Η πρώτη μου κηδεία

Σκάει τηλέφωνο το πρωί. Παναγιώτης. Μπα, τι θέλει αυτός πρωινιάτικα;

Γιώργο, έγινε κάτι δυσάρεστο. Σκοτώθηκε η αδερφή του Κώστα. Ήταν με μηχανάκι στην Λευκάδα.

Λυπήθηκα. Δεν σοκαρίστηκα όμως. Ίσως γιατί ποτέ δεν έχω χάσει κανέναν κοντινό μου (μην χτυπάς ξύλο, δεν πιστεύω σε ξύλα και σίδερα, πιστεύω σε στατιστικές), οπότε μου είναι δύσκολο να συσχετίσω ένα τόσο μεγάλο πόνο. Τον καταλαβαίνω. Τον βλέπω. Τον αντιλαμβάνομαι πως υπάρχει. Αλλά εφόσον την κοπελίτσα την είδα μια φορά στη ζωή μου, λυπάμαι για τον φίλο μου περισσότερο και την οικογένειά του.

Δεν είχα ξαναπάει σε κηδεία. Είτε ήμουν Αγγλία όταν πέθαινε κάποιος σχετικά κοντινός (δεύτερος θείος λέμε τώρα), είτε ήταν αρκετά μακρινός για να μην πάω. Σε τέτοιες φάσεις γενικά είμαι από αυτούς που απλά δεν πάνε σε κηδείες. Δεν ξέρω τι να πω. Και μέχρι σήμερα, τις φοβόμουν τις κηδείες.

Η κηδεία ήταν στις 5. Ξεκανόνισα ότι είχα για τη μέρα.

Στην εκκλησία, το κοριτσάκι, εκεί κάπου στα 22 πρέπει να ήταν, σε άσπρο φέρετρο. Πολύ νεαρόκοσμος. Πάρα πολύς. Περά από κάποια αναφιλητά, δεν υπήρχε πολύ κλάμα. Όλοι με κόκκινα μάτια.

Δεν ξέρω αν πρέπει να το πω αυτό, αλλά ο παπάς μου την έσπασε που μέσα στον πόνο της οικογένειας φρόντισε να κάνει αυτοπροβολή:

Η οικογένεια τώρα θα ψάχνει απαντήσεις και θα πρέπει να έρθει κοντά στην εκκλησία. Η εκκλησία είναι αυτή που θα τους αγκαλιάσει και θα τους ενδυναμώσει.

Κατά τα δικά μου μέτρα και σταθμά που δεν βλέπω άμφια και σταυρούς, δεν απέχει πολύ από το δημοσιογράφο που ρωτάει το γονέα Πώς νιώθετε τώρα που χάσατε το παιδί σας;.

Στο νεκροταφείο, ο σπαραγμός της μάνας ήταν πολύ λυπητερός. Ο πατέρας, completely phazed out, δεν είπε λέξη. Κουβάλησε τη μάνα όταν εκείνη κατέρρευσε. Ένας άνθρωπος ταπεινός και ήσυχος, ο οποίος με τη σιωπή του κράτησε ένα τρομερό βάρος. Μία κολώνα που μεγάλωσε τρία αξιοθαύμαστα παιδιά και ποτέ δεν είπε λέξη. Ένας άνθρωπος που γέρασε δέκα χρόνια σε μια μέρα.

Η γιαγιά, από δίπλα. Φαινόταν πως είχε δει πολλά άσχημα στη ζωή της και αυτό δεν ήταν μέσα σε αυτά που είχε προγραμματίσει να δει πριν πεθάνει.

Δέκα λεπτά κλάμα πάνω από το μνήμα και μετά της βάζουν την πλάκα. Ενώ η μάνα ακόμα έκλαιγε, ακουγόταν ο εργάτης που έριχνε νερό και ανακάτευε με το φτυάρι του για να φτιάξει τσιμέντο. Γι αυτόν, ένας ακόμα τάφος. Για 150 άτομα, μια γνωστή, μια φίλη, μια κολλητή, μια σύντροφος, μια εγγονή, μια αδερφή, μια κόρη.

Μετά, στο κυλικείο, με καφέ και κουλουράκια, ο Κώστας ήταν αρκετά ομιλητικός. Δεν ξέρω από που αντλούνε δύναμη κάποιοι άνθρωποι σε τραγικές καταστάσεις. Μας ρώτησε τι κάνουμε, πού ήμασταν, αν την είχαμε γνωρίσει.

