θα βγάλουν λεφτά στην πλάτη μου.

Κλικ κλικ κλικ...

Έλα, σχεδόν τελείωσα να κλικάρω ονόματα...

Ρε συ, η Ξένια είναι αυτή; Έβαλε επιτέλους φωτογραφία; Κοίτα την πώς μαύρισε! Καλά, δεν παίζει. Στο Photoshop θα την πείραξε τη φωτογραφία. Πρέπει να μάθω κι εγώ Photoshop ρε γαμώτο.

Κλικ κλικ κλικ...

Ωχ, μόνο μέχρι 30 μπορώ να προσκαλέσω στο group;

Δεν πειράζει, τους άλλους τους καλώ αύριο...

Η επανάστασις αναβάλλεται.