tag:blogger.com,1999:blog-96743032012-01-16T15:16:04.429+02:00this is a man's worldYour Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.comBlogger7721100tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-29586753120441893022012-01-13T00:30:00.000+02:002012-01-13T00:30:31.020+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Οδηγώ.<br /><br />Νύχτα.<br /><br />Πριν 15 λεπτά βασικά.<br /><br />Ανάβει το φανάρι κόκκινο και ο εγκέφαλος μου αργεί να το καταγράψει. Πήγαινα με 40 χιλιόμετρα, σταμάτησα άνετα, απλά μου έκανε εντύπωση που δεν το έπιασα με την πρώτη.<br /><br />Το αμάξι στέκεται ακίνητο μπροστά στον κόκκινο σηματοδότη. <br /><br />Το σταυροδρόμι είναι άδειο ούτως ή άλλως. Είναι από αυτά τα φανάρια για τα οποία όλοι απορούν με την ύπαρξή του. Στη γωνία ένα ψιλικατζίδικο με την επωνυμία "Σταυροδρόμι". Μόνο κλειστό το έχω δει, ποτέ ανοιχτό.<br /><br />Σκέφτομαι τι θα γινόταν αν παραβίαζα το κόκκινο και χτυπούσα κάποιον. Μου έρχονται πολύ άσχημες εικόνες στο μυαλό, οπότε κλείνω στιγμιαία τα μάτια για να τις βγάλω.<br /><br />Σκέφτομαι το γραφείο και τους πελάτες που έχουν επιλέξει τη δική τους ευρωστία πάνω απο τη δική μου και μου καθυστερούν τις πληρωμές. Μακάρι να μπορούσα να μην μετακυλήσω τις ευθύνες, αλλά η προσέγγιση του καλού παληκαριού σπανιώς με οδήγησε σε προσωπικό όφελος. Θα το κόψω.<br /><br />Σκέφτομαι την τελευταία μου σχέση. Marriage material. Για μένα, δεν ξέρω αν ήταν αμοιβαία τα αισθήματα. Και δεν ήταν για την ομορφιά της, ούτε για την εξυπνάδα της, ούτε για την αγωγή της. Αλλά γιατί κατάφερε να με κάνει να με φανταστώ μαζί της μακροχρόνια. Όχι πως δεν το κατάφεραν άλλες, αλλά σε κάθε ηλικία το βιώνεις διαφορετικά.<br /><br />Σκέφτηκα μια κοπέλα με την οποία μόλις είχαμε βγει. Όμορφη, σούργελο (με την καλή έννοια, δε φοβάται να γελοιοποιηθεί). Ζεστό κορίτσι. Αλλά δε το βλέπω να δένει το γλυκό, ίσως έχω πολλά στο μυαλό μου τώρα.<br /><br />Είπα γλυκό και μου ήρθε η εικόνα από ένα γλυκό πλάσμα που υπάρχει στη ζωή μου τώρα. Μια σταλίτσα γλύκας. Εκεί χαμογέλασα.<br /><br />Πράσινο. Φεύγω.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-2958675312044189302?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-29773259661805152472011-12-31T18:30:00.000+02:002011-12-31T18:30:07.548+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Τα Χριστούγεννα δεν είναι ακριβώς ο τύπος μου. Το καλό είναι ότι επιτέλους έχω το χρόνο να δω φίλους και να βάλω σε μια τάξη το σπίτι. Το κακό είναι όλα τα υπόλοιπα. Εκτός από τα μελομακάρονα φυσικά.<br /><br />Δέχτηκα παράπονα για το ότι έχω παρατήσει το blog και επειδή κάποια εξ 'αυτών έγιναν από σημαντικούς ανθρώπους, είπα ότι πριν περάσει η χρονιά, θα ξαναγράψω κάτι.<br /><br />Here it is λοιπόν.<br /><br />Δεν είναι κάτι βαθυστόχαστο. Δεν είναι καν χριστουγεννιάτικο. Είναι όμως κάτι που είδα πριν από λίγο σε μια <a href="http://www.tv.com/shows/friends-with-benefits/the-benefit-of-the-right-track-1395993/">σειρούλα</a> που μου προτείνανε.<br /><br />Μια κοπέλα αποφεύγει να κάνει "booty-call-related" πράγματα (ελεύθερη μετάφραση: τσούλικα πράγματα) γιατί θέλει κάποιον τύπο να την δει σοβαρά σαν σχέση. Και αντί να κάνει αυτά που πραγματικά θέλει και ποθεί, όπως το να του κάτσει και να περάσουν και οι δύο πανέμορφα, κάθεται και τον ακούει, του μαγειρεύει κλπ.<br /><br />Αγάπη μου, ότι κι αν του κάνεις, αν αυτός θέλει μόνο και μόνο να σε πηδήξει, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να τον ξενερώσεις και να χάσεις και το πήδημα. Και μαζί και το χρόνο σου.<br /><br />Καλή χρονιά, y' all.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-2977325966180515247?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-58188908534768079412011-01-01T22:12:00.005+02:002011-01-01T23:14:41.333+02:00Ο αριθμός 1 συμβολίζει την αρχή. Always has, always will.<br /><br /><br /><br />Χτες, Πρωτοχρονιά, ήμουν με αγαπημένα πρόσωπα, όπως έπρεπε να είναι. Φίλους παλιούς που συνεχίζω να αγαπώ και να βλέπω ακόμα, αν και σπανιότερα.<br /><br />Το σύνθημα της βραδιάς ήταν <span style="font-style: italic;">Save the date</span> καθώς οι μισοί μας ανακοίνωσαν ότι παντρεύονται το καλοκαίρι. Οι άλλοι μισοί χάρηκαν και μάλλον ένιωσαν περίεργα.<br /><br />Και σήμερα τι; Σήμερα θα πάω σε μια γιορτή της άλλης μου παρέας. Από αυτές που παλιά κανονίζαμε όλοι μαζί σε μαγαζί που συνήθως είχαμε πρώτα κάνει στέκι. Αυτή τη φορά απλά έλαβα ένα μήνυμα στο facebook για το πού θα ήταν το πάρτυ και έπρεπε να ψάξω το μαγαζί στο χάρτη. Έπρεπε να ήμουν ήδη εκεί, αλλά ακόμα είμαι βουτηγμένος στα όσα θέλω να είναι διαφορετικά.<br /><br />Αλλά έτσι είναι. Όλα αλλάζουν.<br /><br />Ψέματα. Το παίρνω πίσω. Δεν αλλάζουν. <span style="font-weight: bold;">Εμείς τα αλλάζουμε.</span><br /><br />Μια αλλαγή που κάνω και επηρεάζει άλλους, όπως είναι ο χρόνος που περνάω μαζί τους, είναι κάτι που οι άλλοι το βιώνουν διαφορετικό καθώς με βλέπουν λιγότερο. Αλλά δεν άλλαξε μόνο του. Εγώ το άλλαξα.<br /><br />Και αυτό με φέρνει σε ένα θεματάκι που δε γουστάρω στις γιορτές. Όλοι ξαφνικά είναι τόσο για λίγο. Ντύνονται, αρωματίζονται, φοράνε ένα χαμόγελο και εύχονται τόσο ωραία πράγματα. «<span style="font-style: italic;">Χρόνια πολλά. Καλή χρονιά. Με ευτυχία, υγεία και αγάπη το 2011.</span>»<br /><br />Όλοι μας γινόμαστε πομποδέκτες ευχών.<br /><br />Το πρόβλημα μου είναι πως μένουμε εκεί. Στην ευχή. Στη θεωρία. Και τα παίρνω. Η ευχή δεν είναι μόνο ανούσια. Είναι και επικίνδυνη. Μας κάνει να επαναπαυόμαστε στην απραξία.<br /><br />Γι αυτό ας μην έχουμε μια καλή χρονιά. <span style="font-weight: bold;">Ας τη δημιουργήσουμε.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-5818890853476807941?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-90618146087037331212010-12-23T20:49:00.003+02:002010-12-23T21:01:50.271+02:00Έχει πλάκα.<br /><br />Όταν μπαίνεις σε άλλους ρυθμούς, όταν ξυπνάς βίαια από μια πραγματικότητα την οποία εσύ ο ίδιος δημιουργείς για τον εαυτό σου και συντηρείς. Αλλά έτσι είναι όταν βρεις αυτό που σου κάνει κλικ.<br /><br />Δε σε ενδιαφέρει κάτι άλλο. Βρίσκεις όλα τα άλλα βαρετά και ανούσια. Γιατί αυτό είναι εκεί και όχι μόνο σου πηδάει τον εγκέφαλο αλλά σου κάνει και ένα roleplaying σενάριο στο οποίο ο εγκέφαλός σου βιάζεται από μια ορδή από [insert desired creatures].<br /><br />Και δε βρίσκεις χρόνο για κάτι άλλο. Οι φίλοι σου δε σε καταλαβαίνουν, δε σε βλέπουν άλλωστε σχεδόν καθόλου. Ακόμα και στο τηλέφωνο δε μπορείς να βγεις όλες τις ώρες. Και είναι δύσκολο να το καταλάβεις αυτός που σε καλεί αν είναι λίγο πιο χαλαρός, λίγο πιο λάιτ, λίγο σε άλλη φάση.<br /><br />Αλλά συνεχίζεις να τρέχεις. Γιατί σ' αρέσει, γιατί μπορείς, γιατί θες να δεις πού μπορείς να φτάσεις.<br /><br />Ώρες-ώρες μάλιστα νιώθεις σαν να είσαι σε μία από αυτές τις ταινίες τύπου Indiana Jones όπου τρέχεις εσύ μπροστά και σε ακολουθεί κατά πόδας κάτι. Ένα τσουνάμι, ένας σεισμός που γκρεμίζει το έδαφος κάτω από τα πόδια σου, μια ορδή από πεινασμένους σκορπιούς-ζόμπι που έχουν να φάνε από την εποχή των Φαραώ.<br /><br />Πού και πού βγάζεις το κεφάλι έξω να ανασάνεις. Σήμερα ένα πάρτυ, αύριο ένα ποτό, μεθαύριο ένα PlayStation. Αλλά το πάρτυ είναι μιας συνεργάτιδας εταιρείας, το ποτό είναι σε πελάτη σου, το PlayStation το πήρες χωρίς παιχνίδια για να δεις τι δυνατότητες έχει για να το αξιοποιήσεις για μια δουλειά.<br /><br />Πονάει, αλλά σ' αρέσει.<br /><br />Περίεργο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-9061814608703733121?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-79115151059963510892010-09-13T09:43:00.002+03:002010-09-13T09:46:36.579+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/TI3ItU_OenI/AAAAAAAAAIA/R3l-k2Z1rxw/s1600/beach-trash.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 264px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/TI3ItU_OenI/AAAAAAAAAIA/R3l-k2Z1rxw/s400/beach-trash.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5516285799652293234" border="0" /></a><br /><br />Πάνε εικόσι χρόνια.<br /><br />Εγώ την ήθελα σαν τρελλός. Εκείνης απλά δεν της ήμουν τελείως αδιάφορος.<br /><br />Όταν την είχα γνωρίσει ήμασταν οκτώ χρονών. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να με κεράσει ο θείος της κάνα παγωτό από το ψιλικατζίδικο.<br /><br />Πόσο είχαν αλλάξει τα πράγματα...<br /><br />Το μυαλό μου κολλούσε όποτε ήμουν μαζί της. Δεν ξέρω αν ήταν ο τρόπος που τα κατάμαυρα μαλλιά της πέφτανε μπροστά από τα μάτια της όταν έπαιρνε παραγγελίες ή ο ιδρώτας που σχηματιζόταν στο λαιμό της ή το ειλικρινές χαμόγελό της, αλλά κάτι απλά με παρέλυε.<br /><br />Χαιρόμουν μόνο και μόνο που την έκανα να γελάει. Ξεκινούσε με το να μεγαλώνει τα μάτια της, να σχηματίζει λακάκια και στα δυο της μάγουλα και μετά να ανοίγει το στόμα της και να γελάει δυνατά. Αν και μόνο 20 χρονών, γελούσε σαν γυναίκα, όχι σαν κοριτσάκι.<br /><br />Ένα βράδυ πήγα στο μπαράκι που δούλευε. Δεν υπήρχαν κινητά τότε, οπότε ένα λάθος στη συνεννόηση με τα φιλαράκια σήμαινε ότι θα έμενα μόνος όλο το βράδυ.<br /><br />Πλησίασα το μπαρ. Εκείνη ήρθε αμέσως και με ρώτησε αν θέλω να πιω κάτι. Της απάντησα «Ναι, εσένα!» σαν να είχα εφεύρει την πιο έξυπνη ατάκα.<br /><br />Εκείνη έβγαλε ένα μεγάλο ποτήρι, έβαλε μέσα το χέρι της και μου έγνεψε. Εγώ δεν κατάλαβα τι εννοούσε.<br /><br />«Να με πιείς δεν ήθελες; Ορίστε, είμαι στο ποτήρι.», μου απάντησε κάνοντας τα μάτια της προς τα πάνω αποδοκιμάζοντας το ότι δεν την έπιασα με την πρώτη.<br /><br />Και εγώ φυσικά, έμεινα με το στόμα ανοιχτό με τη σπιρτάδα της.