- Την είχες γνωρίσει;
- Ναι, αστέρι ήταν. Κρίμα.

Έτρεμα στην ιδεά να πάω στους γονείς της. Να πω τι;

Με βάζει ο Κώστας να τους πλησιάσω. Η μάνα με αναγνωρίζει.

- Σε ξέρω εσένα. Είχαμε μείνει σπίτι σου στο Portsmouth στην αποφοίτηση του Κώστα.
- Ναι.
- Σ' ευχαριστώ που ήρθες παιδί μου.

Δεν ξέρω πώς το κάνουν. Φαντάζομαι πως ο οργανισμός έχει άμυνες.

Ο πατέρας, σε μια καρέκλα.

- Συλληπητήρια κυρ Γιάννη.

Δεν υπήρχαμε γι αυτόν. Περνάει στο στάδιο της αποδοχής. Είναι δύσκολο. Τον καταλαβαίνω. Του σφίγγω τον ώμο. Δεν αντιδρά.

Ξαναγυρνάω στον Κώστα. Κάθεται με τον καφέ της παρηγοριάς. Όλοι γύρω του.

- Πού'σαι ρε George και φοράμε και τα ίδια παπούτσια.

Το είχα προσέξει κι εγώ, αλλά να πω σε κηδεία στο φίλο μου που έχασε την αδερφή του για τα παπούτσια του, μου φάνηκε κουλό. Αλλά χάρηκα που το πρόσεξε. Σημαίνει πως ήταν εκεί. Μαζί μας.

Συζητάω με τον Αναστάση και τον Παναγιώτη. Εγώ, αυτοί και ο Κώστας ήμασταν συγκάτοικοι στην Αγγλία. Λέμε να πάρουμε τον Κώστα κάποια στιγμή, να βγει έξω, να πάρει αέρα, να ξεσκάσει, να μη μένει σπίτι γιατί θα του τη βαρέσει. Πότε όμως; Πόσο είναι αρκετό για να κλάψεις την αδερφή σου; Μια βδομάδα; Δύο; Ένας μήνας;

Έρχεται ο Κώστας:

- Παιδιά, από Δευτέρα να πάμε κάπου.

Πραγματικά. Δεν ξέρω πού βρίσκουν τη δύναμη.

Total respect.

Έχει Ονειροκρίτη κανείς;

Τώρα εγώ γιατί ξύπνησα;

Είμαι λέει τώρα εγώ στο όνειρό μου και κατεβαίνω Καλαμάτα. Από εκεί είναι ο φίλος μου ο Χρήστος, ο οποίος με έχει χιλιοκαλέσει αλλά εγώ ο μαλάκας δεν πηγαίνω.

Φτάνω λοιπόν Καλαμάτα, περνάω από παραλία και βλέπω τα μαγαζιά που μου έλεγε ο Χρήστος και γουστάρω τρελλά. Συνεχίζω όμως την πορεία μου και πηγαίνω στο σκάφος.

Τι εννοείτε "ποιό σκάφος;". Όνειρό μου είναι, άμα θέλω σκάφος έχω σκάφος (τσκ τσκ, μυστήριοι άνθρωποι)...

Ανεβαίνω λοιπόν στο σκάφος, το οποίο είναι αραγμένο σε μια πισίνα, η οποία είναι στη μέση του πουθενά. Εγώ όμως δεν κάνω καν μπάνιο στην πισίνα. Παω στην πισίνα του σκάφους και κάνω μπάνιο.

Και εκεί που πλατσουρίζω, βγάζω το κινητό με το hands free και παίρνω τηλέφωνο τον Χρήστο, τον οποίο και ξυπνάω μεσημεριάτικα.

Προσπαθώ να μιλήσω με το Χρήστο αλλά η σύνδεση είναι άστα να πάνε. Ο Χρήστος εμφανίζεται όμως πάνω σε ένα βουνό και εγώ τον βλέπω. Ενώ εγώ του μιλάω, δεν τον ακούω αλλά αυτός μ' ακούει.

Μου κάνει λοιπόν νόημα με τα χέρια να βγάλω το hands free. Βγάζω το hands free και το δίνω σε έναν χοντρό να μου το κρατάει. Και ενώ εγώ ακόμα προσπαθώ να μιλήσω στο Χρήστο, ο μαλάκας ο χοντρός κάνει μια βουτιά μαζί με το hands free μου και μου το μουσκεύει.

