Κατάληψη και τα μυαλά στις ράγες

Ρε πούστη μου, πώς γίνεται οι εκάστοτε δημόσιοι υπάλληλοι να είναι εξουσία και εμείς οι ελεύθεροι επαγγελματίες, ιδιωτικοί υπάλληλοι και οι ρέστοι να είμαστε οι μαλάκες της υπόθεσης;

Γιατί δηλαδή πρέπει εγώ να κατέβω στο Σύνταγμα νυχτιάτικα για να διαπραγματευτώ α λα ελληνικά με ντουντούκα και πανώ το αν ο δημόσιος υπάλληλος που φίλησε κατουρημένες ποδιές για να χτυπάει κάρτα θα κάνει καμιά υπερωρία;

Έχω βαρεθεί τον κάθε κλάδο δημοσίου (καθηγητές που βγάζουν τα άγχη τους στα ανήλικα μυαλά, ακαδημαϊκούς που κοιτάνε να ανέβουν την τροφική αλυσίδα των πανεπιστημίων για να πάρουνε καμιά μεγάλη μίζα, λιμενεργάτες που τσινάνε στο να ιδιωτικοποιηθούν τα λιμάνια και εξυγειανθεί η ναυτιλία, ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ) που κάθε τρεις και λίγο αποφασίζει πως η εξέλιξη της κοινωνίας και της οικονομίας δεν τους βολεύει.

Οπότε, αποφασίζουν μια κλαδική απεργία που πλήττει κυρίως εμένα κι εσένα (τον μη Δημόσιο Υπάλληλο πολίτη αυτής της μπανανοχώρας) και ούτε λίγο ούτε πολύ ζητάνε την προστασία του κράτους από αυτό το μεγάλο κακό.

Και τι λέει το μπανανοκράτος; Ναι, λέει, μην ανησυχείτε κύριοι, θα σας προστατέψουμε. Και εσάς τους από εκεί που κάνετε απεργία, θα σας προστατέψουμε. Και εσάς τους τρίτους, πάλι θα σας προστατέψουμε.

Και από την πολύ προστασία, ποιός γίνεται ο μαλάκας της υπόθεσης;

Εγώ.

Εγώ που δεν κατέβηκα σε απεργία, που δεν σήκωσα πανώ, που είμαι σκεπτόμενος μπανανοπολίτης και καταλαβαίνω πως τα πάντα ρει και ουδέν μένει (γαμώ τον Ηράκλειτό μου, γαμώ) και πως το μόνο αυτονόητο είναι πως αν σήμερα κάνεις κάτι για να ζήσεις, αύριο θα κάνεις κάτι άλλο.

Γιατί; Γιατί απλά έτσι είναι ρε μαλακισμένα βαριεστημένα όντα αυτό που λέμε πρόοδος. Η πρόοδος σημαίνει αλλαγή και στην αλλαγή παίρνεις μέρος και εσύ.

Evolve or die, motherfuckers, που θες εσύ να σου πληρώσω εγώ τα σπασμένα επειδή εσύ έχεις βολευτεί.

Fuck off, συγχίστηκα!