<br /><br />«Σχολάω στις 4,» μου λέει, «θα με περιμένεις;»<br /><br />...<br /><br />[<a href="http://www.amstel-eco.gr/Amstel/el/userStory.action?subcatId=113&amp;cmsId=553">Η συνέχεια στο Amstel-Eco Trash Stories, όπου θα ήθελα και την πράσινη ψήφο σας στο τέλος.</a>]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-7911515105996351089?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-59479124086719261602010-04-27T19:26:00.002+03:002010-04-27T20:04:05.619+03:00Είναι μερικές φορές να σε θέλει.<br /><br />Η μέρα μου ξεκινάει με ραντεβού σε πελάτη στο Μαρούσι, μια ώρα δρόμος από το Φάληρο. Κατεβαίνω στο γκαράζ, ψάχνω το αμάξι, πουθενά το αμάξι.<br /><br />Παθαίνω ένα από αυτά τα μίνι εγκεφαλικά μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι για μια ακόμη φορά το άφησα εκτός γκαράζ χτες γιατί νόμιζα ότι θα φύγω πάλι στα γρήγορα μετά το γραφείο. Στην πορεία κατάλαβα ότι δεν τό'χα και την έπεσα νωρίς για ύπνο.<br /><br />Πατάω το κουμπάκι στο τηλεκοντρόλ, καμία αντίδραση από το αμάξι. Βρε κλικ. Κλικ σου λέω! Εμπρός καλό μου κουμπάκι! Τίποτα. Με τα πολλά, βγάζω το μικρό κλειδάκι που κρύβει το τηλεκοντρόλ και άνοιξα το αμάξι χειροκίνητα.<br /><br />Πάνω που σκέφτομαι ότι πρέπει να αλλάξω μπαταρίες, συνειδητοποιώ ότι από το αμάξι λείπει η κεραία. Κοιτάω δεξιά, κοιτάω αριστερά, πουθενά η κεραία μου.<br /><br />Βιάζομαι, πρέπει να πάω σε ραντεβού, δεν έχω χρόνο να ψάχνω κάτω από αμάξια για τη χαμένη κεραία, οπότε αποδέχομαι την απώλεια και προχωράω. Μαζί με τις μπαταρίες πρέπει να αντικαταστήσω και την κεραία.<br /><br />Πάω στο Μαρούσι, βλέπω το πελατάκι (είναι από τα πελατάκια που χαίρομαι να βλέπω), και γυρνώντας κάπου στο Hilton μιλάω με το hands-free του iPhone, αυτά τα άσπρα ακουστικάκια. Δεν έχω ακόμα αξιωθεί να συνδέσω το bluetooth κι έτσι τη βγάζω με αυτά.<br /><br />Κι εκεί κάπου με σταματάει ένας τροχαίος.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Φρρρρρ</span>, μου σφυράει.<br /><br />«Τι να θέλει κι αυτός τώρα», σκέφτομαι και κλείνω το τηλέφωνο στο συνομιλητή μου.<br /><br />- Άδεια και δίπλωμα, κύριε.<br />- Μάλιστα.<br />- Τι είναι αυτό; Ξένο δίπλωμα; Ελληνικό δεν είναι το αμάξι;<br />- Μάλιστα.<br />- Και έχετε ξένο δίπλωμα;<br />- Μάλιστα.<br />- Δικό σας είναι το αμάξι;<br />- Μάλιστα.<br /><br />Με κοιτάει καλά - καλά μέσα από το σκούρο πράσινο ray ban γυαλί. Εγώ κοιτάω τάχα μου ανήσυχος την κίνηση που έρχεται πίσω μου προσπαθόντας να του δείξω ότι δεν έχουμε κάτσει καλά στη δεξιά λωρίδα, μπας και φύγουμε μια ώρα αρχίτερα.<br /><br />- Μιλούσατε στο τηλέφωνο, κύριε. Το ξέρετε ότι απαγορεύεται;<br />- Μα δε μιλούσα στο τηλέφωνο.<br />- Μιλούσατε στο τηλέφωνο! Σας είδα που ήσασταν καλωδιομένος.<br />- Καλωδιομένος ήμουν, αλλά δε μιλούσα.<br />- Και τι κάνατε;<br />- Άκουγα μουσική.<br />- Τι μου λέτε κύριε; Ακούγατε μουσική από το κινητό σας;<br />- Μάλιστα.<br />- Και θέλετε να το πιστέψω;<br />- Μα δεν έχω λόγο να σας πω ψέματα!<br />- Και γιατί δεν ακούγατε μουσική από το ραδιόφωνό σας, κύριε;<br />- Αν κοιτάξετε πίσω, θα δείτε ότι μου λείπει η κεραία. Αυτό έγινε προ δύο μηνών περίπου. Τηλεφώνησα στην αντιπροσωπεία και μου είπανε ότι κάνει 55 ευρώ και δεν έχω να τα δώσω για να πάρω άλλη ακόμα. Οπότε ακούω μουσική έτσι.<br />- Μάλιστα...<br /><br />Σκύβει, ρίχνει μια δεύτερη ματιά στο αμάξι να δει μπας και υπάρχει κάτι που δεν του αρέσει.<br /><br />Μάλλον δε βρίσκει τίποτα καθώς μου κάνει με το χέρι νόημα να φύγω.<br /><br />Μα είναι τρόποι αυτοί; Ούτε ένα αντίο; :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-5947912408671926160?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-34321909727067554442010-04-16T15:56:00.003+03:002010-04-16T16:19:53.796+03:00Αγαπητές γυναίκες,<br /><br />Είναι εκλπληκτικό το πόσα νεύρα, πόση τσαντίλα, πόσο θυμό και πόση απογοήτευση κρύβετε μέσα σας. Αλλά κυρίως απογοήτευση. Αναρωτιέστε τόσο συχνά «Μα γιατί δε μου την πέφτει;» την ίδια τη στιγμή που καταρρίπτετε όλους τους άλλους με το να μην είστε ανοιχτές.<br /><br />Και εξακολουθείτε να αναρωτιέστε γιατί δεν σας στην πέφτει. Σοβαρά τώρα;<br /><br />Δε σας την πέφτει γιατί η απόρριψη είναι επίπονη. Γιατί δεν το πιστεύει αρκετά. Γιατί μέσα στο μυαλό του σε έχει για μια θεά που επιλέγει άνδρες από μια μακριά λίστα από λατίνους εραστές, σοφιστικέ διανοούμενους και πετυχημένους επιχειρηματίες. Γιατί το έχει κάνει σε άλλες και έχει φάει τα μούτρα του.<br /><br />Δεν σας την πέφτει επειδή πιστεύει ότι δεν έχει κάτι να σας δώσει που θα σας ενδιαφέρει. Επειδή μια ακόμα απόρριψη πιστεύει ότι τον φέρνει πιο κοντά στη στειρότητα.<br /><br />Γιατί έτσι είναι τα πράγματα. Αν δε μπορεί ένας άνδρας να προσεγγίσει μια γυναίκα είναι εξ' ορισμού στείρος. Δε θα διαιωνίσει το είδος του, δε θα συνεχίσει το όνομά του.<br /><br />Ακόμα δεν έχουμε ξεφύγει από την παλαιολιθική εποχή όπου το να είσαι καλός κυνηγός σημαίνει ότι επιλέγεις με ποιόν θα είσαι.<br /><br />Και είναι κρίμα που το πρώτο κριτήριο είναι αυτό, γιατί κάποιοι εκεί έξω είναι διατεθιμένοι να δώσουν τόσα πολλά πράγματα που θα θέλετε μετά στη σχέση. Έχουν μαθει να αγαπάνε, να νοιάζονται, να ακούνε, να δίνουνε. Απλά δεν έχουν μάθει να κυνηγάνε.<br /><br />Και μένουν μόνοι. Οπότε την επόμενη φορά, ρίξτε μια δεύτερη ματιά και σ' εκείνον που δεν κυνηγάει. Ίσως να κάνει άλλα πράγματα.<br /><br />Ευχαριστώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-3432190972706755444?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-62402403030715765622010-03-26T13:21:00.005+02:002010-03-27T05:03:34.075+02:00<div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div>Λίζα. Ιχθύς στο ζώδιο. Εικοσι τεσσάρων Μαρτίων.<br /><br />Γέννημα θρέμα κορίτσι βορείων προαστίων που κατεβαίνει στα νότια μόνο το καλοκαίρι για να πάει στα παραλιακά κλαμπ της Βούλας.<br /><br />Εμφανίζεται συνήθως με το τρίπτυχτο <span style="font-style: italic;">αμαξάκι Mini, τσάντα Louis Vuitton, παπούτσια Louboutin</span>, αν και η αλήθεια είναι ότι το καλοκαίρι είναι πιο χαλαρή.<br /><br />Γενικά είναι το είδος γυναίκας που οι άνδρες εκλαμβάνουν ως sexy bitch. Στην πραγματικότητα δε διαφέρει και τόσο πολύ από τις περισσότερες γυναίκες της ηλικίας.<br /><br />Απλά, λόγω του μεγάλου κοινωνικού της κύκλου, έχει αποκτήσει ελάχιστη υπομονή προς υποψηφίους κόλακες. Ενώ θα μπορούσε να έχει διαφορετικό άνδρα κάθε μέρα, και από μεγάλη επιλογή ωραίων ανδρών, μετά τους δύο πρώτους της άνδρες (τα στανταράκια: έναν οικογενειακό φίλο από το εξοχικό τους και ένα παιδί από το σχολείο της), άρχισε φυσικά να ψάχνει κάποιον που να την εξιτάρει <span style="font-weight: bold;">εγκεφαλικά</span>, καθώς έλεγε.<br /><br />Κάποια στιγμή λοιπόν γνώρισε τον Ιάκωβο.<br /><br />Ο Ιάκωβος ήταν μπαρμαν στο αγαπημένο της μπαράκι. Ή μάλλον, για να το θέσουμε ρεαλιστικά, ο Ιάκωβος ήταν μπάρμαν σε αυτό που αμέσως από εκείνη τη βραδιά και μετά έγινε το αγαπημένο της μπαράκι.<br /><br />Η Λίζα τραβούσε όλη της την παρέα στο Huxley, γιατί της άρεσε η ατμόσφαιρα. Δεν ήθελε και πολύ να καταλάβουν όλοι, Ιάκωβου συμπεριλαμβανομένου, ότι η ατμόσφαιρα της άρεσε κάθε μέρα εκτός από Τρίτη και Τετάρτη που ο Ιάκωβος είχε ρεπό.<br /><br />Κάθε βράδυ, η Λίζα κρατούσε διακριτική απόσταση από τη μπάρα. Πάνω απ' όλα ήταν μια κιουρία. Κρατούσε διακριτική απόσταση και έριχνε κλεφτιές ματιές μόνο όταν μπορούσε να τις δικαιολογήσει επειδή έλειπε κάποια κοκα κόλα από το τραπέζι της.<br /><br />Η ιστορία αυτή τράβηξε τρεις μήνες, κατά τους οποίους η Λίζα αγνοούσε κάθε άλλο αρσενικό που προσπαθούσε να την προσεγγίσει. Τα βράδια σκεφτόταν τον Ιάκωβο, σε μια παραλία και μια φωτιά δίπλα στην οποία θα έκαναν έρωτα μέχρι το ξημέρωμα.<br /><br />Σύντομα θα είχε την ευκαιρία της, γιατί όπως ο βήχας, έτσι και ο έρωτας.<br /><br />Ένα βράδυ που το μπαράκι ήταν χαλαρό, οι ματιές τους διασταυρώθηκαν δυο-τρεις φορές πριν ο Ιάκωβος βγει από το μπαρ για να φέρει τα κερασμένα σφηνάκια στην κοριτσοπαρέα με τους δύο καληνυχτάκηδες – γκομενοφύλακες για τις δεσμευμένες και ταξιτζήδες για τις υπόλοιπες.<br /><br />Μαζεύοντας τα σφηνάκια, ανταλλάξανε ονόματα.<br /><br />Το ίδιο βράδυ, η Λίζα πήγε σπίτι χαρούμενη γυναίκα. Ο Ιάκωβος από κοντά ήταν ακόμα πιο ωραίος, με ωραίο χαμόγελο και σταρένιο δέρμα. Ήταν χειμώνας και δε μπορούσε να διακρίνει το πόσο γυμνασμένος ήταν, αλλά σίγουρα δε θα την απογοήτευε η θεά του σώματός του.<br /><br />Δύο μέρες αργότερα, η Λίζα είχε γενέθλια, κάλεσε πολύ κόσμο στο μπαράκι και καθότι ήταν το birthday girl, θα μπορούσε να μιλήσει σε οποιονδήποτε χωρίς να καρφωθεί.<br /><br />Ο Ιάκωβος κατάλαβε ότι αυτή ήταν η ευκαιρία του και χώθηκε. Πολύ εύκολα πήρε τηλεφωνάκι, έστειλε μηνυματάκι, έγινε το κοννέ.<br /><br />Της είπε ότι επειδή δουλεύει βράδυ, δεν έχουν πολλά ελεύθερα βράδια να βγούνε, μόνο Τρίτη και Τετάρτη. Την Τρίτη εκείνη δε θα μπορούσε, οπότε της πρότεινε να βγούνε Τετάρτη.<br /><br />Η Λίζα ήδη ένιωθε αρκετά οικεία μαζί του. Τον είχε δει άλλωστε πολλές φορές στο μπαράκι, οπότε δε χρειαζόταν και πολύ.<br /><br />Πήγε και την πήρε με τη μηχανή, και πήγανε για σινεμά και βάφλα. Ωραίο ραντεβού. Τα πρώτα συνήθως είναι, ειδικά αν ο ενδιαφερόμενος έχει ήδη περάσει κάποια τεστ στο μυαλό της ενδιαφερόμενης και δεν έχει τίποτα να αποδείξει.<br /><br />Το δεύτερο ραντεβού δόθηκε για μια μέρα που ο Ιάκωβος θα σχολούσε κατά τις 3 το βράδυ.<br /><br />Εμείς το μάθαμε την άλλη μέρα το σκηνικό, καθώς μας το διηγόταν η Λίζα:<br /><br /><blockquote>«<span style="font-style: italic;">Έρχεται και με παίρνει από το σπίτι. Είχα πει να μη βαφτώ πολύ αλλά είχα τόση πολλη ώρα στη διάθεση μου που επιτέλους χρησιμοποιήσα κι εκείνα τα γαλακτώματα που μου είχατε πάρει δώρο στα γενέθλιά μου. </span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Είχα κάνει και αποτρίχωση. Δεύτερο ραντεβού άλλωστε... καταλαβαίνετε.