Ξεχνά και το Χρήστο και την Καλαμάτα και τα βάζω με τον χοντρό, και ενώ τον βρίζω του πετάω το κινητό μου το οποίο κάνει ένα γκελ στο κεφάλι του και καταλήγει μέσα στην πισίνα.

Και εκείνη τη στιγμή, ενώ ο χοντρός μου λέει μαλακίες πως το κινητό φτιάχνεται και πως δεν έγινε και τίποτα, το σκάφος μεταμορφώνεται σε ξενοδοχείο και δίπλα στην πισίνα βλέπω ένα ξανθό πιπινάκι να διαβάζει ένα βιβλίο στο κρεβάτι της.

Αυτό τώρα που θέλω να ρωτήσω εσάς που ξέρετε από όνειρα και Ονειροκρίτες είναι: Εγώ μπορώ να πάω στα δικαστήρια τη Vodafone που μου χάλασε το κινητό μου και δε μίλησα με τον Χρήστο;

Το κινητό μου κάνει διακοπές

Η Vodafone εξέδωσε Δελτίο Τύπου το οποίο αναφέρει:

H Vodafone και πάλι πρωτοπορεί!

Έκλεισε το δίκτυό της για όλους τους συνδρομητές, για να μην σας ενοχλεί κανείς στο σπίτι, στο γραφείο, στις διακοπές.

Συγκεκριμένα, το Δίκτυό μας γαμήθηκε πατόκορφα.

Η γραμμή εξυπηρέτησης πελατών θα είναι υπερφορτωμένη, οπότε μην προσπαθήσετε να μας καλέσετε. Όσοι από εσάς είστε αρκετά επίμονοι και δεν έχετε τι άλλο να κάνετε στη ζωή σας και θέλετε να μας βρίσετε, θα ανταμοιφθείτε με το στάνταρ μενού επιλογών σαν να μην τρέχει τίποτα. Επί της ευκαιρίας της αυξημένης ζήτησης της γραμμής εξυπηρέτησης πελατών, βάλαμε ένα ακόμα διαφημιστικό μήνυμα για τις νέες υπηρεσίες που προσφέρουμε, το οποίο φυσικά θα χρεωθείτε για να το ακούσετε.

Αν κάποιοι από εσάς επιχειρήσουν να μπούνε στο site μας, να μην περιμένουνε να ακούσουνε κάτι το ενδιαφέρον, εκτός ίσως του να κατεβάσουνε wallpapers με τον Σάκη Ρουβά, τα οποία παρόλο που είναι ντεμοντέ μετά τη νίκη της Έλενας Παπαρίζου, εμείς εκεί επενδύσαμε και στηρίζουμε την επένδυσή μας. Γκέγκε;

Όσο για το πότε θα φτιαχθεί η βλάβη, ουπς, λυπούμαστε δεν ξέρουμε. Δεκαπενταύγουστος ήταν, όλοι είναι σε διακοπές. Ξέρετε τώρα πως είναι αυτά.

Πώς είπατε; Θέλετε να μην χαθούνε τα SMS σας και να λάβετε και ειδοποίηση για τις χαμένες σας κλήσεις; Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;

Και μη μας κουνιέστε και πολύ, γιατί το συμβόλαιό σας λέει πως αν δεν διακοπεί η παροχή σας για 3 μέρες τουλάχιστον, εμείς καμία υποχρεώση δεν έχουμε απέναντί σας. Ούτε το ένα τριακοστό του παγιού δε θα σας κόψουμε για τα μάτια του κόσμου.

Άμα πιά!

Έτσι για να μάθεις να εξαρτάσαι από τα κινητά.

ΥΓ. Εσύ εκεί χασκογελάς: Αν το διαβάζεις αυτό, άκυρη η μπύρα σήμερα.

Ο καλός

Διάβασα κάτι στη Λίλη και είδα πως άλλαξα τον τελευταία καιρό.

Ειδα πως τώρα τελευταία δε θα αλλάξω τις ιδέες μου μόνο και μόνο για να μην πλακωθώ με κάποιον. Εγώ πιστεύω Α κι εσύ πιστεύεις Β.

Αν πω κάτι που θα σε προσβάλει κάνω ένα βήμα πίσω. Όχι για να πω συγγνώμη, αλλά για να δω αν το κατάλαβες καλά ή εγώ δεν το είπα καλά. Αν παρόλα αυτά, συνεχίσει και σε προσβάλλει, όσο κι αν σου εξηγήσω την άποψή μου, τότε απλά έχουμε διαφορετικές απόψεις. Αν το δεχτείς, έχει καλώς. Αν όχι, γάμα τα.

