Απορίες ημέρας

Μια καλή δίετα ξεκινάει με την αγορά μιας ζυγαριάς ακριβείας. Αν μπορείτε να πάρετε ηλεκτρονική, κάντε το. Είναι σημαντικό να βλέπετε πότε χάνετε 200 γραμμάρια, γιατί παραπάνω δε θα χάσετε.

Εδώ και ενάμισι μήνα έχω ξεκινήσει δίετα τύπου Gilli Diet. Και λέω τύπου γιατί μια φορά έφαγα Gilli και δεν ξανάφαγα, και έχοντας περάσει από όλες τις σχετικές εταιρίες (4 είναι) κατέληξα εσχάτως στην καλύτερη: Ντελικάτο Μενού.

Ήμουν πιστός στη δίετα μου όσο ο Ιούδας στο Χριστό.

Μέχρι που την Τρίτη αποφάσισα να την τηρήσω. Δεν έφαγα τίποτα άλλο εκτός από αυτά που μου φέρνουν. Έχασα 3 κιλά σε 3 μέρες.

Και αρχίσανε όλοι: έλα ρε μαλάκα, έκοψες, φάνηκε το πρόσωπό σου.

Και αρχίσανε όλες: ε καλά, μη χαίρεσαι, τα πρώτα κιλά είναι εύκολα, φεύγουνε γρήγορα γιατί είναι υγρά.

Μα τι κάριες.

Ρε πούστη, ούτε αυτό μου αρέσει. Νέο ποστ.

Απορίες ημέρας

Πόσες φορές άραγε γελάμε επειδή αφήνουμε τα άσχημα να γλυστρίσουνε από το μυαλό μας; Επειδή έχουμε επιλεκτική μνήμη και θέλουμε να θυμόμαστε μόνο τα καλά μας προσόντα; Πόσες φορές αφήνουμε αυτό που θέλουμε να είμαστε να μας κάνει να νομίσουμε πως αυτό πραγματικά είμαστε;

Πόσο συχνά θα θέλαμε να είχαμε συμπεριφερθεί σε κάποιον καλύτερα και για να νιώσουμε καλύτερα μας βγαίνει να κάνουμε κάτι καλό με ένα τελείως άσχετο τρόπο. Και όχι μόνο άσχετο αλλά και σημαντικά ασημαντότερο.

Τι παθαίνουν οι Ερινύες με τον καιρό; Δυναμώνουν ή αποδυναμώνονται;

Ούτε αυτό μ' αρέσει. Νέο ποστ.

Απορίες ημέρας

Σήμερα βυθιστήκαμε στα άδυτα του πώς φτιάχνετε μια επιγραφή καταστήματος. Ναι, είναι τόσο απλό όσο νομίζετε. Εκτύπωση σε πανί και πέντε λάμπες από πίσω. Δε λέω, μαθαίνουμε κάθε μέρα κάτι καινούριο, αλλά δεν είπα ότι είναι όλα ενδιαφέροντα, ε; Μη τα θέλετε και όλα δικά σας.

Τώρα ψάχνουμε τι κόνσεπτ θα κάνουμε στον κατάλογο. Δε βάλαμε το γραφίστα με παπάρια που ήθελα εγώ, γιατί οι σχέσεις, επαγγελματικές και μη, θέλουνε συμβιβασμούς, οπότε βάλαμε κάποια πιτσιρίκα που θέλανε τα συνεταίρια. Και για να μη σας μπαίνουν ιδέες, στο λόγο της τιμής μου κανείς εκ των συνεταίρων δεν την έχουμε πηδήξει.

Εμείς, κύριε (κουνάω και το δάχτυλο τώρα), δε μπλέκουμε τα επαγγελματικά μας με τα προσωπικά μας!

