Santa baby...

Όχι ρε, δε θα κάνω τίποτα Πρωτοχρονιάτικα.

Θα αφήσω όλα τα clubs και όλες τις πίστες (χιονοδρομικές και μη) στις αρχοντόφατσές σας που θέλετε να πάτε να τα σπάσετε. Για το καλό του χρόνου βέβαια, λες και πέρσι που τα σπάσατε σας πήγε καλά ο χρόνος.

Σιγά μην κάτσω να στριμωχτώ για να ακούσω τον χ διάσημο τραγουδιάρη (αυτός με διαβάζει εμένα;) ή να μας βάλουν 12 άτομα σε τραπέζι με 4 υπαναθρεμμένα σκαμπουδάκια και να τους παρακαλάμε να μας φέρουν και Coke Light, με μόλις 150 ευρώ το μπουκάλι. Όοοοοχι φίλε μου.

Ούτε φυσικά θα ανάψω την τηλεόραση για να δω μπούτια, βυζιά και κώλους να μου εύχονται happy new year, γιατί φοβάμαι πως θα μπερδευτεί καμιά ξανθιά και θα μου ευχηθεί happy birthday και θα θυμηθώ πάλι πως γέρασα.

Θα κάνω το μπανάκι μου ωραία ωραία, θα βουλιάξω μέσα στον αφρό για κάνα δίωρο για να βγάλω από πάνω μου τη βρώμα της φετινής χρονιάς ενώ στο background παίζει το Santa Baby και άλλες διασκευασμένες χριστουγεννιάτικες επιτυχίες, θα υποσχεθώ στον εαυτό μου πως το 2006 θα γίνω καλύτερος (εραστής; επαγγελματίας; στο μπάσκετ; θα δούμε!), θα δω τα βεγγαλικά από το μπαλκονάκι μου πίνοντας ένα ballantines στα καλά τα ποτήρια που δεν βγάζω στον κόσμο και θα ξαπλώσω.

Θα σηκωθώ κατά τις 2 και θα κατευθυνθώ σ' ένα cafe-bar που θα έχει οριενταλατζούδες που θα μου κάνουν το χορό της κοιλιάς, θα τους βάλω ένα δεκαρικάκι στο βυζί, θα πιω άλλο ένα ποτηράκι και μετά θα γνωρίσω κόσμο.

Τρέμε κόσμε.

Santa baby #2

Κυκλοφορώ με το αυτοκίνητο, πηγμένος στην κίνηση των μαγαζιών, όπου ο κάθε πικραμένος αφήνει με αλάρμ το αυτοκίνητό του απ' έξω από το μαγαζί που θέλει να αγοράσει το κατιτίς του και πετάγεται με τη δικαιολογία "ένα λεπτάκι θα κάνω".

Αυτό το τελευταίο μην το πάρετε ως παράπονο, έχω κάνει πολύ χειρότερα τα οποία θα σας περιγράψω αφού παραγραφούν και ξεχαστούν από τη μνήμη των περίπου 100 ανθρώπων που ταλαιπώρησα.

Όντας λοιπόν στο αυτοκίνητο και αφήνοντας το τρανζίστορ να παίζει τα αμερικάνικα, βλέπω εντελώς τυχαία πως στο μπροστινό μου αμάξι επιβαίνουν δύο νεανίδες απείρου κάλλους. Και επειδή το "απείρου" είναι λίγο ασαφές, please allow me:

Η οδηγός, ξανθιά με αφέλειες, φοβερό προσωπάκι, πράσινες τεράαααστιες ματάρες α λα Candy-Candy και κόκκινα μάγουλα και ένα στενό πουκαμισάκι. Η συνοδηγός, πλατινέ ξανθιά, bitch look με ένα χαμόγελο μέσα στην πέρλα.

Θα μου πεις τώρα πως τις είδες ρε μάγκα τις γκόμενες αφού ήσουν από πίσω. Τις πρόσεξα λοιπόν όταν γυρίσανε και οι δύο και κοιτάζανε προς τα πίσω τους, δηλαδή προς τα εμένα.