Δε γουστάρω να ζητάω συγγνώμη αν δεν φταίω. Δε θα ζητήσω συγγνώμη επειδή η Α είναι κολλημένη μαζί μου και δε της δίνω σημασία, ή επειδή ο Β είναι συντηρητικός και δε θέλει να φιλάω τη γκόμενά μου στο αμάξι μου.

Άντε, γιατί με το να είμαστε καλοί με όλους, σηκώσανε όλοι μπαϊράκι.

Δεν έχω πρόβλημα

Έχετε παρατηρήσει πως η δική μας η γενιά όσο πάει και "δεν έχει πρόβλημα";

- Τι ταινία να δούμε;
- Α, δεν έχω πρόβλημα.

- Έχει μια συναυλία εκεί.
- Πάμε, δεν έχω πρόβλημα.

Από το τι μουσική ακούμε μέχρι το τι θα φάμε, δεν έχουμε πρόβλημα. Δεν είμαστε επιλεκτικοί. Όλο και κάπου θα σκαλώνουμε βέβαια. Εγώ δεν ακούω ελληνικά, ο Παύλος δεν βλέπει επιστημονική φαντασία, η Βάσω δεν τρώει κρέας, αλλά σε γενικές γραμμές είμαστε εύκολοι.

Τώρα είναι καλό αυτό;

Ή μας δείχνει πως έχουμε γίνει άβουλοι και επιρρεπείς σε ότι μας πλασάρουν; Είτε προϊοντικά, είτε ιδεολογικά. ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ στις εκλογές; Δεν έχω πρόβλημα. Υπέρ της Δύσης ή της Ανατολής; Δεν έχω πρόβλημα. Star ή ΝΕΤ για ειδήσεις; Δεν έχω πρόβλημα.

Αν οι επιλογές μας είναι αυτές που καθορίζουν αυτό που είμαστε, κι εμείς δεν έχουμε πρόβλημα με τη μία ή την άλλη επιλογή, τότε τι λέει αυτό για το ποιοί είμαστε;

Τρίτωσε το κακό

Ξυπνάω σήμερα, πέντε λεπτά μετά, το κρεβάτι μου σπάει.

Ή, για να ακριβολογώ, το σιδερένιο πόδι του γαμημένου σιδερένιου κρεβατιού μου σπάει. Και πιστέψτε με, πολύ θα ήθελα να πάρω το credit για αυξημένες σεξουαλικές επιδόσεις, τρελλά κουνήματα κλπ, αλλά δε συνέβη τίποτα τέτοιο τις τελευταίες 24 ώρες (ούτε τις προηγουμένες 24, εντάξει τώρα;)

Παίρνω τον κρεβατάνθρωπο τηλέφωνο γιατί κάτσε ρε πούστη μου, τι νόμιζες, μου πούλησες κρεβάτι πριν ένα χρόνο και έληξαν εκεί οι υποχρεώσεις σου; Όχι κύριέ μου. Δε φτάνει που αρχικά δε μου είχες δώσει ξύλινα ποδαράκια και έγδαρα το παρκέ μου (αυτό ήταν πάνω στο σεξ, το παραδέχομαι), τώρα τα γαμοπόδια σου άρχισαν να σπάνε.

Και για να μην σπάσω εγώ τα δικά σου τα πόδια, τσακίσου κι έλα να μου φέρεις άλλο πόδι.

Αλλά σε παίρνω τηλέφωνο και ακούω το μήνυμα του τηλεφωνήτη σου πως είσαι διακοπές μέχρι την Τετάρτη. Δε θα σε βρω την Τετάρτη ρε; Μπλε θα σε κάνω από το ξύλο, σαν στρουμφάκι.

Δεν πτοούμαι όμως. Βάζω μια στίβα από τα business περιοδικά μου του τελευταίου χρόνου (πάντα ήξερα πως κάπου θα χρησιμεύσουν αυτά) αντί ποδιού και βγαίνω έξω για δουλειές. Πετυχαίνω από κάτω τον κυρ-Νίκο, ο οποίος τυγχάνει ιδιοκτήτης της διπλανής μονοκατοικίας.