Χα! Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;

Ειναι ο Τοτος και ετοιμαζεται να βγει ραντεβου με την Αννουλα. Εχοντας ετοιμαστει για να φυγει απο το σπιτι, τον ρωταει ο πατερας του:

- Τοτε, προφυλακτικο μαζι σου πηρες;

- Εχω παρει μπαμπα και αμα γινει τιποτα με την Αννουλα θα το βαλω.

Και που ξερω εγω οτι θα το φορεσεις; Αν δεν το βαλεις εδω, εξω δεν βγαινεις!

Ελα ρε μπαμπα, τι βλακειες ειναι αυτες που λες;

Οχι παιδι μου. Ξερεις τι γινεται στις μερες μας πια; Εσείς νέοι είστε και πάνω στις κάβλες σας θα το ξεχάσετε. Αν δεν το βαλεις απο εδω να ειμαι σιγουρος, εξω δεν βγαινεις!

Ε, καλα τοτε ρε μπαμπα, Για να μην με ζαλιζεις και περιμενει και η Αννουλα, θα το βαλω τωρα.

... Και ετσι ο Τοτος φοραει το προφυλακτικο απο σπιτι και βγαινει εξω να παει να παρει την Αννουλα. Την παει την Αννουλα λοιπον στην παραλια και αρχιζουν τα φιλια, τις αγκαλιες και τα χαδάκια.

Αφου εχει περασει καμποση ωρα, ο Τοτος παιρνει την αποφαση και ρωταει την Αννουλα:

Αννουλα, θες να κανουμε ερωτα;

Ναι, Τοτε, νομιζω οτι τωρα ειναι η καταλληλη ωρα.

Και ετσι την παίρνει ο Τοτος και πανε σε ενα δωματιο ξενοδοχειου για να ολοκληρωσουν (από κάτι τέτοιες μαλακίες καταλαβαίνεις ότι το ανέκδοτο δε το έγραψα εγώ... άκου να ολοκληρώσουν) πηδηχτούνε σαν κουνέλια που έχουν πάρει viagra.

Αφου εχουν μεινει μονο με τα εσωρουχα, αρχιζει η Αννουλα να βγαζει σιγα σιγα και τα εσωρουχα και να λεει στον Τοτο:

Τοτε, τα βλεπεις αυτα τα ζουμερα βυζακια;; Μονο ο καυτος ηλιος του καλοκαιριου τα εχει νιωσει.

Αυτο το τουρλωτο κωλαρακι το βλεπεις; Μονο ο ανεμος κατω απο τη φουστα το εχει αγγιξει.

Αυτο το τρυφερο μουνακι το βλεπεις; Μονο το τρεχουμενο νερο του μπανιου το εχει αγγιξει!"

Κατεβαζει και ο Τοτος το μποξερακι και λεει:

Αυτο το βλεπεις; Ακομα στη ζελατινα ειναι!

Χμ. Νέο ποστ.

Απορίες ημέρας

Κάθε τρεις και λίγο μου έρχεται ένα email για το Viagra και τώρα τελευταία για το Cialis (νέο, φυτικό προϊόν, φτηνότερο, χωρίς παρενέργειες, με 2 πακέτα το τρίτο δώρο). Μήπως κάποια πρώην προσπαθεί να μου πει κάτι;

Μα όχι, τι λέτε; Έχω εκπαιδευθεί στο να βλέπω τσόντες από μικρό παιδί. Πόσο τις πάω ρε γαμώτο τις γυναίκες που γουστάρουν να βλέπουν τσόντες και το παραδέχονται. Δε λέω κάθε φορά, αλλά μια στο τόσο, έτσι για τη φάση, για την προστυχιά και για το "είσαι το πουτανάκι μου;" factor.

Ή μάλλον fucktor.