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Πάμε σε αυτή την αηδία, μια τρύπα κάπου στο κέντρο. Ήθελα νά'ξερα πού το βρήκε. Ευτυχώς μόνο ένα ποτό ήπιαμε, και μετά πρότεινε να πάμε για ένα δεύτερο στο σπίτι του. Ε, ήταν που ήταν μαλακία το μέρος, δε μου φάνηκε και τόσο κακή ιδέα.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Με το που μπαίνουμε στο ασανσέρ, αρχίζει να με φιλάει στο λαιμό. Ήταν καλός. Ήξερε τι έκανε ρε παιδί μου. Τον κρατάω σε απόσταση, αλλά όχι πολύ μεγάλη.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">- Για ποτό δεν είπαμε;</span><br /><span style="font-style: italic;">- Φυσικά μωρό μου, μου λέει και μου χαμογελάει.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Μπαίνουμε σπίτι, μου βάζει ένα ποτό. Μόνο βότκα είχε, τι να κάνω, την ήπια. Μιλούσαμε περί ανέμων και υδάτων μέχρι που με ξαναφίλησε και μετά σταματήσαμε να μιλάμε.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Αρχίσαμε ωραία, αργά, μετά παθιασμένα. Πολύ πάθος. Μου έσκισε το καλτσόν και με άναψε ακόμα περισσότερο.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Αρχίσαμε να γδυνόμαστε. Έχει ένα πολύ ωραίο κορμί, αλλά πού νά'ξερα η γυναίκα, πού νά'ξερα...</span>»</blockquote><br />Καθώς ακούμε την ιστορία της Λίζας, κοιτιόμαστε περίεργα. Οι κοπέλες άρχισαν να τσιρίζουν από ανυπομονησία αφού ακούγανε γι αυτό το μπάρμαν για τρεις μήνες τώρα.<br /><blockquote><span style="font-style: italic;">«Κορίτσια, καταστροφή. Ήταν μικρός.»</span></blockquote>Σε απλά λίζικα, αυτό δεν αναφέρεται σε ηλικία. Αναφέρεται σε πόντους.<br /><br />Ήταν θέμα το οποίο δεν είχε ξαναπέσει στο τραπέζι πρόσφατα, οπότε γρήγορα έγινε φλέγον.<br /><br /><blockquote>«<span style="font-style: italic;">Και εκτός από μικρός, ήταν και μαλάκας.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Τον φιλούσα και τον χάιδευα στο αυτί μόνο. Με το που βγάζει το μποξεράκι, εγώ ήμουν κυρία. Στάθηκα στο ύψος των περιστάσεων και δε μπορώ να πω το ίδιο και για εκείνον!</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Παίρνει το χέρι μου, το βάζει στο επίμαχο σημείο, και πιάνω κάτι. Στην αρχή νόμιζα ότι πιάνω κάτι άλλο. Δε μπορεί, λέω, κάτι λάθος έχω κάνει.</span><span style="font-style: italic;"> Ή έχει τρία αρχίδια ή έχει κάποια τεράστια κρεατοελιά, δε μπορεί!</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Αυτό ήταν μισή χούφτα πράμα.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Αρχίζω να τον χαϊδεύω πιο έντονα για να γουστάρει περισσότερο, αλλά δεν είδα αποτέλεσμα. Ξεκινάω να βογκάω, να γρατζουνάω, να δαγκώνω. Τζίφος!</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Κάποια στιγμή το κατάλαβε και ο χριστιανός και μου κάνει:</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">- Μην τρελλαίνεσαι, δεν έχει άλλο, μέχρι εκεί πάει!</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ε, εκεί είναι που τρελλάθηκα!</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">- Τι μου λες τώρα; Κάθε μέρα επί τρεις μήνες περίμενα αύτη τη στιγμή και τώρα μου λες ότι αυτό είναι όλο! Ποιόν περιμένεις να ικανοποιήσεις με αυτό;</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Και εκεί λοιπόν μου απαντάει με ένα ναρκιστικό χαμόγελο</span>:<br /><br /><span style="font-style: italic;">- <span style="font-weight: bold;">...Εμένα!</span></span>»</blockquote><br /><br /><br /><br />Η ιστορία της, όπως ήταν φυσικό, μας κόλλησε για πολύ καιρό και φυσικά η Λίζα δεν ξαναπάτησε στο Huxley. Για κάποιο λόγο που ακόμα δε μπορούμε να εξηγήσουμε, ακόμα πιστεύει πως ο Ιάκωβος την είχε κερδίσει πρώτα εγκεφαλικά, παρόλο που τον γούσταρε επί τρεις μήνες πριν μιλήσουν για πρώτη φορά.<br /><br />Εντάξει, καταλαβαίνω ότι οι γυναίκες είναι περίεργα όντα και κάποιες μπορεί να πιστεύουν στην τηλεπάθεια, οπότε δεν ξέρω αν ο Ιάκωβος την κέρδισε <span style="font-weight: bold;">εγκεφαλικά</span>, αλλά πάντως σίγουρα δεν την κέρδισε <span style="font-weight: bold;">φαλλικά</span>.<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/S6zJ8IDIQ3I/AAAAAAAAAHw/dC4X10RMLpA/s1600/banana.jpg"><br /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-6240240303071576562?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-74873234654964878502010-03-06T21:29:00.007+02:002010-03-08T14:18:25.936+02:00Η όλη φάση με τη Τζούλια έχει τελικά και κάτι καλό. Είχε ένα θετικό αποτελέσμα το οποίο θα απολαμβάνουν οι νέες γενιές για πολλά πολλά χρόνια και σίγουρα ήταν ανέβασε το επίπεδο σε κάτι που έλειπε από την Ψωροκώσταινα.<br /><br />Το DVD της Τζούλιας κατάφερε να γίνει πιο καυτό θέμα συζήτησης σε οικογενειακές συνευρέσεις ακόμα και από τις ταινίες της Disney. Κατάφερε να είναι πιο politically correct θέμα συζήτησης από τις μειώσεις μισθών στο γραφείο.<br /><br />Μάνα και κόρη μπορούσαν να απολαύσουν στο σαλόνι του σπιτιού τους αυτά που και οι δυό τους έχουν κάνει κάποια στιγμή (η μια πρόσφατα και η άλλη πιο πρόσφατα) και να μη νιώθουν ντροπή για τις ερωτικές τους επιθυμίες.<br /><br />Μπορείς επιτέλους να πεις στη συναδέλφισσά σου στο γραφείο τα πράγματα που θέλεις να της κάνεις με ένα μπουκάλι σαμπάνια και εκείνη να σε κοιτάξει με βλέμμα συναινετικό, συνομωτικό και αν μη τι άλλο και λίγο ανυπόμονο.<br /><br />Εν μία νυκτί έγινε εντελώς αποδεκτό για τις γυναίκες να μπορούν να μιλήσουν με οποιονδήποτε για όποια αντικείμενα με φαλλικό σχήμα έχουν χρησιμοποιήσει στο σεξ.<br /><br />Έγινε δημόσιος διάλογος για το αν τελικά το σεξ είναι καλύτερο στο κρεβάτι ή στο μπάνιο ή σε ποιό από τα άλλα μέρη που όλες είχαν δοκιμάσει και καμία δεν συζητούσε για να μοιραστεί τη γνώση.<br /><br />Ομοίως για το αν τελικά στην πίπα πρέπει να χρησιμοποιεί κανείς δύο χέρια ή ένα. Και καθώς για πολλές κοπέλες, η Τζούλια ήταν η πρώτα τους τσόντα, έθεσε τελικά το ερώτημα του πόσο χρόνο διαρκεί το μέσο γαμήσι και αν τελικά ο ρυθμός του γαμησιού στο DVD ήταν πολύ γρήγορος!<br /><br />Εν τέλει, το DVD της Τζούλιας κατάφερε να κάνει πολλά κρυφά ποταμάκια να μιλήσουν επιτέλους βρώμικα στο κρεβάτι, αφού έτσι άλλωστε το κάνει και η εθνική μας (μα)στάρ. Μπορεί πλέον η καθεμία να πει τον εραστή της μαλάκα, να μιλήσει για το τι θα πρέπει εκείνος να της κάνω από πίσω και να τον πληροφορήσει για την κατάσταση της μήτρας της!<br /><br />Η Τσούλια, καταφέρε επιτέλους να φέρει σε κάθε σπίτι, γραφείο, σχολείο τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση που έλειπε. Κατάφερε να μας κάνει όλους να νιώσουμε εθνικά περήφανοι καθώς μας κλείνει το μάτι και βροντοφωνάζει ως νέα Βούλα Πατουλίδου:<br /><br />«<span style="font-weight: bold;">Είμαι η Τζούλια και τα παίρνω στο πρόσωπο με χαμόγελο, bitches!</span>»<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/S5TqcolY8-I/AAAAAAAAAHY/gaipWrlOhqw/s1600-h/tzouliaalexandratou.jpg"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-7487323465496487850?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-43193429440566244672010-02-03T14:46:00.000+02:002010-02-03T14:46:00.095+02:00Mall.<br /><br />Παρκάρισμα. Στο πρώτο υπόγειο.<br /><br />Αγχωμένος πως έχω αργήσει, κοιτάζω βιαστικά τη θέση που έχω παρκάρει και ενώ περπατώ με γρήγορο βήμα προς τις κυλιόμενες, με το ένα χέρι γράφω ένα SMS «<span style="font-style: italic;">-1 Γ-010 κόκκινο</span>» για να θυμάμαι που έχω παρκάρει. Το σώζω για μετά.<br /><br />Βρίσκω το φίλο μου τον Αλέξανδρο, τον οποίο είχα χρόνια να δω, να με περιμένει μπροστά από το Πλαίσιο. Αγόρασε ένα blackberry χτες και θέλει κάποιες αλλαγές στο πρόγραμμά του. Πέντε λεπτά υπόθεση.<br /><br />...<br /><br />Μιάμιση ώρα αργότερα, αφού έχει προσπαθήσει η πωλήτρια να βγάλει άκρη με τα προγράμματα της Cosmote, με την τηλεφωνική εξυπηρέτηση της Cosmote και με άλλα εξίσου σημαντικά και εξίσου δύσκολα πράγματα τα οποία εκτελούσε ενώ έφερνα βόλτα το κατάστημα προσπαθώντας να σκοτώσω την ώρα μου αντί για την ίδια την πωλήτρια, φύγαμε.<br /><br />Η πωλήτρια ζήτησε από τον Αλέξανδρο να ξαναπεράσει μετά από κάποιες ώρες από το κατάστημα για να επιβεβαιώσει ότι έχει τελειώσει αυτό που ξεκίνησαμε.<br /><br />Πήγαμε λοιπόν για ένα καφέ στον τρίτο όροφο.<br /><br />Είχα καιρό να δω τον Αλέξανδρο, αλλά ο άνθρωπος αυτός δεν αλλάζει. Baby face, αξύριστος, μοιάζει με 23χρονο παρόλο που νομίζω ότι μου ρίχνει 1-2 χρόνια.<br /><br />Κάποια στιγμή, οΑλέξανδρος μέσα στις φιλοσοφικές του αναζητήσεις για κάποιο γυναικείο θέμα σκέφτηκε φωναχτά «<span style="font-weight: bold;">Μα τι είναι αυτό που κάνει τις γκόμενες να χύνουν, ρε πούστη μου;</span>»<br /><br />Το πρόβλημα είναι πως το σκέφτηκε μάλλον πολύ φωναχτά ώστε να ακουστεί μέχρι και τη διπλανή καφετέρια.<br /><br />Ενστικτωδώς έκανα με το κεφάλι μου μια στροφή 360 μοιρών γύρω από το τραπέζι μας για να κάνω μια αποτίμηση της κατάστασης. Είδα τον σερβιτόρο μας και τις δύο κοπέλες σε ένα παραδιπλανό τραπέζι να μας κοιτάνε. Μικρή η ζημιά, έχουμε κάνει και χειρότ...<br /><br />Πριν τελειώσω τη σκέψη μου, και ενώ συνέχιζα τη στροφή, γυρνάω και βλέπω μια μαμά ηλικίας περί τα 50 και τρεις κόρες μεταξύ 20 και 25 χρονών που πήγαιναν να κάτσουν στο τραπέζι πίσω να μας κοιτάνε. Η μάνα με στόμα ανοικτό.<br /><br />«<span style="font-style: italic;">Ναι, εντάξει, μας μάθανε </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">και</span><span style="font-style: italic;"> εδώ.</span>», σκέφτομαι.<br /><br />«<span style="font-style: italic;">Κλείστο. Έχει μύγες.