- Τι χαμπάρια κυρ Νίκο;
- Να εδώ Γιώργο μου, βγάζουμε έξω τα τελευταία.
- Ποιά τελευταία;
- Τα τελευταία πράγματα από δίπλα.
- Μετακομίζουν οι γείτονες; (Φεύγουν τα κωλόπαιδά τους που κάνουν όλη τη φασαρία;)
- Δε τα έμαθες; Το έδωσα αντιπαροχή.
- Αντι....παροχή;
- Ναι, ξεκινάμε τον άλλο μήνα.
- Και θα πάρει πολύ το χτίσιμο κυρ Νίκο;
- Όχι πολύ, ενάμισι χρόνο.

Ε ν ά μ ι σ ι χ ρ ό ν ο ;

Για ενάμισι χρόνο θα έχω ντάπα-ντούπα από τις 7 το πρωί; Και καλά αυτό. Το ότι το καταπληκτικό μου μπαλκόνι με θέα το πάρκο απέναντι, την Ακρόπολη και το Λυκαβηττό, τι θα το κάνω κυρ Νίκο μου; Στον κώλο μου θα το βάλω; Πού θα φέρνω τον κόσμο κυρ Νίκο μου; Εμένα δε με σκέφτηκες;

Και τώρα που το σκέφτηκα καλύτερα, με τόση σκόνη κυρ Νίκο μου, κουραμπιέ θα μου το κάνεις το καινούριο μου το αυτοκινητάκι που το πάρκινγκ μου εφάπταται με τη νέα σου οικοδομή. Αχ και τό'ξερα εγώ πως δε θα μου βγει σε καλό το ότι πάντα προτιμούσαν τα μελομακάρονα τα Χριστούγεννα, φυλαγμένη μου την είχανε οι πούστηδες οι σκονισμένοι.

Γυρνάω από τη δουλειά που είχα, βρίσκω email από τον αρχισυντάκτη μου:
- George, αυτό το άρθρα που μας έγραψες δεν αναφέρεται σε πρόσφατα γεγονότα, πώς θα το βάλουμε στην εφημερίδα;
- Και what do you want ρε μαλάκα; Αυγουστιάτικα να έχω και νέα; Δε φτάνει που βρήκα να σου γράψω κάτι παραμονές δεκαπενταύγουστου, μιλάς κιόλας; Ρε do you what it means Δεκαπενταύγουστος; Της Παναγίας, Virgin Bloody Mary, που λέτε κι εσείς τα αμερικανάκια.

Ρέκλα, my friend. Do you know rekla?

Ζντηντηλόραση

Αγγλία. Εποχή Λίζας.

Λέμε να δούμε στο DVD το Gladiator. Η Λίζα κάθεται ακριβώς δίπλα μου και κοιτάει την τηλεόραση. Έχει καρφωθεί στο σηματάκι που βγάζει το DVD και κάνει βόλτες στην οθόνη σαν screensaver. Είμαι έτοιμος να πατήσω Play.

(Παρεμπιπτόντως αυτό - ή κάτι σαν κι αυτό - ήταν το μόνιμο τελετουργικό για να δούμε οποιαδήποτε ταινία.)

- Πατάω;
- Ναι.
- Σίγουρα;

Με κοιτάει με το βλέμμα του Jack The Ripper, που τόλμησα να μην εκτελέσω μια εντολή της.

Πατάω Play.

- Απλά μέχρι να ξεκινήσει έχω να ξεφυλλίσω αυτό (βιβλίο Ιστορίας της Τέχνης, 850 σελίδων), να βάλω conditioner στο μαλλί μου και να διορθώσω κάτι εργασίες με θέμα τα κοινά σημεία του κυβισμού και του σουρρεαλισμού στην Τέχνη μεταξύ του 1831 και του 1847 στην κεντρική Ευρώπη.

Πατάω Stop.

- Όχι, όχι. Θα περιμένω να τα κάνεις όλα αυτά και μετά θα ξεκινήσω την ταινία. Γιατί αν την ξεκινήσω τώρα, μετά από δέκα λεπτά θα με ρωτήσεις τι έχασες.

Η Λίζα ξεφυσάει σαν να την αδικούνε, αλλά αποφασίζει να κάτσει να δει την ταινία.

Play.

Βγαίνει η ανακοίνωση περί πνευματικών δικαιωμάτων και πατάω FF, παρόλο που ξέρω πως αυτή η σκηνή δεν περνιέται. Μέχρι να τελείωσει η σκηνή έχω μισήσει κάθε νόμο περί προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας.