Πάλι καλά που υπάρχει και το blog του πιτσιρίκου και μαθαίνω τι γίνεται έξω γιατί πλέον τους έχω κλείσει όλους. Εφημερίδες εδώ και ένα χρόνο έκοψα τις Κυριακάτικες (μου λείπει ο Αρκάς λίγο). Τιβί κομμένη εδώ και χρόνια. Και τώρα τελευταία έκοψα τις ειδήσεις στο ραδιόφωνο, μαζί με τις διαφημίσεις. Ανελέητο zapping. Με τό'να χέρι στα κοντρόλς είμαι.

Κάτι για κοινωνικά φόρουμ διάβασα και θυμήθηκα ατάκα κάποιου τρανού: Αυτά είναι για τους ισχυρούς που ξοδεύουν τεράστια ποσά για να δούνε πώς μπορούνε να λύσουν τα προβλήματα των φτωχών.

Μικρή έξοδος για σήμερα. Τελικα μπουζούκια δεν πήγα. Είδα σημείωση στο εκκαθαριστικό πως η επιστροφή θα γίνει μετά από τον έλεγχο της εφορίας, και είπα να πάω να βάλω μπουγάδα. Θα μου το πάρουν που θα το πάρουν, ας είναι τουλάχιστον πλυμμένο.

Το πουκάμισο.

Μη μας πούνε και βρωμιάρηδες.

Απορίες ημέρας

Ξινός υπάλληλος στην Alpha Bank. Μια ζωή πάω χωρίς βιβλιαράκι και μου έκανε κύρηγμα. Θέλει λέει να δει το βιβλιάριο για να επαληθεύσει την υπογραφή μου. Του λέω πως το βιβλιάριο δεν έχει την υπογραφή μου και πήγε και κατέβασε το αρχείο της υπογραφής μου από την αποθήκη στην αίτηση που έκανα όταν άνοιξα το λογαριασμό εν έτει 1994. Είδε πως η τωρινή υπογραφή με την τότε δεν ταιριάζουν και μου λέει να την κάνω όπως την έκανα τότε. Πήρα την ταυτότητά μου κι έφυγα. Μόνο και μόνο από αυτό μόλις με χάσανε από πελάτη για στεγαστικό (φλερτάρω με ένα σπιτάκι μούρλια).

Θα μου πεις χέστηκε η τράπεζα για ένα πελάτη, αλλά εγώ δε το κοιτάω από τη μεριά της τράπεζας, το κοιτάω από τη μεριά μιας επιχείρησης που μπορεί να κάνει τα πάντα για να μπει μέσα ο πελάτης και τελικά χαλιέται από κάτι τελείως άσχετο. Δε μπορείς να ελέγξεις τα πάντα, αφεντικό.

Το καλό της ιστορίας είναι πως πήγα καρφωτός στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και βρήκα το πιο φτηνό στεγαστικό. Το είχα πολύ για φτύσιμο το ΤΤ. Θυμάμαι πως όταν ήμουν μικρός δε μ' άρεσε ούτε απ' έξω να περνάω γιατί είχε γέρους στημένους μέχρι έξω στο δρόμο που φτύνανε. Ενώ τώρα χλιδή. Έχουν στοιβάξει όλους τους γέρους μέσα. :-)

Επιτόκιο με επιτόκιο 3,38% (και για τους μισθωτούς, ακόμα πιο χαμηλά) το ΤΤ. Ρε πιο φτηνά κι από την HSBC που διαφημίζει το πιο φτηνό στεγαστικό με 3,5%. Θα διαβάσω και τα μικρά γραμματάκια και μετά θα τα βάλω στο Excel να δω τι με συμφέρει. Στα λεφτά δε θέλει συναισθηματισμούς του τύπου "είναι η τράπεζά μου". Ειδικά όταν η μία με την άλλη τράπεζα μπορούν να έχουν τελική απόκλιση στο πληρωτέο ποσό κάπου €150.000. Εξελάκι και πάλι εξελάκι.