</span>», της λέει ο Αλέξανδρος, κοιτώντας την με την άκρη του ματιού του.<br /><br />«<span style="font-style: italic;">Όχι, όχι. </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Τώρα</span><span style="font-style: italic;"> μας μάθανε.</span>», ξανασκέφτομαι.<br /><br /><br /><br />Για το υπόλοιπο της κουβέντας, και αφού μάνα και κόρες έφυγαν μουρμουρίζοντας, αναρωτιόμουν αν ο Αλέξανδρος ήταν πάντα έτσι ή μόνο όταν ήμασταν μαζί. Μήπως είναι κάτι που πρέπει να κοιτάξω, αυτή η περίεργη επιρροή που έχω σε κάποιους ανθρώπους;<br /><br />Όταν η ώρα άρχισε να περνάει και έπρεπε ο Αλέξανδρος να ξαναπεράσει από την πωλήτρια στο Πλαίσιο, πληρώσαμε το σερβιτόρο, άφησα και ένα δίευρω φιλοδώρημα στο τραπέζι και φύγαμε.<br /><br />Φεύγοντας, περνάω ξανά από το parking, φυσικά. Ήταν από τις λίγες φορές που δεν ξέχασα πως πρέπει να πληρώσω πριν πάω στο αμάξι μου.<br /><br />Βάζω το εισιτήριο στο μηχάνημα.<br /><br />Έχω <span style="font-weight: bold;">«Υπόλοιπο 6 ευρώ»</span>, όπως με πληροφορεί η οθόνη του μηχανήματος.<br /><br />Κοιτάζω στο πορτοφόλι μου και έχω μόνο δύο πενηντάρικα. Σηκώνω το βλέμμα και κοιτάω μια επιγραφή πάνω στο μηχάνημα που καθιστά σαφές πως το μηχάνημα δε δέχεται πενηντάρικα.<br /><br />Βγάζω ένα απαξιωτικό «τς» καθώς κοιτάω προς τα πάνω ψάχνοντας ποιόν πρέπει να βρίσω. Χτυπάω τις τσέπες του τζην με το χέρι από έξω για να δω ποιά μπορεί να κρύβει ψιλά αντί για κλειδιά.<br /><br />Κάτι πιάνω στη μπροστινή δεξιά. Χώνω το χέρι μέσα και βγάζω ακριβώς τρία κέρματα των δύο ευρώ και ένα περιτύλιγμα τσίχλας.<span style="font-weight: bold;"><br /></span><br />Βάζω το πρώτο κέρμα στο μηχάνημα και δείχνει <span style="font-weight: bold;">Υπόλοιπο 4 ευρώ</span>...<br /><br />Βάζω το δεύτερο και το Υπόλοιπο πέφτει στα 2 ευρώ...<br /><br />Βάζω και το τρίτο και βάζω το χέρι μου στη σχισμή για να πάρω το χαρτάκι, αλλά το Υπόλοιπο των δύο ευρώ στο καντράν αρνείται να μηδενίσει.<br /><br />Το μηχάνημα μου ρίχνει το κέρμα από κάτω. Του το ξαναβάζω από πάνω. Κανένα αποτέλεσμα.<br /><br />Το ξανακάνω.<br /><br />Τίποτα!<br /><br />Πατάω το πλήκτρο της ακύρωσης, παίρνω όλα τα κέρματα και πάω στο ακριβώς διπλανό μηχάνημα.<br /><br />Βάζω το χαρτάκι, ετοιμάζομαι να ρίξω πρώτα το άτυχο κέρμα προσεκτικά στη σχισμή για να δω αν θα το πάρει και μου δείχνει στην οθόνη «<span style="font-weight: bold;">Υπόλοιπο 7,50 ευρώ.</span>»<br /><br />...<br /><br />Αν ξαναφήσω φιλοδώρημα να με χέσετε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-4319342944056624467?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-28743710635875837992009-12-27T14:14:00.002+02:002009-12-27T14:39:19.567+02:00Είχα ένα φίλο στην Αγγλία, ο οποίος είναι Τούρκος. Παραμένουμε φίλοι μέχρι τώρα και μιλάμε 1-2 φορές το χρόνο στο τηλέφωνο, κατά τις οποίες φορές φυσικά δεν παραλείπει να αναφερθεί στην Ελλάδα ως «παλιά κατακτημένα τούρκικα εδάφη».<br /><br />Στην Αγγλία κάναμε πολύ παρέα, γιατί ήμασταν γείτονες και συμφοιτητές. Έβλεπα τις διαφορές μεταξύ μας, αλλά συνήθως έχω μεγάλες ανοχές για τη διαφορετικότητα, οπότε δε με ενοχλούσαν.<br /><br />Φυσικά, με τον καιρό γνώρισα τις παρέες του κι αυτός τις δικές μου. Μεταξύ τους κάνανε και πλάκα ότι αν οι γονείς τους μάθαιναν ότι είχανε παρτίδες με Έλληνες, θα τους σκότωναν. Φυσιολογικά πράγματα.<br /><br />Όπως μου είχε εκμυστηρευθεί ο φίλος μου, επειδή αυτός προέρχεται από τα παράλια της Τουρκίας, ανήκει στο μικρό ποσοστό του λαού που είναι πολύ πολιτισμένο.<br /><br />Το ότι το εμπόριο ανθεί στην περιοχή του και το ότι η πόλη του, η Σμύρνη, είναι κοντά στην Ελλάδα και ότι να πιάνει τα ευρωπαϊκά δορυφορικά κανάλια, σίγουρα έχει βοηθήσει ώστε ο δυτικός πολιτισμός να μεταλαμπαδευτεί πιο εύκολα.<br /><br />«<span style="font-style: italic;">Το ίδιο ισχύει και για τις παρέες μου.</span>», μου λέει.<br /><br />«<span style="font-style: italic;">Αντίθετα,</span>» συνεχίζει, «<span style="font-style: italic;">όσο πιο ανατολικά πας, τόσο οι άνθρωποι γίνονται ζώα.</span>»<br /><br />Δικά του λόγια, όχι δικά μου.<br /><br />Θυμήθηκα λοιπόν κάποια Χριστούγεννα προ αμνημονεύτων, όπου ετοιμαζόμασταν να πάμε στο Casino της περιοχή μας και είχε την ιδέα να πάρει κι άλλους φίλους μαζί του.<br /><br />Οι Τούρκοι γενικά γουστάρουν τον τζόγο όσο και οι Έλληνες, αλλά στη χώρα τους έχουν μεγαλύτερους περιορισμούς λόγω θρησκείας. Έτσι, όταν βρίσκονται στο εξωτερικό του δίνουν και καταλαβαίνει.<br /><br />Του εξηγώ όμως ότι λόγω Χριστουγέννων, να φέρει κάποιον από τους πολιτισμένους φίλους του, αφού κι εμείς βάλαμε το κουστουμάκι μας να πάμε. Μη μας χαλάσει τη βράδια!<br /><br />«Ωραία τότε θα πάρω τον Dennis. Έχει πολλά φράγκα ο πατέρας του, είναι πολύ γνωστός, έχει ένα ιδιωτικό πανεπιστήμειο στην Τουρκία. Ο πατέρας του τον έχει σπουδάσει στην Ελβετία!»<br /><br />«Ok, καλή περίπτωση ακούγεται. Πάρ' τον. Και να πληρώσει και το ταξί, αφού θα τον περιμένουμε.»<br /><br />Βγάζει το κινητό και καλεί.<br /><br />Βλέπω στο πρόσωπό του την προσμονή για να απαντηθεί το τηλεφώνημα. Μετά, ακούω μια φωνή να λέει μια φράση στα τούρκικα και τον δικό μου να απαντάει συγκαταβατικά «Tamam, tamam» («Εντάξει, εντάξει.») και να το κλείνει.<br /><br />«Τι έγινε;», τον ρωτάω με απορία που το τηλεφώνημα διήρκησε μόνο δύο δευτερόλεπτα.<br /><br />«Μου είπε ότι τον παίζει τώρα και θα με πάρει μόλις τελειώσει.»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-2874371063587583799?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-16459205732436356882009-12-25T18:37:00.004+02:002009-12-25T19:10:55.209+02:00Χριστούγενα. Οικογένεια. Τραπέζι (μεγάλο). Μελομακάρονα. Πιτσιρίκια (πολλά).<br /><br />Είμαστε μετά το γλέντι και προσπαθούμε να συνέλθουμε από το φαγητό με σόδες και ουϊσκάκια, ενώ παράλληλα βγάζουμε οικογενειακές φωτογραφίες που θα καταχωνιάσουμε σε κάποιο σκληρό δίσκο και ποτέ δε θα τις ξαναδούμε. Κλασικές οικογενειακές στιγμές.<br /><br />Τα πιτσιρίκια παίζουν αμέριμνα σε κάποια γωνία και μετά εξαφανίζονται σε άλλο δωμάτιο στον πάνω όροφο προς ακουστική ειρήνη όλων. Σε δύο λεπτά έχουμε ξεχάσει την ύπαρξή τους και προσπαθούμε να χωρέσουμε ένα ακόμα μελομακάρονο στα ήδη γεμάτα στομάχια μας, μέχρι που ακούγεται ποδοβολητό μικρών πατουσών να δυναμώνει καθώς ο πιτσιρικόχλος κατεβαίνει τα σκαλιά. Είναι από αυτούς τους ήχους που συνοδεύονται αναπόφευκτα με δυνατές πι-τσιρίδες.<br /><br />«<span style="font-style: italic;">Μαμά,</span>» ξεφωνίζει από απόσταση με παράπονο το κοριτσάκι που ηγείται του τσούρμου για να προλάβει να είναι εκείνο που θα μεταφέρει τα νέα ως μοντέρνος Φειδιπίδδης, «<span style="font-style: italic;">η Μαρία μας είπε πουτάνες, μαλακισμένες και καριόλες!</span>»<br /><br />Μισογελώντας, όλοι εστιάζουμε στη Μαρία που ερχόταν πιο πίσω και η οποία άκουσε την κατηγορία και έσπευσε να διορθώσει.<br /><br />«<span style="font-style: italic;">Ψέματα, ψέματα λένε! Δεν τις είπα μαλακισμένες!</span>»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-1645920573243635688?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-92037610681956079842009-12-16T01:54:00.004+02:002009-12-16T03:15:52.533+02:00Οδηγώντας προς το σπίτι, στο μουντό αποψινό καιρό, οι δρόμοι ήταν άδειοι και η πόλη με τους πολύχρωμους φωτισμένους σωλήνες σε σχέδια κεριών ήταν σχεδόν γιορτινή· τουλάχιστον προσπαθούσε.<br /><br />Το bluetooth μου αρνιόταν πεισματικά να μιλήσει στο κινητό και με έκανε να χάσω κάθε όρεξη για τηλεφωνήματα οδηγώντας. Αυτή την ώρα, η επικοινωνία μπορεί να περιμένει. Είναι η ώρα της περισυλλογής.<br /><br />Το σκαμμένο από την ακμή πρόσωπο ενός άγνωστού μου καλλιτέχνη σε μια αφίσα στην κολώνα μου θύμισε ένα από τους αγαπημένους κωμικούς, τον Bill Murray, στη <span style="font-style: italic;">Μέρα της Μαρμότας</span>.<br /><br />Όπως πάντα, όταν το μυαλό μου πάει στη μαρμότα, η πρώτη μου σκέψη ήταν πώς επί χρόνια αδυνατούσα να δεχτώ ότι η Μαρμότα ήταν αυτό το ζωάκι που μοιάζει με κάστορα και πίστευα ότι είναι ένα παχύρευστο υγρό που χρησιμοποιείται στη μαγειρική και μοιάζει με πίσσα.<br /><br />Χρόνια μετά, σε ένα ξενυχτάδικο supermarket κάπου στην Αγγλία, ένα βράδυ που έπρεπε οπωσδήποτε να φάω πατατάκια και φυστικοβούτυρο και έπρεπε να τα ψωνίσω στις 2 το πρωί γιατί ως φοιτητής ήταν πολύ κουλ να έχεις ένα σουπερ μάρκετ διαθέσιμο 24/7, εκεί που έκανα γύρους στα ράφια είχα την επιφοίτηση και κατάλαβα ότι αυτό που τόσα χρόνια νόμιζα ότι ήταν η Marmota λεγόταν τελικά Marmine.<br /><br />Anyway, στη <span style="font-style: italic;">Μαρμότα</span> λοιπόν, ο ήρωας ζούσε και ξαναζούσε από την αρχή την ίδια ημέρα μέχρι η έκβασή της να ήταν τέτοια ώστε η μέρα, συνολικά, να τελειώσει με εκείνον ωφελημένο.<br /><br />Κοινώς, να γαμήσει τη γκόμενα που ήθελε, γιατί η ταινία ήταν «ρομαντική κομεντί». Η κομεντί ήταν ο Bill Murray και η ρομαντική ήταν η σκηνή που του κάθεται η πρωταγωνίστρια.<br /><br />Σκέφτομαι όμως πως μερικές μέρες εύχομαι να υπήρχε αυτή η γαμημένη η μαρμότα και άμα πάρεις λάθος απόφαση, πεις το λάθος πράγμα και δε σου κάτσει αυτό που θες, τραβάς ένα erase and rewind και το πας πάλι από την αρχή μέχρι να πετύχει η συνταγή.<br /><br />Και παράλληλα με αυτό το χνουδωτό ζωάκι στο μυαλό μου, σκέφτομαι τις τελευταίες εξελίξεις στη ζωή μου. Συζητήσεις, προτάσεις, ευκαιρίες.<br /><br />Το τι είναι τελικά ευκαιρία δε μπορείς ποτέ να το ξέρεις τη στιγμή που αυτή σου παρουσιάζεται.<br /><br />Άσε δε, που σπάνια μια ευκαιρία σου χτυπάει την πόρτα και σου συστήνεται. Σπανιότερα δε, διαφημίζεται ή προβάλλεται.