Μετά, βγαίνει το λογότυπο της Dreamworks και παίζει τη χαζή μουσικούλα ενώ σου δείχνει ένα παιδάκι που ψαρεύει από το φεγγάρι (για το πόσα ναρκωτικά είχε πάρει αυτός που το σχεδίασε θα μιλήσουμε άλλη φορά, εντάξει;).

Μαύρο πλάνο. Ακούγεται ο πρώτος ήχος ενώ παράλληλα εμφανίζεται η πρώτη σκηνή, κάτι άλογα που τρέχουν.

- Πρέπει να τηλεφωνήσω στην Ξένια.
- Τι; Θα...π...γιατ...ε...αααααααααργκ!
- Συνέχισε εσύ, απλά θέλω να τη ρωτήσω ποιό supermarket έχει εκπτώσεις αύριο.
- Όχι, όχι, σε περιμένω. Πάρε τηλέφωνο.

Μετά από δυόμισι ώρες, η Λίζα επιστρέφει. Εγώ δεν έχω αλλάξει θέση. Είμαι ακόμα στον καναπέ, με ένα λεπτό στρώμα σκόνης πάνω μου και εμφανώς πιο αξύριστος.

- Έτοιμη;
- Έτοιμη.

Κάνω 4-5 δευτερόλεπτα πίσω την ταινία και πατάω Play.

- Το ξανάδαμε αυτό.
- Ναι, το έβαλα λίγο πίσω.
- Γιατί;
- Για να μπούμε στο κλίμα.
- Αφού το είδαμε αυτό, δε χρειαζόταν να το ξαναδούμε. Ξέρουμε τι έγινε.
- Μα...
- Άλλωστε, κοίτα την ώρα, έχει πάει αργά, θα την είχαμε δει την ταινία μέχρι τώρα.
- Μα πρέπει να είμαστε ψυχολογικά προετοιμασμένοι για κάθε σκηνή, να έχουμε αποτυπώσει την προηγούμενη σκηνή για να μας αρέσει περισσότερο αυτό που ακολουθεί.
- Α, σαν προκαταρτικά δηλαδή.
- Ναι μπράβο.
- Και πότε έκανες εσύ δύομισι ώρες προκαταρτικά;
- Ε;

Μετά από 20 λεπτά συζήτησης περί προκαρτικών, τη σημασία τους στο σεξ, την ιστορία τους και την αποτύπωσή τους στην Τέχνη, το DVD έχει σταματήσει μόνο του οπότε ξαναπατάω Play.

Και όπως γίνεται πάντα (μα πάντα), σε κάθε έργο το οποίο η Λίζα έχει δει από την αρχή μαζί μου, έτσι και σ' αυτό (το οποίο σας θυμίζω μετά από 3 ώρες πως είναι το Gladiator):

Άλογα. Ξεκινάνε να πέφτουν τα γράμματα. Δάσος. Μάχη. Πολεμικές κραυγές. Εμφανίζεται το πρόσωπο ενός ιππότη στην οθόνη. Και λέει η Λίζα:

- Ποιός είναι αυτός;

Τι; Σας φάνηκε περίεργο αυτό;

Εδώ θα σας πω το εξής: Βλέπαμε αγώνα ποδοσφαίρου, Portsmouth με κάποια άλλη ομάδα. Σε μια φάση που ένας παίκτης έχει τραυματιστεί και το παιχνίδι έχει σταματήσει, ο σκηνοθέτης μας δείχνει πλάνα από τους φιλάθλους στην εξέδρα. Έχοντας περάσει καμιά εικοσαριά φάτσες φιλάθλων, η κάμερα σταματάει σε έναν φίλαθλο με μια ντουντούκα.

Και τι ρώτησε λοιπόν σε εκείνο ακριβώς το σημείο η Λίζα;

Πώς είπατε;

Δε σας άκουσα.

Ω ναι, ρώτησε Ποιός είναι αυτός;.

Απευθύνω λοιπόν παράκληση πρός όλο τον πληθυσμό αυτού του πλανήτη: Σας παρακαλώ φορέστε ετικέτες που γράφουν το όνομά σας! Αν είστε ηθοποιός φορέστε τρεις ετικέτες: μια με το όνομά σας, μία με το όνομα του χαρακτήρα σας και μία με τις άλλες ταινίες που έχετε κάνει.

Σας παρακαλώ. Οι ετικέτες δεν είναι ακριβές. Μη με κάνετε να σας ικετέψω.