Ενώ την πρώτη φορά που τις είδα αναλογίστηκα "τήρα, ω φίλε μου, οποίες όμορφες κορασίδες" (επί το μπαναλότερον: κοίτα ρε μαλάκα κάτι μουνιά), τη δεύτερη φορά στρόφαρε ο κεντρικός μου επεξεργαστής και αναρωτήθην:

"Γιατί, ω φίλε, κοιτούν όπισθεν οι κορασίδες;"

Κοίταξα στον καθρέφτη μου μήπως πίσω μας ήταν -ας πούμε- ο Godzilla όπως συμβαίνει στις ταινίες, αλλά το μόνο που είδα ήταν η ασχημόφατσα του πισινού μου (συγγνώμη για το λογοπαίγνιο) οπότε θεώρησα πώς μάλλον δεν κοιτάνε αυτόν.

Για να μην κοιτάνε αυτόν όμως κοιτάνε εμένα!

Και επειδή την έχω ξαναπατήσει έτσι μια μέρα που είδα μια ΘΕΑ με δερμάτινη στολή να κατεβαίνει από μηχανάρα και να κοιτάει για ώρα και μετά να με ρωτάει "Γιώργο, τι κάνεις;" κι εγώ να προσπαθώ να ξεπεράσω το εγκεφαλικό, αυτή τη φορά πιέστηκα και σκέφτηκα:

"Ρε μαλάκα, μήπως τις ξέρεις;"

Εμένα όμως δε μου λέγανε τίποτα, οπότε μάλλον πραγματικά κοιτάνε εμένα.

Και τώρα πλέον δεν με κοιτάνε απλά, αλλά μου μιλάνε, μου χαμογελάνε, με χαιρέτανε, μου στέλνουν φιλάκια, μου κάνουν ματάκια.

Και φυσικά εγώ έχω μείνει μλκς, γιατί συνήθως αυτό συμβαίνει αφού ανοίξω το στόμα μου. ;-O

Προσπαθώντας να κρύψω την αμηχανία μου, χαμογέλασα ελαφρώς και μετά πολύ και μετά προσπάθησα να μοιραστώ τον ενθουσιασμό τους και άρχισα να γελάω ελαφρώς με την κατάσταση, πάντα κοιτάζοντάς τες όπως κι αυτές κοίταζανε εμένα.

Κι ενώ αυτό συνεχιζότανε για 5, 10, 15, 20 δευτερόλεπτα, μετά κάτι έγινε.

Ένα μικροσκοπικό χεράκι, συγκεκριμένα ένα χέρι μωρού, εμφανίστηκε να σηκώνεται από το πίσω κάθισμά τους.

Και τότε κατάλαβα πως οι γκριμάτσες και τα γελάκια δεν προορίζονταν για μένα, αλλά για τον μικρό επιβάτη της πίσω θέσης.

Whiskeypedia

Wikipedia: Εγκυκλοπαίδεια με αρχίδια:

http://en.wikipedia.org/wiki/Zamanfou

(τι πίνουν και δε μας δίνουν;)

Χώρισα

Χώρισα.

Και θέλω να πω στην υπέροχη αυτή ψυχή που με άντεξε για ακριβώς δύο μήνες πως είναι πανέμορφη. Είναι σεξουαλική. Είναι αισθησιακή. Είναι έξυπνη. Και, αλήθεια σας λέω, είναι σφιχτή σαν τη Μίνα, την πρώτη στριπτιτζού που χούφτωσα ποτέ.

Για όλα αυτά θέλω να κρατήσω επαφή μαζί της. Και έχει πολλά ακόμα να μου μάθει που, καθότι πιπίνι, δεν ξέρω.

Δεν πιστεύω στο πεπρωμένο και δεν πιστεύω πως η μοίρα μπορεί να μας ξαναφέρει κοντά.

Όμως πιστεύω πως μπορεί σε κάποιες καλύτερες συνθήκες να έρθουμε εμείς κοντά από μόνοι μας.

Τα σενάρια όλα είναι πιθανά, γενναία μου.

Και για ότι με χρειαστείς, είμαι δίπλα σου.

Δίσεκτο λεπτό

Τι πούστηδοι που είναι αυτοί οι Αμερικάνοι. Άμα θέλουν να κάνουν κάτι, θα βρούνε τρόπο.

Βγάλανε λέει ένα λεπτό με 61 δευτερόλεπτα. Ρε τι σου είναι ο καπιταλισμός!