Μετά τις τράπεζες, πήγα και αγόρασα κάτι κίτρινο για το νέο αυτοκίνητο της Τσιτσίνας. Η Ρεζέρβα με κάθε αγορά πάνω από 5 ευρώ δίνει ένα μικρό αρκουδάκι δώρο. Μούρλια.

Πήγα και στα (πρώην) Universal (νυν Let's Go Gym) να παγώσω τη συνδρομή μου. Δεν τους έχω ανάγκη γιατί έχω καρακατακαβλώσει με ένα χορευτικό freestyle που κάνουμε με το Σπύρο. Δύο μήνες είχα να νιώσω έτσι όπως ένιωσα την προηγούμενη βδομάδα στο χορευτικό. Ιδρωμένος μέχρι το κόκκαλο αλλά να γουστάρω κάργα. Και για πρώτη φορά, με ενδιέφερε περισσότερο το χορευτικό και όχι τα πιπινάκια. Oh God, λες να μεγαλώνω;

Ήρθε σήμερα το εκκαθαριστικό μου. Επιστροφή. Το βράδυ μπουζούκια.

Απορίες ημέρας

Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί έχουν γαμηθεί στους διαγωνισμούς. Ταξίδια εδώ, αυτοκίνητα εκεί. Ο Village fm ακόμα με δωρεάν μπλουζάκια τη βγάζει; Μα καλά, αυτά τα κοντά 30 χιλιάρικα του Ρυθμού 949, θα τα κερδίσει πραγματικά ακροατής; Ρε τσηπουτάνας γίνεται.

Ο κολλητός μου από την Αγγλία μου έστειλε email να πάω να κάνω ραδιόφωνο. Έτσι θα τη βγω από πάνω στους άλλους μπλόγκερς που βγάζουν βιβλίο. Τη γκαριζοφωνάρα μου όμως ποιός θα την ακούει και δε θα αλλάζει σταθμό, όμως μου λες;

Υπάρχουν και εξαιρέσεις βέβαια. Η Ζωή ερωτεύτηκε τη φωνή μου. Αλλά αυτό ήταν το '97. Έκτοτε η φωνή μου χρησιμοποιείται μόνο σε διαφημίσεις για ωδεία. Κάνω το πριν.

Βέβαια, έχω ακούσει και τα καλύτερα. Η Θεανώ, μια φίλη, είναι ερωτευμένος με τον Κώστα του Village ακούγωντας μόνο τη φωνή του. Έχει χιούμορ λέει αυτός ο άνθρωπος. Πφφφ.... γυναίκες. Κανείς δεν πήδηξε μόνο με το χιούμορ.

Με humor και Ferrari κάτι γίνεται.

Γνώρισα στο μαγαζί που λέτε ένα τύπο ο οποίος πουλάει φωτοτυπικά. Εκεί που έτρωγε, μου έλεγε για έναν Αιγύπτιο που έχει τριόροφο ιδιόκτητο κτίριο με φωτοτυπιές κάπου στην Αθήνα. Έχει ξέρω γω 50 υπαλλήλους, αλλά μιλάμε για effectiveness στη δουλειά. Φαντάσου ότι τους έχει βάλει στην τουαλέτα κόκκινο και πράσινο φωτάκι. Αν είναι κόκκινο επειδή κάποιος άλλος είναι μέσα, δεν επιτρέπεται να σηκωθείς από τη θέση σου για κατούρημα. Βρες άλλη δικαιολογία.

Αλήθεια, ο καπιταλισμός πώς ξεκίνησε; Υποψιάζομαι πως όλοι κάποτε ήμασταν ίσοι, είχαμε πάνω-κάτω τα ίδια (τίποτα) και κάποια στιγμή αυτός που άρχισε να έχει ένα αγριογούρουνο ήταν κι εκείνος που αποφάσιζε πώς θα το μοιράσει. The rest, as they say, is history.

