Off Telecoms

Όπως έλεγε και το προηγούμενο ποστ, δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Στέλνεις ένα τέτοιο φαξ όχι μόνο στον αριθμό του φαξ που σου δίνουν από το κέντρο τηλεφωνικής εξυπηρέτησης αλλά σε όλους τους αριθμούς φαξ που βρίσκεις για την εταιρία στην ΕΕΤΤ ή στο Google.

Με πήραν τηλέφωνο από την On Telecoms την επόμενη εργάσιμη για να μου επιστρέψουν τα λεφτά...

MotD

Η διαφήμιση είναι τουτουνών...

Numbers

Οι άνθρωποι είναι τραγικά κακοί με τους αριθμούς.

Πολλοί λένε ότι εγώ έχω επιλεκτική μνήμη, αλλά ευτυχώς την έχω ανταλλάξει με μια τουλάχιστον μέτρια αντίληψη περί του πως λειτουργούν οι αριθμοί.

Όταν, για παράδειγμα, λες σε κάποιον πως κάτι κακό είναι 1% πιθανό να συμβεί, εκείνος ακούει αδύνατο. Και όταν μετά από 50, 100 ή 200 επαναλήψεις τελικά του συμβεί το κακό, σου εξιστορεί πως “αυτό δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ”, και αναρωτιέται “γιατί να τυχαίνουν όλα σε μένα;”.

Του εξηγείς ότι ακριβώς αυτό σημαίνει το 1% που του έλεγες και σε κοιτάει σαν χάνος ή ακόμα χειρότερα σαν αδικημένος χάνος ακόμα κι αν στη δική του περίπτωση του πήρε 200 επαναλήψεις για να τύχει η στραβή (και σε κάποιον άλλο του έτυχε με την πρώτη).

Γενικά έχουμε πρόβλημα με το big picture ως species.

-o-

Μετακόμισα σε νέο διαμερισμάτακι που έχει και μια εσωτερική σκαλίτσα. Πολύ γλυκιά και όμορφη, μέχρι που μετά από τις πέντε πρώτες φορές που θα την ανεβοκατέβεις και σου εξανεμιστούν και οι τελευταίες χαζορομαντικές εμπνεύσεις περί κουκλίστικης μεζονέτας (που δε θα έπρεπε να έχεις αλλά ας όψεται η πλύση εγκεφάλου περί πουλ-μούρεως στο να έχεις σκαλίτσα στο σπίτι σου), συνειδητοποιήσεις ότι καλή η σκαλίτσα, αλλά όχι μόνο σου τρώει τετραγωνικά αλλά δεν είναι και διόλου απίθανο κάποια στιγμή να στραβοπατήσεις στο κατέβασμα και να μετρήσεις τα σκαλοπάτια δια της αφής με το ακατοίκητο.

Τι πιθανότητα έχει να συμβεί; Κανείς δε μπορεί να σου πει. Προφανώς δε θα γίνεται κάθε μέρα η στραβή. Στα 10, 20, 30 χρόνια που θα ζήσω σε αυτό το διαμέρισμα θα μου συμβεί μια φορά.

Άντε δύο, μετά αν αφενός επιζήσω την πρώτη φορά και αφετέρου είμαι τόσο μαλάκας ώστε να ξεχάσω την πρώτη φορά, αφαιρεθώ και ξανακατέβω τα ίδια σκαλιά «επικεφαλής».

Αν πεις ότι την ανεβαίνω μια φορά τη μέρα, μιλάμε τώρα να μου συμβεί για παράδειγμα μια στις δέκα χιλιάδες. Και να γυρίσω να πω (και χειρότερα ακόμα, να πιστέψω):

«Έλα ρε, μια στις δέκα χιλιάδες, σε μένα θα τύχει η στραβή;»

-o-

Αλλά σοβαρά τώρα, αυτή τη γαμημένη τη σκάλα τι την ήθελα; Δε το έπαιρνα το διαμέρισμα όλο σε φλατ να γουστάρω; Ρίχνω και τους τοίχους άμα γουστάρω και παίζω μπάλα άμα μου τη βιδώσει ρε παιδί μου.

Τώρα δηλαδή τι μπορώ να κάνω; Να ρίξω τον όροφο και να παίξω μπάσκετ;

-o-

Είμαι που είμαι από μόνους μου επιρρεπής σε ατυχήματα, είναι τώρα λογικό να θέλεις να κατουρήσεις βραδιάτικα και να κατεβαίνεις μέσα στα σκοτάδια για να την αρμέξεις και από τη νύστα σου να βρεις γκρεμό;

Δε λέει...

Γκάζι reborn

Μετά από ένα σχετικοπρόσφατο καφέ με φίλους συμπλόγκερς, ξαναεπισκέφθηκα μετά από καιρό την περιοχή του Γκαζίου.