Google News Link

Εγώ σας λέω πως έτσι το ξεκινάνε τώρα για να μας δοκιμάσουν και μετά θα σου λένε "ναί, θα δουλεύεις μεν οκτάωρο, αλλά κάθε ώρα θα έχει 180 λεπτά".

Να μου το θυμηθείτε!

Αυτά τα πράγματα πρέπει να τους τα κόβεις όσο είναι ακόμα νωρίς.

Τα παιδιά των φαναριών

Δεν δίνω λεφτά στα φανάρια όπως δε βλέπω και τηλεόραση.

Και τα δύο αυτά έχουν απειροελάχιστες εξαιρέσεις, πολύ πολύ αμελητέες και τόσο αραιές μεταξύ τους που ούτε καν είναι άξιες αναφορές.

Χθες όμως έδωσα σε ένα γενειαφόρο παππού που πουλούσε χαρτομάντηλα στο φανάρι κοντά στο σταθμό της Καλλιθέας. Του είχα δώσει και πριν μια βδομάδα. Τελευταία φορά που έδωσα σε κάποιον ήταν μετά από πρήξιμο προτροπή της Λίλης, το καλοκαίρι.

Και τις δύο αυτές φορές παρατήρησα το εξής:

Όντας το πρώτο αμάξι στη σειρά και ανοίγοντας απλά το παράθυρό μου για να του δώσω κάτι, είδα πώς το 2ο, 3ο και 4ο αμάξι στη σειρά επίσης έβγαλαν και του έδωσαν.

Δίνοντας όταν είσαι πρώτος, ο δεύτερος θα δυσκολευτεί να είναι αυτός που θα πάει κόντρα στο ρεύμα. Και αν δεν έχει σοβαρούς λόγους να μην δώσει, τότε δίνει. Και πάει σερί.

Αν λοιπόν βρεθείτε ποτέ πρώτοι σε φανάρι, ακόμα κι αν δεν έχετε ψιλά, απλώστε το χέρι και δώστε ακόμα κι ένα κουμπί (όπως κάναμε πιτσιρίκια που πετούσαμε κουμπιά και οτιδήποτε μεταλικό στο "ταμείο" του λεωφορείου). Οι επόμενοι δεν ξέρουν τι δώσατε και ο ζητιάνος της γειτονιάς σας θα εξασφαλίσει τουλάχιστον μια τυρόπιτα.

Αν τώρα του δώσετε ένα κουμπί και αυτός σας βρίσει, τουλάχιστον του εξασφαλίσατε ένα κουμπί.

Αλλά φαντάζομαι πως οι περισσότεροι από αυτούς έχουν πιάσει το ότι "αν το πρώτο αμάξι δώσει, θα δώσουν και τα υπόλοιπα".

Αυτές τις μέρες διαβάζω...

... αφού τα πάντα είναι κλειστά και δεν έχω πολύ όρεξη για έξω, έχω καταπιαστεί με τα βιβλία που είχα παραγγείλει και ως τώρα είχαν ένα ρόλο κυρίως διακοσμητικό στο queue μου.

Ξανάπιασα λοιπόν το Freakonomics πάλι (κάποιος άλλος blogger το σχολίασε ως βιβλίο, νομίζω κάτι τέτοιο θυμάμαι) και διάβαζα την πολύ καλή ανάλυση του Levitt για το πώς μία έκτρωση άλλαξε την ιστορία της Αμερικής και ίσως και του κόσμου.

Όσοι δεν έχουν καταλάβει ακόμα τη θεωρία του χάους ή δεν ξέρουν την υπόθεση ας μην σχολιάσουμε, δεν είναι αυτός ο σκοπός μου άλλωστε.

Κάπου, το βιβλίο έχει μια απλή πρόταση που έκανε όλη τη διαφορά. Πάνω στο argument του αν θα έπρεπε η έκτρωση να είναι παράνομη ή νόμιμη, λέει ο συγγραφέας το απλό:

"Αν μια μητέρα θέλει να κάνει έκτρωση συνήθως είναι για καλό λόγο."

Δηλαδή, αν μια γυναίκα νιώθει πως δεν είναι έτοιμη ή νιώθει πως δε μπορεί να φέρει στον κόσμο ένα παιδί και να το στηρίξει, τότε θα έπρεπε να έχει την επιλογή να μη το φέρει στον κόσμο.

Και εμένα αυτό μου φτάνει.