Είπα history και θυμήθηκα πως στο Γυμνάσιο περίμενα σε κάτι εξετάσεις ένα 20άρι και πήρα 7. Πήγα να παραπονεθώ και η καθηγήτρια μου είπε πως όσα έγραψα ήταν σωστά αλλά ήταν παντελώς εκτός θέματος. Πόσο εκτός θέματος πρέπει να είσαι για να πάρεις 7 όχι στην έκθεση αλλά στην Ιστορία; Ευτυχώς που δεν το παράτησα. Ου ου, κυρία Ζωγάκη, δεν πειράζει, έγινα blogger.

Απορίες ημέρας

Ο Blogger μαλακίζεται. Αργεί να φορτώσει και ήδη έχω ξεχάσει 3 φορές αυτά που ήθελα να γράψω.

Απορίες ημέρας λοιπόν. Κάτι σαν ένα Dear diary με αποσπάσματα από ότι θυμάμαι από τη μέρα μου. Και αν θυμηθώ κάτι που έγινε μια άλλη μέρα και όχι τη σημερινή, να με συμπαθάτε γιατί είμαι χοντρός καραφλός άσχημος γέρος και ξεχνάω.

Τις προάλλες έμαθα για (και σήμερα επιβεβαίωσα) την ύπαρξη ενός bar στο Amsterdam σε κεντρικότατο δρόμο όπου δίνεις 15 ευρώ για να παραγγείλεις το house special: Μια margarita την οποία γλύφεις από τα στήθη της σερβιτόρας. Νομίζω η τιμή είναι λογική. Για την σερβιτόρα δεν ξέρω.

Ήταν όμως ο λόγος να σκεφτώ να πάω στη Χερσόνησο το καλοκαίρι. Οι αγγλικές διακοπές μου αρέσουν πολύ. Όπως μάθει κανείς στη ζωή του. Παρεΐστικες διακοπές. Όχι για πολύ καιρό, απλά για να δεις κάτι καινούριο και να πεις ότι πας κάπου χωρίς να πακετάρεις πουκάμισο. Νομίζω 4 μέρες είναι αρκετές.

Το Σάββατο πήγα στο γάμο ενός συμφοιτητή μου με τον οποίο είχαμε να κάνουμε παρέα από το '96. Τον έβλεπα μια φορά το χρόνο και με κάλεσε στο γάμο. Έκανε το λάθος να με καλέσει και στο γλέντι. Οι Σαλονικιοί φίλοι της νύφης με προσκυνάγανε στην πίστα. Είσαι Θεός. Κάνε κι άλλα. Βγάλτα όλα. Makes me wonder. Γιατί να μην χορέψεις σαν να μη σε κοιτάει κανείς; Εγώ πέρασα γαμάτα. Ελπίζω να με δω στο γαμήλιο DVD.

Την Κυριακή Karaoke. Πάλι καλά που υπάρχουν και οι πρώην και σε βάζουν πρώτο τραπέζι πίστα. Δεν τραγούδησα γιατί όταν τραγουδάω περνάω καλά για ένα λεπτό και μετά ξενερώνω τα υπόλοιπα τρία. Δεν είναι άνθρωπος των στίχων. Μ' αρέσει η μελωδία, δεν ακούω τα λόγια.

Δευτέρα, άγριο ξενέρωμα. Μπορούμε να πάμε οπουδήποτε και πάμε Fridays και Village. Η μαλακία δικιά μου που δεν εξέφερα γνώμη και υπέρισχυσε το default. Πάλι καλά που μας σέρβιρε ένα κοριτσάκι που είχε πλάκα και ξεχαστήκαμε για πέντε λεπτά. Α! Πριν το ξεχάσω. Θέλω ένα μαγαζί να βγαίνω που έχει χαμηλά τη μουσική, να έχει ωραία ατμόσφαιρα και να μη γαμιέμαι για να βρω να παρκάρω. Μ' αρέσει να μιλάω, όχι να φωνάζω. Είμαι ανοιχτός σε προτάσεις.