<br /><br />Η ευκαιρία συνήθως έρχεται από μια φράση που παράκουσες τυχαία, ένα πρόσωπο στο οποίο μίλησες περαστικά σε ένα νοσοκομείο, κάτι που σκάλισες στο Internet ένα άυπνο βράδυ και το βρήκες ενδιαφέρον.<br /><br />Τις ευκαιρίες τις βλέπεις μόνο όταν οδηγάς αμέριμνος προς το μέλλον σου και κοιτάς στον καθρέφτη για να δεις τι άφησες πίσω. Τότε μόνο τις αναγνωρίζεις.<br /><br />Αναγνωρίζεις ότι εκείνη η γνωριμία κάποτε, σου έδωσε μια ιδέα. Η ιδέα συζητήθηκε σε καφέ. Τελικά δεν υλοποιήθηκε ποτέ, αλλά σου άνοιξε μια πόρτα. Και εκείνη η πόρτα έφερε τρία projects, ένα εκ των οποίων ήταν η ευκαιρία σου, αυτή που κυνηγούσες στα όνειρά σου.<br /><br />Τότε κανείς δε σου είπε ότι αν δεν πας για αυτόν τον συγκεκριμένο καφέ δε θα φτάσεις στην ευκαιρία. Και σίγουρα είχες πολλούς άλλους καφέδες στους οποίους δεν πήγες και έχασες ευκαιρίες τις οποίες απλά ποτέ δε δημιούργησες.<br /><br />Και αύριο το σήμερα θα είναι χτες. «Αύριο» το τώρα θα είναι τότε. «Αύριο» θα ξέρεις αν το σήμερα ήταν σημαντικό ή ήταν απλά μια μέρα που μνημόνευσες μια χαζή «ρομαντική κομεντί».<br /><br />Κι έτσι, στα τυφλά, με μπούσουλα το παρελθόν, ανοίγεις την κουρτίνα 2. Και αναρωτιέσαι αν σε ένα βάθος χρόνου ακούσεις τη γνώριμη φωνή του Ίζυ Κουτιέλ να σου φωνάζει «<span style="font-style: italic;">Ζονκ</span>»!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-9203761068195607984?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-39354356692652105182009-08-24T18:56:00.005+03:002009-08-24T20:47:01.468+03:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-size:100%;">Το θεωρώ χρέος μου ως Έλληνας, ως άνθρωπος, ως πολίτης του κόσμου να γράψω κι εγώ για τις φωτιές για να κάνω την αλλαγή στον κόσμο. Και ξεκινάω:</span><span style="font-style: italic;"><br /><br />Δεν θα τ' αφήσω να περάσει έτσι αυτό! Εγώ είμαι blogger! Έχω φωνή εγώ! </span></span><br /><br />Ωχ, μισό λεπτό. Τηλέφωνο. Ναι; Έλα μωρό. Ναι, το βράδυ θα πάμε παραλιακή, στο Akanthus. Ε, μάλλον επίσημα να ντυθείς, θα το γιορτάσουμε. Α, πού'σαι, μην ξεχάσεις να τους φέρεις το δώρο για το γάμο. Ναι, θα περάσω κατά τις 9.<br /><br />Να σ' αφήσω τώρα για κάνω επανάσταση στο blog μου; Έλα, φιλιά.<br /><br />Τι έλεγα; Α ναι!<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-style: italic;">Δεν είναι δυνατόν να καίνε τα δέντρα μας, τα λατρεμένα μας δεντράκια και να μην αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους!</span><br /></span><br />Μισο λεπτό, μπήκε ο Σωτήρης στο msn και δε μου έχει στείλει ακόμα τα mp3 που του είπα. Μα καλά, τι κάνει με το χρόνο του; Δε μπορεί να μείνει συγκεντρωμένος σε ένα πράγμα για μια φορά στη ζωή του; Και να έλεγα ότι δεν είναι σημαντικό, αφού του έχω εξηγήσει ότι θέλω να φτιάξω ένα cd να το ακούω στο αμάξι.<br /><br />Τέλος πάντων, συνεχίζω...<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-style: italic;">Τι κυβέρνηση είναι αυτή δηλαδή; Σε ποιά μπανανία βρισκόμαστε; Ποιοί είναι οι ανίκανοι που κυβερνούν αυτό τον τόπο;</span><br /></span><br />Μα τι γκασμάδες που είναι τα τυπάκια στο twitter. Πέρασαν 12 λεπτά από τότε που τους ρώτησα αν είναι καλή η ταινία του Tarantino και ακόμα δεν έχει βρεθεί ένας που να μου απαντήσει. Δεν βγαίνουν από το σπίτι τους ποτέ αυτοί;<br /><br />Ωπ, τι; Νέο link για να μετράς τη δημοτικότητά σου; Κάτσε λίγο να το κάνω. Με τόσους followers θα μου βγάλει ότι πρέπει να ιδρύσω νέα θρησκεία. Καλά έλεγε η μάνα μου ότι είμαι γεννημένος για μεγάλα πράγματα εγώ.<br /><br />Επί τη ευκαιρία, κάτσε να δείξω σε όλους ότι με νοιάζουν τα καμμένα δέντρα και η φύση με το να χρησιμοποιήσω λίγο παραπάνω το PC μου για να ποστάρω φωτογραφίες από την παραλία.<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-style: italic;">Και δε μας έφτανε που χάνουμε κάθε χρόνο τα δάση μας, μας κάνουνε και διεθνώς ρεζίλι. Θα τους ξεφτιλίσω, λέμε!</span></span><br /><br />Πού είναι εκείνο το link που ήθελα να βάλω; Στη Zougla το είδα ή στο Τρωκτικό;<br /><br />Τώρα που είπα για Τρωκτικό, είναι δυνατόν αυτοί οι συντάκτες εκεί πέρα να μην το παίρνουν γραμμή να κάνουν το σχεδιασμό του site λίγο πιο χρηστικό; Θα πιαστεί το δάχτυλό μου να γυρνάω τη ροδέλα μέχρι να βρω καμιά σοβαρή είδηση για τα celebrities που κάνανε διακοπές στην Ελλάδα.<br /><br />Έλα! Μη μου πεις; Η πλάτη της Jolie είναι αυτή; Παπαπα! Πάει, γέρασε κι αυτή. Σε δύο χρονάκια τον βλέπω τον Brad να ψάχνει για άλλη μάνα των παιδιών του. Τρία το πολύ.<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-style: italic;">Όχι κύριε! Δε θα με πιάνουν εμένα κότσο που θέλουν να πληρώνω φόρους κι αυτοί να μη μπορούν να έχουν ένα αεροπλάνο να γεμίσει όλο το νερό του Αιγαίου να τη σβήσει τη φωτιά στο άψε-σβήσε. Τι τους πληρώνουμε τους άχρηστους;</span></span><br /><br />Ας είναι καλά το αφεντικό που με πληρώνει μαύρα κι έτσι μπορώ να παίρνω και επίδομα ανεργίας, γιατί αν έπρεπε να πληρώσω και την εφορία, ούτε Μύκονο θα πήγαινα με τα παιδιά, ούτε Ζάκυνθο με το μωρό.<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-style: italic;">Όχι ρε, η τρομοκρατία τους δε θα περάσει. Εγώ θα είμαι αυτός που θα μαζέψει όλην την Ελλάδα στην πλατεία Συντάγματος για να ρίξουμε την κυβέρνηση.</span><br /></span><br />Κάτσε να δεις τώρα τη δύναμη του ενός. Τώρα που έφτιαξα το γκρουπ "oxi foties oxi alities oloi stin plateia syntagmatos" στο facebook θα γίνει χαμός.<br /><br />Θα τους καλέσω όλους! Όλους όμως! ΟΛΟΥΣ!<br /><br />Εκτός ίσως από το Μπάμπη, γιατί είναι κομματόσκυλο και λίγο ρουφιανάκος. Ικανό τον έχω να πάει να με καρφώσει στο κόμμα και μετά να μη με διορίζουν όπως μού'χουν τάξει.<br /><br />Τους άλλους όμως όλους! Μα όλους!<br /><br />Κλικ κλικ κλικ...<br /><br />Ουφ, πολύ δύσκολο το έχουν κάνει ρε παιδί μου να καλέσεις τόσο κόσμο. Γιατί πρέπει να κλικάρω όλα τα ονόματα ένα προς ένα;<br /><br />Καλά, άλλοι κι αυτοί οι τύποι του facebook. Θα τους δείξω κι αυτούς εγώ! Θα φτιάξω κι άλλο group να κράξω το facebook γιατί τώρα τελευταία πολύ αργεί να μου φορτώσει τις σελίδες. Και μας έχει φλομώσει στη διαφήμιση. Καλά κάνω εγώ που δεν κλικάρω τίποτα, σιγά που θα βγάλουν λεφτά στην πλάτη μου.<br /><br />Κλικ κλικ κλικ...<br /><br />Έλα, σχεδόν τελείωσα να κλικάρω ονόματα...<br /><br />Ρε συ, η Ξένια είναι αυτή; Έβαλε επιτέλους φωτογραφία; Κοίτα την πώς μαύρισε! Καλά, δεν παίζει. Στο Photoshop θα την πείραξε τη φωτογραφία. Πρέπει να μάθω κι εγώ Photoshop ρε γαμώτο.<br /><br />Κλικ κλικ κλικ...<br /><br />Ωχ, μόνο μέχρι 30 μπορώ να προσκαλέσω στο group;<br /><br />Δεν πειράζει, τους άλλους τους καλώ αύριο...<br /><br />Η επανάστασις αναβάλλεται.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-3935435669265210518?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-47640158215181464372009-07-13T02:34:00.002+03:002009-07-13T02:40:10.256+03:00Ξοδεύουμε τόσο πολύ χρόνο περιμένοντας την ευτυχία που ξεχνάμε να είμαστε ευτυχισμένοι εδώ. Τώρα. Σήμερα. Με αυτά που έχουμε.<br /><br />Ένα ρητό που ακολουθούσα ανέκαθεν ήταν το<br /><span style="font-style: italic;"><blockquote>Εργάσου σαν να μη χρειάζεσαι τα λεφτά,<br />Αγάπα σαν να μην έχεις πληγωθεί,<br />Χόρεψε σαν να μην σε βλέπει κανείς.</blockquote></span>Ευτυχώς, έχω μάρτυρες για τα δύο πρώτα, αλλά έχω φωτογραφίες για το τρίτο.<br /><br />Καλή εβδομάδα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-4764015821518146437?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-66150944798311935532009-07-02T23:18:00.007+03:002009-07-03T00:15:05.624+03:00Εδώ και ένα χρόνο, σπάνια ένιωθα την ανάγκη να γράψω κάτι προσωπικό στο blog.<br /><br />Δεν ήταν η έλλειψη χρόνου που συχνά έλεγα στον εαυτό μου ότι φταίει. Ήταν η έλλειψη έμπνευσης για να στηρίξω ένα παλιό μου δημιούργημα που μέσα από τις ιστορίες του προάγει τον γκομενισμό.<br /><br />Και ίσως να ήταν λάθος μου που προέβαλα τον εαυτό μου ως κάποιο ασύστολο και αχόρταγο γυναικοκατακτητή. Γιατί τελικά όπως κατάλαβα από αυτή τη σχέση, θέλω μία. Μία και καλή.<br /><br />Σήμερα λοιπόν που χώρισα, ένιωσα ξανά την ανάγκη να γράψω. Να μιλήσω. Να ομολογήσω τις κακοτοπιές, γιατί τα γραπτά μένουν. Θέλω να δημιουργήσω μια γωνία σχεσιακής υστεροφημίας. Γιατί αυτή η ανάμνηση της όμορφης σχέση δεν θέλω με το χρόνο να γίνει σαν μια φραντζόλα από μπαγιάτικο ψωμί, αλλά σαν ένα μπουκάλι από παλιό κρασί.<br /><br /><br />Πριν ένα χρόνο παρά μια μέρα, γνώρισα μια κοπέλα που απλά μου πήρε τα μυαλά. Πανέμορφη και σεμνή, ήξερε πότε έπρεπε να μιλήσει και πότε να σκεφτεί. Αλλά πάνω απ’ όλα αυτό που μου άρεσε είναι πως ήταν καλό παιδί. Παιδί για σπίτι, άσχετα με το αν εγώ ποτέ ως τότε δεν είχα σκοπό να φτιάξω ένα τέτοιο.<br /><br />Κολλήσαμε και γίναμε ζευγάρι σε ένα μόνο δίωρο.<br /><br />Αυτά τα περί έρωτα κεραυνοβόλου δε τα πιστεύω. Δεν ήταν έρωτας κεραυνοβόλος. Εμένα τουλάχιστον μου πήρε κάποιες ώρες, αν και τα τείχη μου, αυτά τα αόρατα απόρθητα τείχη που είχα χτίσει γύρω μου για να μπορώ να μην δεσμεύομαι εύκολα, έπεφταν με ρυθμούς δεν είχα φανταστεί ποτέ.<br /><br />Όχι επειδή δεν ήταν χτισμένα γερά. Είχαν, άλλωστε, χτιστεί με πολύ κόπο και πείσμα. Ήταν επειδή ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μου, ένας μικρός δικός μου Εφιάλτης, υποδείκνυε στον κατακτητή τα τρωτά μου σημεία.<br /><br />Κάποιες μέρες μετά μου είπε ότι της αρέσει πολύ το blog μου. Το blog λέει μέσα πολλά, οπότε ήταν δύσκολο να καταλάβω ποιά ακριβώς κομμάτια της άρεσαν και ποιες ιστορίες.<br /><br />Μιλούσε διαρκώς για τα συναισθήματα που της προκαλούσα, κάτι το οποίο εγώ δε μπορούσα να αφομειώσω. Εγώ ήξερα να μιλάω ανέκαθεν με πληροφορίες, με έννοιες, με προγραμματισμό. Εκείνη έβαζε πρώτα πάντα τα συναισθήματα, τα χρώματα, τις εντυπώσεις.