Όπως και με τα δάση που αποχαρακτηρίζονται κάποια στιγμή, έτσι και η περιοχή είχε αποχαρακτηριστεί in my book, λόγω υψηλής συγκέντρωσης gay. Όχι επειδή κάνω διακρίσεις στις περιοχές, προς Θεού, όλα τα κτίρια από μπετό είναι, αλλά αν θέλεις να μεγιστοποιήσεις την πιθανότητα του να περιτριγυρίζεσαι από ετεροφυλόφιλες single γυναίκες, το Γκάζι δεν ήταν ιδιαίτερα the place to be μέχρι πριν κάνα χρόνο.

Στον προαναφερόμενο καφέ (που μεταξύ μας, δεν ήταν καφές αλλά δυο σοκολάτες βιεννουά και έφαγα και δούλεμα για τις ανάλαφρες προτιμήσεις μου) λοιπόν είδα λίγο την περιοχή με άλλο μάτι. Με τη λειτουργεία του μετρό στην περιοχή, ξεπεταχτήκαν ή τέλος πάντων αναδειχτήκανε κάποια μπαράκια γύρω από το σταθμο, τα οποία είναι πολύ γουστόζικα.

Έτσι, εκτός από το Γκαζάκι και το Tapas bar από τη μεριά του Mamacas, τώρα έχουν ανοίξει και απέναντι κάποια μαγαζιά παρατεταγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, με καθισματάκια έξω. Ονόματα δε θυμάμαι, ψέματα θα σας πω αλλά είναι ένα δίπλα στο σταθμό που έχει κάτι industrial τοίχους, τρελιάρικους πίνακες και φοβερά βολικούς δερμάτινους πανάκριβους καναπέδες!

Ο κόσμος της περιοχής βέβαια παραμένει ελαφρώς κουλτουρίζων, με παντελόνια στρατιωτικά, χυτώνια ριχτά και μαλλί a la Vodafone, αλλά τέλος πάντων, σίγουρα η περιοχή έχει πιο πολύ κέφι από οποιοδήποτε στέκι β.π. ή το Villa Mercedes παραδίπλα.

Από εκεί που με βρίσκατε στου Ψυρρή, τώρα θα με βρίσκεται στο Γκάζι...

(Για τη Μαρίνα Αλίμου που έχει γίνει μουνάρα, θα μιλήσουμε άλλη φορά, ναι;)

Ένα ποιηματάκι για το περιβάλλον...

Η ημέρα για το περιβάλλον
είναι πρόβλημα των άλλων.

Γιατί αν το μέλλον του σε μέλλει
Τα δικά σου post δε θέλει...

Από το να μου συχνάζεις κέντρο,
άντε να φυτέψεις κάνα δέντρο!

Τι θέλει να πει ο (ομολογουμένως έξοχος) ποιητής;

Επι τη ευκαιρία της Blog Action Day, ο ποιητής θέλει να πει ότι από ημέρες αύξησης συνειδοτοποίησης έχει πήξει το μουνί μας.

Δε σου φταίνε οι πολιτικοί που αποχαρακτηρίζουν δάση όταν εσύ όλο λες πως υποστηρίζεις μια ιδεολογία (περιβάλλον, βία, ναρκωτικά, junk food, whatever) και τελικά μένεις μόνο στα λόγια.

Αν ο καθένας μας που υποστηρίζει μια αλτρουϊστική ιδεολογία έκανε ένα μέρος της ιδεολογίας του πράξη, κι αν αντί να γραφόμασταν σε Causes στο Facebook, δίναμε 1 γαμημένο ευρώ γι αυτά, τα προβλήματα του κόσμου θα ήταν πολύ λιγότερα.

Οπότε αν θέλεις να με πείσεις ότι νοιάζεσαι για το περιβάλλον, μην αφιερώσεις μια μέρα σε αυτό. Αφιέρωσε κάτι άλλο. Ένα ευρώ, ένα δέντρο, ένα blog...

Προσοχή στις απομιμήσεις!

Επειδή η καλή διαφήμιση αξίζει να λέγεται...

www.leftastolepto.gr

Γκάλλοπ για τα σημαντικά θέματα της ανθρωπότητας

Μένοντας πιστοί στις ρίζες μας, και ενισχύοντας τις ανθρώπινες εικόνες που έκαναν γνωστό αυτό το blog, η Διεύθυνση έχει να παραθέσει ένα σημαντικό ερώτημα:

Μετά την επίσκεψή σας στην τουαλέτα, και της χρήσεως του χαρτιού υγείας, πού πετάτε το χαρτάκι; Στη λεκάνη; Ή στο καλάθι;

Προς ένδειξη της Δημοκρατικότητας αυτού του μπλογκ, τα ανώνυμα σχόλια είναι ανοικτά και φυσικά ευπρόσδεκτα.