Βέβαια, τώρα τρέχω με το μαγαζί. Είναι δύσκολο να κάνεις ένα μαγαζί να γίνει αλυσίδα. Είναι 100 φορές πιο δύσκολο αν δεν είναι η full time δουλειά σου. Τα ξέραμε οι συνέταιροι πριν το κάνουμε, τώρα τα ζούμε. Αν δε με βλέπετε να blogάρω συχνά είναι γιατί μαθαίνω κάτι καινούριο. Δεν είμαι ιδιαίτερα σίγουρος πως με ενδιέφερε να αφιερώσω 3 ώρες από τη ζωή μου για να αποκτήσω την σούπερ τεχνική πληροφορία πώς μια πλαστική σακούλα τυπώνεται με νερομελάνι γιατί το συνηθισμένο μελάνι είναι τοξικό, αλλά όπως έχει πει κι η γιαγιά της Τσιτσίνας (© Χρύσα), ότι έχει κανείς καλό είναι (© Γιαγιά Τσιτσίνας).

Πρέπει να προσέχεις με αυτά τα copyright στο Διαδίκτυο γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποιός θα βγάλει βιβλίο αύριο μεθαύριο. Δεν είμαστε να τρέχουμε και με δικαστήρια τώρα.

Μετά τη δουλειά και το τρέξιμο για τις πλαστικές σακούλες, έτρεξα να νοικιάσω το παλιό μου σπίτι σε κάποια. Εκατό τετραγωνικά σπίτι και το θέλει για την έγκυο κόρη της. Το σπίτι είναι στην ηλικία μου και της είπα ότι θα αλλάξω πατώματα και την κουζίνα πριν το πάρει. - Και τέντες; Δε θα βάλετε τέντες; - Ότι θέλετε θα βάλω, αλλά θα πρέπει να ενσωματώσω το κόστος στο ενοίκιο. - Τι δηλαδή; Θα αυξήσετε το ενοίκιο; Απαράδεκτο! ... Μετά απλά είδε το σπίτι σε 20 δευτερόλεπτα και έγινε καπνός.

Χμ... Συνδυάζοντας τις δύο τελευταίες παραγράφους βλέπω πως έχω μια απέραντη κατανόηση για τους πάντες και τα πάντα. Τους Πακιστανούς που μαζεύονται και παίζουν κρίκετ στον Ιππόδρομο από νοσταλγία, τους εραστές που πλακώθηκαν και κρατάνε μούτρα, τον μικρό που έγινε μεγάλος και άλλαξε, το φίλο που παντρεύτηκε και ζει μόνο για τη γυναίκα του, το gay χορευτή που αναζητά αναγνώριση, την μοναχική 40άρα που δηλώνει πως δε θα παντρευτεί ποτέ γιατί δε το έχει ανάγκη, τον Anonymous που σε σχολιάζει, τον πέφτουλα που σου στέλνει email, τον κάγκουρα με την αεροτομή και το διπλό μπουρί στο Hyundai, το γκομενάκι με το κόκκινο τσουλούφι, το πουτανάκι με τη σχολική τσάντα, τον ταξιτζή που σε κλέβει, τον εφοριακό που είναι υπεράνω και θα σε κάνει να πληρώσεις, τη στρατιωκίνα που δε βρίσκει άνδρα να παντρευτεί, το κινητό που ξεχνάει κλήσεις, τη γραβάτα που ότι κι αν κάνεις δεν καθαρίζει τελείως ο λεκές, το κούμπωμα του σκουλαρικιού που χάθηκε και δε θέλει να βρεθεί, το φάκελο που είναι πλήρης και θα ελεγχεί μετά από 3 μήνες, τη γαμημένη τελευταία σταγόνα που όσο κι αν την τινάξεις πάλι στο σώβρακο θα στάξει.

Έχουν πάψει να με ενοχλούν.

Κι αυτό είναι ενοχλητικό.