<br /><br /><br /><br />Η σχέση ήταν πολύ όμορφη. Τα λόγια μας ήταν πολύ τρυφερά, από αυτά που λένε όχι οι εραστές, αλλά αυτοί που δείχνουν ότι θέλουν να μείνουν μαζί για πάντα. Κάναμε σχέδια τα οποία πρόδιδαν όχι μόνο έρωτα αλλά και αφοσίωση.<br /><br />Με ένα τρόπο που μόνο μία (όχι <span style="font-style: italic;">μια</span>) γυναίκα μπορεί να προκαλέσει και κανένας άνδρας δε μπορεί να εξηγήσει, σκεφτόμασταν και οι δύο μεγάλα πράγματα γι αυτή τη σχέση.<br /><br />Με εξέπλησσα καθημερινά με τις σκέψεις μου, αλλά δεν της τα έλεγα και όλα για να μην πάρει αέρα. Χαιρόμουν όταν από μόνη της μου εξομολογούταν ότι έκανε κι εκείνη παρόμοιες σκέψεις.<br /><br />Κάπου εδώ όμως υπάρχει ένα κρυφό «αλλά».<br /><br />Η σχέση απειλούταν συνεχώς από ένα μαύρο σύννεφο. Το σύννεφο αυτό ήταν η δική μου <span style="font-style: italic;">υπερκοινωνικότητα</span> όπως την χαρακτήριζε, η οποία την ενοχλούσε.<br /><br />Ουκ ολίγες φορές η γυναίκα που επέλεξα να έχω δίπλα μου ένιωθε άβολα όταν έκανα πλάκα με άλλες γυναίκες. Παρόλο που έβλεπε και παραδεχόταν ότι την ίδια πλάκα, αν όχι περισσότερη, έκανα και με άνδρες, αυτό ήταν κάτι που με τον καιρό την τράβηξε μακριά μου.<br /><br />Χωρίς να της πω τίποτα, άλλαζα διαρκώς παρέες ώστε να μην είμαστε γύρω από τα ίδια άτομα. Έτρεφα κρυφές (πλην όμως φρούδες) ελπίδες πως θα καταλάβαινε πως είναι η μόνη σταθερή αξία στη ζωή μου, η μοναδική γυναίκα που με ενδιαφέρει. Αντ’ αυτού εκείνη εισέπρατε ότι εκείνη ήταν η βάση και υπήρχαν γυναίκες που άλλαζα σαν τα πουκάμισα.<br /><br /><br />Παρόλο που ανέκαθεν παραδεχόταν ότι είμαι ένας έξυπνος άνδρας, παρόλο που ποτέ δεν έκανα τίποτα μεμπτό (κάτι για το οποίο ποτέ δε μπορούσα να την πείσω), παρόλο που ποτέ δεν της είπα ψέματα, παρόλο που ποτέ δεν υπήρξαν τίποτα ύποπτα τηλεφωνάκια ή μηνυματάκια τα βράδια, εκείνη επέμεινε μέχρι τέλους ότι κάτι κάνω πίσω από την πλάτη της.<br /><br />Κάπου έπρεπε να είχα υιοθετήσει διαφορετική προσέγγιση. Αντί να προσπαθώ να της δείξω ότι έτσι είναι ο χαρακτήρας αυτού που επέλεξε για <span style="font-style: italic;">άνδρα της ζωής της</span> όπως με αποκαλούσε, αντί να προσπαθώ να την κάνω να νιώσει κι εκείνη άνετα με τις μπηχτές που έριχνα στην παρέα, ίσως να έπρεπε να είχα επιλέξει άλλο τρόπο να της δώσω να καταλάβει ότι υπάρχει μόνο αυτή για μένα.<br /><br />Ίσως να έπρεπε να είχα διαλέξει να την έπαιρνα και να ζούσαμε μαζί σε ένα σπίτι λίγο έξω από τη Βαρκελώνη, μακριά από γνωστές καταστάσεις και κοινωικούς κύκλους. Ήταν άλλωστε πάντα μου ένας (ευσεβής;) μου πόθος να είμαι στην παρέα το ήμισυ από εκείνο το ζευγάρι που αποφάσισε να μετακομίσει και που τελικά κανείς δεν έμαθε που πήγανε και πόσο ευτυχισμένοι ζήσανε.<br /><br />Θα πρέπει να τα ξαναρίξω όλα στη γαμημένη την πεταλούδα. Εκείνη την πεταλούδα από τη θεωρία του χάους, η οποία με ένα πέταγμά της μπορεί να φέρει φουρτούνες, καταιγίδες και τσουνάμι. Γιατί όταν εγώ επέλεγα ένα τρόπο δράσης, τότε βρήκε η πεταλούδα να απλώσει τα φτερά της.<br /><br />Παρόλο που χτες το βράδυ κάτω από τον έναστρο ουρανό το κορίτσι μου με συγκίνησε αφάνταστα όταν μου είπε ότι θα ήθελε να γυρίσει το ρολόι πίσω και να τα ξαναδούμε όλα από την αρχή, σήμερα μου είπε ότι δε μπορεί με τίποτα να με εμπιστευτεί και πως της δημιουργώ ανασφάλεια.<br /><br />Σήμερα λοιπόν νιώθω κι εγώ σαν κάποιος αθώος που αδίκως βρέθηκε ένοχος λόγω πρότερου ανέντιμου βίου.<br /><br />Και μέσα από την πληγωμένη <span style="font-style: italic;">καρδούλα</span> μου εύχομαι στον αντίδικο και δικαστή μου να είναι καλά, να προσέχει τον εαυτό της και να πραγματοποιήσει τα όνειρά της.<br /><br />Κι έτσι μετά από πολύ καιρό, ένιωσα πάλι την ανάγκη να μπλογκάρω για κάτι προσωπικό. Ένιωσα την ανάγκη να δείξω δημοσίως ότι εννοούσα ότι έλεγα. Ότι είμαι κάτι παραπάνω από το ρεμάλι που διαβάζατε. Ότι θα μπορούσα να είμαι με μία. Απλα ίσως όχι τη συγκεκριμένη.<br /><br />Άλλωστε όταν μας είδα να χάνουμε τη μπάλα της είχα πει ότι θα της γράψω κάτι, για να καταλάβει. Και ίσως κάποια στιγμή να το διαβάσει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-6615094479831193553?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-7948816304514495152009-06-23T18:58:00.001+03:002009-06-23T19:10:37.431+03:00Όλα ξεκινάνε συνήθως με ένα ντριν. Κουδούνι ή τηλέφωνο.<br /><br />«Ντριν» λοιπόν. Τηλέφωνο.<br /><br /> «Παρακαλώ;»<br />«Να σου κάνω μια ερώτηση;»<br />«Όχι.»<br />«Αφού πλέον έχουν 120 ευρώ, γιατί τις λένε συνοδούς πολυτελείας;»<br /><br /><br />Κλικ. Επιστροφή στη δουλειά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-794881630451449515?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-36694879355294761232009-06-19T18:34:00.004+03:002009-06-19T18:49:58.730+03:00Ντριν.<br /><br />Προλαβαίνω το κινητό πριν ξαναχτυπήσει γιατί εκείνη τη στιγμή το είχα πιάσει για να παίξω με το Google Maps.<br /><br />Είναι ένας φίλος από αυτούς τους σειράς.<br /><br /><span style="font-style: italic;">- Άσε μαλάκα, έχω να σου πω νέα</span>, μου λέει με μισή ανάσα και τον ακούω με ηχώ.<br /><span style="font-style: italic;">- Πρώτα απ' όλα</span>, του λέω,<span style="font-style: italic;"> έχει υγρασία εκεί πού είσαι;<br /></span><br />Κάνει Παύση. Σταματάω να ακούω διάφορους ήχους, που σημαίνει ότι μάλλον σταμάτησε ότι έκανε για να σκεφτεί αυτό που του λέω.<br /><br />- Όχι... αλλά γιατί με ρωτάς;<br />- Φαντάστηκα ότι για να έχει ηχώ, ή στο πηγάδι θα είσαι ή στο μπάνιο. Υγρό στοιχείο και τα δύο, θα έλεγα.<br />- Όρεξη έχεις; Μόλις έμπαινα στο σπίτι και ήμουν στο διάδρομο.<br />- Και έχει υγρασία ο διάδρομος;<br />- Μόνο όταν τον σφουγαρίζουν.<br /><br />Μερικοί άνθρωποι είναι τόσο αγχωμένοι και χωμένοι στην ρουτινιάρικη καθημερινότητά τους που δε θέλουν να μου κάνουν τη χάρη να γελάσω μαζί τους. Αλλά πού θα μου πάει, θα τον πιάσω. Δε λέω τίποτα προς στιγμήν και τον αφήνω να συνεχίσει.<br /><br />- Θα με σκάσεις ρε πούστη μου, για άλλο σε πήρα.<br />- Πες το.<br />- Κάτσε λίγο.<br /><br />Εκεί ακούω την πόρτα του ψυγείου του να ανοίγει και κάτι να πέφτει. Εκείνος συνεχίζει ακάθεκτος.<br /><br />- Α μια χαρά, θα πιώ fanta με sprite, ευκαιρία είναι.<br /><span style="font-style: italic;">- Γιατί είναι ευκαιρία;</span> τον ρωτάω.<br />- Επειδή τελειώνουν και τα δύο.<br /><span style="font-style: italic;">- Και... γιατί είναι ευκαιρία; </span>ξαναρωτάω.<br />- Για να τελειώσουν και να μην τα βλέπω.<br /><span style="font-style: italic;"><br /></span>Τώρα κάνω την παύση εγώ. Όχι επειδή σκέφτομαι, απλά θέλω να δημιουργήσω μια αγωνία. Περνάει 2-3 δευτερόλεπτα και πάνω που είναι έτοιμος να με ρωτήσει αν είμαι ακόμα στη γραμμή, ξαναρωτάω<span style="font-style: italic;">:<br /><br />- Να σε ρωτήσω κάτι;</span><br />- Θα είναι μαλακία;<br /><span style="font-style: italic;">- Φυσικά, </span>του λέω. <span style="font-style: italic;">Κάνεις το ίδιο με όλα τα προϊόντα;</span><br />- Ναι. Δε θέλω να πιάνουν χώρο.<br /><span style="font-style: italic;"><br /></span>Ξανά παύση.<span style="font-style: italic;"><br /><br />- Δηλαδή το κάνεις και με το κωλόχαρτο; Κοιτάς και βλέπεις ότι τελειώνει οπότε λες ας πάω για χέσιμο τώρα να μην το βλέπω;</span><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-3669487935529476123?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-81946095378671185532009-01-30T00:53:00.003+02:002009-01-30T01:27:14.708+02:00Δύο εβδομάδες.<br /><br />Για τόσο θα πρέπει να κάνεις κεφαλοκλείδωμα στον κρατικό μηχανισμό για να γονατίσει και να <strike>σε αποζημιώσει</strike> <strike>σε επιχορηγήσει</strike> σου χαρίσει εκτάκτως 500 εκατομμυριάκια από το ταμείον που για τους άλλους παραμένει «μείον».<br /><br />Κάθομαι και σκέφτομαι, <span style="font-style: italic;">ρε τι business plans, </span><a style="font-style: italic;" href="http://www.OpenCoffee.gr/">startups</a><span style="font-style: italic;">, meetings, πελάτες κι αηδίες;</span><br /><br />Θα οργανωθούμε οι top 500 bloggers σε ένα group στο facebook και θα απαιτήσουμε αποζημίωση από 1 μύριο έκαστος γιατί ως επάγγελμα δυστυχώς επτωχεύσαμεν.<br /><br />Και για δύο εβδομάδες θα κλείσουμε τις εθνικές οδούς με τα netbooks μας, έτσι για να τους δείξουμε τη δύναμή μας.<br /><br />(Το αρχικό σχέδιο ήταν να χακάρουμε τα υπουργεία αλλά τελικά απορρίφθηκε καθώς την τελευταία φορά που χακαρίστηκαν τα υπουργεία, το προσέξανε μετά από 4 μήνες)<br /><br />Κι αν τα κανάλια δε μας παίζουν λόγω εντολών άνωθεν, θα κάνουμε και podcasts από εκεί για να ενημερώνουμε τον κόσμο για τα δίκαια αιτήματά μας!<br /><br />Δε θα κάνουμε δηλαδή κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνουν οι αγρότες που ζητάνε αποζήμιωση από το φορολογούμενο πολίτη κάθε χρόνο.<br /><br />Απορίας άξιο είναι πόσο έκτακτα είναι καιρικά φαινόμενα που συμβαίνουν με μετεωρολογική ακρίβεια τουλάχιστον δυο φορές το χρόνο. Για τους αγρότες τη μία φταίει το χιόνι, την άλλη το ψύχος, την τρίτη ο πάγος, την τέταρτη η βροχή. Για όλα αυτά έχουν ήδη αποζημιωθεί πολλάκις.<br /><br />Και όταν τελειώσουν να απαιτούν λεφτά επειδή δε τους έκατσε ο καιρός, τους φταίνε οι μεταπωλητές της πραμάτιας τους που «καρπώνονται» τον ιδρώτα τους.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Helloooo?! Αυτό λέγεται «εμπόριο»!</span><br /><br />Προς στιγμήν, πήγα να το παίξω σοσιαλιστής, μπας και κατέβω σε τίποτα εκλογές κάποια στιγμή αυτή τη χιλιετία.<br /><br />Σκέφτηκα λοιπόν ότι αυτοί, οι άλλοι, οι κακοί οι άνθρωποι «κερδοσκοπούν» (άλλη κακή λέξη, φτου κακά, σκόρδο, κρεμμύδι και πιπέρι καγιέν μαζί), τότε οι αγρότες γιατί δεν οργανώνονται να ανταγωνιστούν;<br /><br />Και μαθαίνω ότι έχουν ήδη <strike>επιχορηγηθεί</strike> πριμοδοτηθεί και γι αυτό. Και δεν το κάνανε.<br /><br />Συγγνώμη κιόλας, αλλά κι εγώ ήθελα από μικρός να γίνω επαγγελματίας blogger και μάλιστα αυτό που με εμποδίζει δεν είναι τα καιρικά φαινόμενα και ο ανταγωνισμός αλλά η απραξία της κυβέρνησης που είμαστε τελευταίοι των τελευταίων στην Ευρώπη στη διείσδυση του Internet.<br /><br /><span style="font-size:78%;">Εδώ μέχρι και οι Εστονοί, 1 εκατομμύριο άνθρωποι όλο κι όλο που πριν 20 χρόνια δεν είχαν να φάνε, τώρα έχουν μέχρι και eGovernment. Ψηφίζουν online για τα πάντα και όλες οι κρατικές υπηρεσίες διοικούνται με απόλυτη διαφάνεια.<br /></span><br />Και επειδή εμείς οι bloggers είμαστε καινούριοι στις διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση, θα κάνουμε προσφορά γνωριμίας και σε αντίθεση με τους αγρότες θα ζητήσουμε χρήματα μόνο για να καλυφθούν τα έξοδά μας και δε θα ζητήσουμε αποζημίωση και για απολεσθέντα έσοδα όπως κάνουν οι αγρότες.<br /><br /><br />Χμμμ.... Όχι! Άλλαξα γνώμη. Θα βάλω αγγελία στο ευρωπαϊκό eBay:<br /><blockquote><span style="font-family: courier new;">ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ χώρα, που θυμίζει λίγο από γαλατικό χωριό. Ο νέος κάτοχος υποχρεούται να επιβάλλει λύσεις στο ασφαλιστικό, το αγροτικό, το διαφθορικό, το μεταναστατικό, το αστυνομικό, το γειτονικό και το σύστημα υγείας. Πληροφορίες </span><a style="font-family: courier new;" href="http://www.primeminister.gr/index.php?option=com_contact&amp;task=view&amp;contact_id=1&amp;Itemid=3">εντός</a><span style="font-family: courier new;">. </span><br /></blockquote>Κι αν δεν πιάσει, θα στείλω επιστολή στην Ελβετική πρεσβεία.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Ελβετοί, σας παρακαλώ, κάντε μας μια χάρη και κατακτήστε μας. Μη με αναγκάσετε να ικετέψω!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-8194609537867118553?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-50989005389145946322008-12-13T18:32:00.004+02:002008-12-13T19:40:53.224+02:00Κόσμος συγκεντρώνεται στο Σύνταγμα.<br /><br />Τα επεισόδια στους δρόμους υπάρχουν μόνο για όσους βρίσκονται στο κέντρο των εξελίξεων. Για τους άλλους, είναι απλά επεισόδια μια νέας σειράς στην τηλεόραση.<br /><br />Νέας είπα; Συγγνώμη λάθος. Η σειρά είναι παλιά και προβάλλεται σε επανάληψη.<br /><br />Οι διαδηλωτές αυτή τη φορά θα κάνουν <span style="font-weight: bold;">καθιστική διαμαρτυρία</span> για να μην υπάρξει σύγκρουση, ώστε να μην φοβάται κι άλλος κόσμος να έρθει σε επόμενες διαμαρτυρίες.<br /><br />Όση ώρα γίνεται αυτό, χιλιαπλάσιος κόσμος θα κάνει <span style="font-weight: bold;">καφιστική διαμαρτυρία</span> καθώς θα σκέφτεται τα δικά του προβλήματα.<br /><br />«<span style="font-style: italic;">Να του ζητήσω αύξηση; Να τον καλέσω στο πάρτυ; Θα πάμε στη συναυλία; Λες να έμεινα έγκυος; Θέλω τον Τάκη αλλά είμαι με τον Σάκη. Ο γείτονας δε μ’ αφήνει να κοιμηθώ. Πώς θα τον κάνω να με θέλει; Να πάρω υβριδικό τώρα ή να περιμένω;</span> <span style="font-style: italic;">Αν δε διαβάζει το κωλόπαιδο, πώς θα τον κάνω γιατρό που θέλω;</span>»<br /><br />Κάτι το οποίο είναι τόσο <span style="font-weight: bold;">σημαντικό </span>όσο η απελευθέρωση μας από τη μοντέρνα μορφή σκλαβιάς (λέμε με χρήμα), ποτέ δεν είναι <span style="font-weight: bold;">άμεσο </span>πρόβλημα για τους περισσότερους ανθρώπους. Κι αυτή η έλλειψη συγχρονισμού είναι ο λόγος που δεν λύνεται το πρόβλημα.<br /><br />Το να εξεγερθούν εκατό, χίλοι και δέκα χιλιάδες σημαίνει πως υπάρχουν άλλα 12 εκατομμύρια άνθρωποι που έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν. Δώδεκα εκατομμύρια μυαλά που αυτή τη στιγμή βασανίζονται από κάτι άλλο.<br /><br />Ή να στο πω απλά για να το καταλάβεις:<br /><br />Όταν σου πει το απέναντι γκομενάκι που το χαλβαδιάζεις εδώ και δύο χρόνια να πάτε για καφέ, δε το αφήνεις για να πετάξεις πέτρες στους Αστυνομικούς. Κάνεις κι εσύ την καφιστική σου διαμαρτυρία με το γκομενάκι αγκαλιά, όσο πιο μακριά μπορείς από το κέντρο, και αφήνεις τους αγωνιστές να κάθονται στο τσιμέντο.<br /><br />Καθιστική διαμαρτυρία έχει στις 7 στο Σύνταγμα.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Καφιστική διαμαρτυρία όμως έχει κάθε ώρα. Παντού!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-5098900538914594632?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-61997514033247289312008-12-10T09:52:00.004+02:002008-12-11T10:06:54.439+02:00<div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;">Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008</span><br /></div><br />Αγαπητέ μου blog-ο-αναγνώστη,<br /><br />Σε ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου που μου έστειλες την ιστορίας φαντασίας "Αλέξανδρος", την οποία έγραψες.<br /><br />Ο διαγωνισμός που είχα προκυρήξει αφορούσε καθαρά φανταστικά μυθιστορήματα αλλά λυπάμαι, δε μπορώ να δεχτώ και ιστορίες <span style="font-weight: bold;">αρρωστημένης</span> φαντασίας.<br /><br />Ακόμα και οι πιο τραβηγμένες μυθοπλασίες έχουν σαν βάση τους κάποιες υπαρκτές και κοινά αποδεκτές αλήθειες πριν αρχίσει η πλοκή να υφαίνεται μπροστά στα μάτια του αναγνώστη.<br /><br />Η δική σου ιστορία, φίλε μου, δεν έχει καμία τέτοια λογική βάση και καμία δόση αληθοφάνειας ώστε να μπορεί ο μέσος αναγνώστης να ταυτιστεί με κάποιο από τα πρόσωπα της ιστορίας.<br /><br />Κατ' αρχάς, μιλάς για ένα 15χρονο παιδί, έναν Αλέξανδρο, ο οποίος πυροβολήθηκε από έναν αστυνομικό χωρίς λόγο και αιτία.<br /><br />Δηλαδή από το ξεκίνημά σου χάνεις το ενδιαφέρον του αναγνώστη παρουσιάζοντας κάποιον ανώνυμο αστυνομικό ο οποίος έπραξε ενάντια στο συμφέρον του κοινωνικού συνόλου αλλά και το δικό του.<br /><br />Όπως καταλαβαίνεις, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Είναι γνωστό πως οι κακοί σε κάθε αφήγημα, μυθιστόρημα και ταινία πάντα δρουν προς το δικό τους συμφέρον και δεν είναι απλά κάποιοι θερμοκέφαλοι που κάποιος αναξιοκρατικός κρατικός μηχανισμός τους έκρινε ικανούς να μπορούν να φέρουν όπλο.<br /><br />Λες μετά πως η Πολιτεία επιχείρησε να κουκουλώσει το θέμα λέγοντας πως η βολή του ανώνυμου θερμοκέφαλου αστυνομικού ήταν ευθεία και δεν ήρθε από εξοστρακισμό.<br /><br />Κάτι τέτοιο θα ήταν προφανώς ανέφικτο ακόμα και για τις πιο ισχυρές Πολιτείες να το κουκουλώσουν αφού εμπλέκονται πάρα πολλές ανεξάρτητες υπηρεσίες, μεγάλο πλήθος κόσμου και αναρίθμητες μέθοδοι οι οποίες μπορούν να προδώσουν την πορεία μια σφαίρας (ιατροδικαστής, βαλλιστική έρευνα, ανάκριση μαρτύρων κλπ).<br /><br />Στη συνέχεια όμως αυτό που έχεις κάνει στην ιστορία σου είναι πραγματικά ανήκουστο.<br /><br />Γράφεις πως οι πολίτες μιας ολόκληρης χώρας οργανώθηκαν αυτοβούλως μεταδίδοντας το μήνυμα της διαμαρτυρίας τους στόμα με στόμα και βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν. Και σε αντίθεση με όποια άλλη πορεία έχει γνωρίσει η χώρα αυτή στο παρελθόν, η πορεία αυτή πήρε διαστάσεις μικρού εμφυλίου πολέμου, σπάζοντας βιτρίνες και βάζοντας φωτιά σε περιουσίες του ίδιου του λαού.<br /><br />Και σε ερωτώ: Οι πολίτες αυτοί είναι οι ίδιοι που ανέχτηκαν τα μεγαλύτερα σκάνδαλα και κουκουλώματα ever; Είναι οι ίδιοι πολίτες που δεν ρίξανε την ίδια αυτή κυβέρνηση επί σκανδάλων (Βατοπεδίου και άλλων); Και τί έγινε; Πάθανε μια ξαφνική αλλαγή προσωπικότητας και τώρα εξεγερθήκανε ενώ πριν κοιμόντουσαν τον ύπνο του δικαίου;<br /><br />Αυτά που λες, φίλε μου, απλά <span style="font-weight: bold;">δεν γίνονται</span>.<br /><br />Δε μπορεί από τη μία να παρουσιάζεις την Αστυνομία ως μια ισχυρή και παντοδύναμη υπηρεσία της οποίας οι εκπρόσωποι (Ράμπο, όπως τους λες) να μπορούν να δολοφονήσουν εν ψυχρώ έναν πολίτη αλλά μετά να μη μπορούν να αποτρέψουν την καταστροφή καταστημάτων, γραφείων και αυτοκίνητων απλά συλλαμβάνοντας τα όποια ταραχοποιά στοιχεία.<br /><br />Μα καλά, δεν καταλαβαίνεις πως δεν γίνεται οι ίδιοι οι δολοφόνοι μετά να δίστασαν απλά να συλλάβουν μερικούς που τόλμησαν να υψώσουν κεφάλι;<br /><br />Επίσης αδυνατώ να καταλάβω πώς καταφέρνεις και δεν λογαριάζεις καθόλου το ρόλο της κυβέρνησης σε όλο το μαραθώνιο ξέφρενου γραπτού λόγου που μου έστειλες.<br /><br />Θεωρείς πως μπορούν αυτές οι εξεγέρσεις να μαίνονται επί τριημέρου σε όλη την Ελλάδα και η κυβέρνηση να είναι άφαντη; Τα ΜΑΤ γιατί υπάρχουν; Για διακοσμητικούς λόγους;<br /><br />Οποιοσδήποτε πρωθυπουργός οποιασδήποτε κυβέρνησης θα μπορούσε να καταλάβει το μέγεθος της καταστροφής και θα παραιτούνταν αμέσως, οδηγώντας το έθνος σε εκλογές.<br /><br />Και έστω ότι δέχομαι, που δεν έχω κανένα λόγο να το κάνω, ότι ο πρωθυπουργός δεν είναι σοφός και ακόμα και ο ίδιος δεν ενδιαφέρεται για το συμφέρον του λαού του ή την εικόνα της χώρας του στο εξωτερικό.<br /><br />Θέλεις όμως να μου πεις πως κανένας από τους 151 βουλευτές αυτή της κυβέρνησης δεν είχε την αξιοπρέπεια να φύγει από το κόμμα του για να ρίξει την κυβέρνηση και να στεφθεί ο ίδιος εθνικός ήρωας;<br /><br />Και τι είναι αυτοί οι υπαινιγμοί που αφήνεις λέγοντας πως η ίδια η Αστυνομία κρύβεται πίσω από κάποιες από τις καταστροφές προκειμένου να γυρίσει την κοινή γνώμη εναντίον του περιβάλλοντος του αθώου θύματός της; Γιατί η Αστυνομία να το κάνει αυτό και να αποξενώσει τόσο κόσμο; Δεν καταλαβαίνω πού το πας. Σε λίγο θα μου πεις ότι θα γλυτώσει και την ισόβια καταδίκη ο Ειδικός Φρουρός με αυτά τα μαγικά που περιγράφεις.<br /><br />Κλείνοντας θα ήθελα να τονίσω πως η πιο μεγάλη απογοήτευση απ' όλες ήταν πως θεωρείς το λαό χαζό, κατευθυνόμενο και αποχαυνωμένο γράφοντας έναν ανήκουστο επίλογο.<br /><br />Λες πως σε λιγότερο από 10 μέρες, οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν ξεσηκωθεί και διαμαρτύρονταν ολημερίς και ολονυχθίς ξαφνικά <span style="font-weight: bold;">ξέχασαν</span> όλα όσα συνέβησαν σαν να έχουν προσβληθεί όλοι από έναν ιό μαζικής αμνησίας, και απλά κάνανε Χριστούγεννα με την οικογένειά τους, σφίγγοντας κι άλλο το ζωνάρι εν όψει της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης.<br /><br />Και το γελοιότερο όλων είναι πως λέτε πως όταν τελικά έγιναν εκλογές, τις κέρδισε εύκολα πάλι ένα πολιτικό κόμμα από το οποίο ο ίδιος ο κόσμος που το ψήφισε περιμένει τα ίδια και χειρότερα σκάνδαλα.<br /><br />Λυπάμαι, αλλά δυστυχώς δε μπορώ να δεχθώ μια τέτοια ιστορία γιατί είναι αρρωστημένη και παράλογη.<br /><br />Σήμερα, στο τέλος του 2008 δε μπορώ να φανταστώ πώς θα μπορούσε μια κοινωνία να μεταμορφωθεί έτσι όπως περιγράφεις ούτε στα επόμενα 1000 χρόνια.<br /><br />Με εκτίμηση,<br /><br />George Is Your Man<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-6199751403324728931?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-3593600783596495082008-11-08T19:34:00.003+02:002008-11-08T20:19:52.250+02:00Να και κάτι ενδιαφέρον.<br /><br />Και λέγοντας <span style="font-style: italic;">ενδιαφέρον</span>, εννοώ ότι οι περισσότεροι θα χάσετε τον ενδιαφέρον σας μετά από τις πρώτες 6 παραγράφους επειδή η ιστορία δεν έχει ούτε γυναίκες, ούτε καφρίλες.<br /><br />Στη Φινλανδία, λέει, τα πρόστιμα για παραβάσεις του ΚΟΚ είναι ανάλογα με την οικονομική επιφάνεια του παραβάτη. Ακούγεται ενδιαφέρουσα προσέγγιση. Αλλά πόσο δίκαιο είναι <span style="font-weight: bold;">για όλους</span>;<br /><br />Ας πάρουμε ένα εύκολο και θεωρητικό παράδειγμα το οποίο τονίζει τις διαφορές εμφανέστατα.<br /><br />Από τη μία έχουμε τον <span style="font-weight: bold;">Mikko</span>, γόνο πλούσιας οικογενείας με εργοστάσια στη Λαπωνία, που οδηγάει μια <span style="font-weight: bold;">Bentley</span> διετίας και οδηγεί τυπικά στον αυτοκινητόδρομο με ταχύτητα 150 km/h.<br /><br />Και από την άλλη έχουμε τον <span style="font-weight: bold;">Eric</span>, ο οποίος εργάζεται με τον ελάχιστο μισθό σε ένα από τα εργοστάσια του Mikko (μην τον λυπάστε, οι μισθοί και η πρόνοια δε συγκρίνονται με την Ελλάδα), ο οποίος οδηγεί ένα σκουριασμένο <span style="font-weight: bold;">Fiat</span> 20ετίας και πηγαίνει με 130 km/h στον ίδιο αυτοκινητόδρομο.<br /><br />Το εθνικό όριο ταχύτητας είναι 120 km/h και οι δύο οδηγοί οδηγούν με τις ίδιες συνθήκες καιρού. <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Ceteris_paribus">Ceteris paribus</a> που λένε οι επιστήμονες.<br /><br />Τώρα λοιπόν, το όριο ταχύτητας σε κάθε δρόμο υπάρχει για ένα και μόνο λόγο: την <span style="font-weight: bold;">ασφάλεια</span>. Η χαμηλή ταχύτητα δίνει την ευκαιρία στον οδηγό να επιβραδύνει για την αποφυγή ατυχήματος αλλά και για την ελαχιστοποίηση ζημιών και τραυματισμού σε περίπτωση ατυχήματος.<br /><br /><span style="font-size:100%;">Φυσικά, ο λόγος που δεν θέλει το κράτος να γίνονται ατυχήματα είναι κυρίως για να μην βγαίνουν εκτός της παραγωγικής διαδικασίας όσοι εμπλέκονται </span><span style="font-size:100%;">ή σκοτώνονται </span><span style="font-size:100%;">σε αυτά. Αυτό σημαίνει για το κράτος οι τραυματισμένοι δεν προσφέρουν στην οικονομία αλλά και ότι κατά πάσα πιθανότητα αντλούν χρήματα από την κοινωνική τους ασφάλιση για περίθαλψη. Γι αυτό υπάρχουν τα πρόστιμα για να τιμωρούν όσοι δυνητικά πάνε να βλάψουν την οικονομία του κράτους άθελά τους.<br /></span><br />Μέχρι εδώ καλά; Ωραία!<br /><br />Ας πούμε λοιπόν τώρα κάτι το οποίο δε φαντάζει ιδιαίτερα τραβηγμένο. Η κοινή λογική λέει ότι η Bentley φρενάρει απείρως αποτελεσματικότερα και γρηγορότερα από το Fiat 20ετίας. Χωρίς τριξίματα, χωρίς κομμένα τιμόνια. Απλά φρενάρει.<br /><br />Για να το βάλουμε με νούμερα λοιπόν, ας πούμε ότι η Bentley λοιπόν μπορεί να επιβραδύνει κατά 30km/h στο πρώτο δευτερόλεπτο, ενώ το Fiat επιβραδύνει κατά 10km/h στον ίδιο χρόνο.<br /><br />Αυτό σημαίνει ότι και οι δύο οδηγοί μπορούν αν πατήσουν φρένο για ένα δευτερόλεπτο να επιβραδύνουν και οι δύο στα 120 km/h, ενώ μετά η Bentley θα σταματήσει πολύ πιο γρήγορα από το Fiat και σε πολύ μικρότερη απόσταση.<br /><br />Φυσικά υπάρχουν και άλλοι παράγοντες τους οποίους αξίζει να αναφέρουμε, όπως το ότι το Fiat χωρίς ABS μπορεί πολύ εύκολα να ξεφύγει από την πορεία του και να έχουμε παράπλευρες απώλειες.<br /><br />Έρχεται λοιπόν ο νομοθέτης και λέει ότι ο Mikko με την Bentley πρέπει να πληρώσει πρόστιμο πολύ μεγαλύτερο από τον Eric γιατί οδηγούσε με ταχύτητα κατά πολύ ανώτερη από το όριο ταχύτητας αλλά και επειδή βγάζει περισσότερα λεφτά.<br /><br />Στην πραγματικότητα όμως το αμάξι του Mikko είναι ασφαλέστερο και διαθέτει όχι μόνο καλύτερα φρένα αλλά και αρκετά συστήματα παθητικής ασφάλειας ώστε να αποτρέψει τον τραυματισμό του Mikko και των επιβατών του.<br /><br /><span style="font-size:100%;">Πριν προλάβετε να κρίνετε τον Mikko σκεφτείτε πως επειδή πήγαινε με 150 δεν σημαίνει ότι ήταν αυτός που προκάλεσε το ατύχημα. Απλά αυτό δείχνει ότι έτσι θέλουμε να βλέπουμε τα πράγματα γιατί είμαστε πολλοί γρήγοροι στο να κρίνουμε καταστάσεις, όπως ας πούμε το κλασικό "<span style="font-style: italic;">τράκαρε γιατί έτρεχε</span>", όταν τα περισσότερα τρακαρίσματα γίνονται με ταχύτητες πολύ κάτω 100 km/h.<br /><br /></span><span style="font-size:100%;">Στην πραγματικότητα όμως ο Mikko είναι εκείνος που έχει λιγότερες πιθανότητες να προκαλέσει ατύχημα γιατί οδηγάει το αμάξι που σταματάει πιο εύκολα και έχει μεγαλύτερη παθητική ασφάλεια που σημαίνει μικρότερες πιθανότητες τραυματισμού.<br /><br /></span><span style="font-size:100%;">Στην τελική, ο Mikko που έχει μικρότερη πιθανότητα να τραυματίσει αλλά και να τραυματιστεί, πολύ πιθανόν να έχει ιδιωτική ασφάλεια άρα να μην χρειαστεί να αντλήσει λεφτά από την κοινωνική ασφάλισή του για την περίθαλψή του.<br /><br />Και έρχεται λοιπόν το κράτος και λέει στο Mikko ότι αυτός πρέπει να πληρώσει δυσανάλογα μεγαλύτερο πρόστιμο από τον Eric, εξετάζοντας αποκλειστικά ένα δεδομένο: τι λέει η φορολογική του δήλωση.<br /><br /></span>Λυπάμαι, αλλά όσο και αντιλαϊκιστής κι αν ακουστώ, και όσο κι αν δεν ανήκω στη συνομοταξία όσων κάνουν κόντρες στο δρόμο, αυτό είναι απλά <span style="font-weight: bold;">άδικο</span>.<br /><br />Και αν νομίζετε πως το παράδειγμα ήταν θεωρητικό, <a href="http://www.ppol.gr/fullarticle.php?id=1476">πείτε τον στον κύριο που πλήρωσε €170.000 επειδή "έτρεχε" με 80 km/h</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-359360078359649508?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-77764986956305647632008-11-07T03:52:00.003+02:002008-11-07T04:16:02.541+02:00Πραγματικά αδυνατώ να καταλάβω τον κόσμο.<br /><br />Συμμετείχα (παθητικά, πολύ παθητικά) σε μια συζήτηση γύρω από το αντικειμένο πως οι πολιτικοί δεν έχουν μυαλό, πως είναι κατά κύριο λόγο χαζοί και κουτοπόνηροι. Και αυτό το συνόδευαν με κουτσομπολιό για τον κάθε πολιτικό. Ό,τι έχει ακούσει ο καθένας για τον οποιονδήποτε που έχει πολιτευτεί χωρίς να τον ενδιαφέρει να το διασταυρώσει, να το εξετάσει, να δει αν βγάζει νόημα αυτό που λέει.<br /><br />Sorry (κι αυτό το λέω για να συνδέσω τις δυο προτάσεις, όχι επειδή λυπάμαι), αλλά το τι δείχνει αυτό θα σας το πω στα αμερικάνικα γιατί το <span style="font-style: italic;">ελλήνικος </span>δεν έχει τόσο ωραίες εκφράσεις: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Mob_mentality"><span style="font-weight: bold;">mob mentality</span></a>.<br /><br />Γιατί δε μπορείς να καταλάβεις ότι το να θεωρείς τον άλλο για μαλάκα που γαμήθηκε να φτάσει κάπου χρησιμοποιώντας το ίδιο το σύστημα που έχεις κι εσύ απέναντί σου, δείχνει απλά ότι θα ήθελες πολύ να ήσουν στη θέση του, να κάνεις τη δουλειά του, να βγάζεις τα λεφτά του και να έχεις την εξουσία του και να θεωρείς από virtual βάθρο ηθικότητας και διαφάνειας που έχεις στήσει για τον εαυτό σου ότι εσύ θα ήσουν καλύτερος και λιγότερο διεφθαρμένος.<br /><br /><a href="http://www.slang.gr/lemma/show/arxidia_-_mantoles_4022">Παπάρια μάντολες</a>, αγαπητέ φίλε.<br /><br />Γιατί αν πραγματικά ήσουν καλύτερος και λιγότερο διεφθαρμένος και ό,τι άλλο πιστεύεις ότι είσαι, τότε δε θα κοιτούσες να κάνεις καμιά δεύτερη δουλειά χωρίς τιμολόγιο για χαρτζηλίκι, δε θα κοιτούσες να μην έχεις ασφάλεια για να τα πάρεις από τον ΟΑΕΔ, δε θα κοιτούσες να κλέψεις τον περιπτερά, δε θα κοιτούσες να βρεις την ταινία σου στο Internet και δε θα έπλενες το αμάξι σου με το κοινόχρηστο νερό της πολυκατοικίας.<br /><br />Γιατί φιλαράκι σου έχω νέα: <span style="font-weight: bold;">Κι εσύ κλέβεις στο μέγεθος που μπορείς.</span><br /><br />Το ίδιο κάνει και ο δήμαρχος που θα ξαναφτιάξει όλες τις πλατείες ανά τετραετία για τη μίζα του κατασκευαστή, ο γιατρός που θα πάρει το φακελάκι για να ασχοληθεί πέντε λεπτά παραπάνω με την περίπτωσή σου, ο υπουργός που θα υπογράψει για αγορά νέων whatever παρόλο που και τα παλιά μια χαρά κάνανε τη δουλειά τους, το ίδιο θα κάνει ακόμα και ο πρωθυπουργός που θα κοιτάξει να είναι στο απυρόβλητο όση ώρα κυβερνάει και οι λογαριασμοί του στην Ελβετία, στο Dubai και στα Cayman γεμίζουν.<br /><br />Κι αν δε σου αρέσει το σύστημα, αν έχεις κάποιο θέμα, αν εσύ είσαι ο αναμάρτητος και δεν είσαι απλά ο μέσος πολίτης, τότε φιλαράκι να πας στις ΗΠΑ και να ψηφίσεις Obama.<br /><br />Γιατί δεν ξέρω αν τώρα που βγήκε θα αλλάξει κάτι όπως έλεγε ότι θα κάνει, αλλά ξέρω ότι όταν η κυβέρνηση του είπε να του δώσει λεφτά για να τρέξει την καμπάνια του και να εκλεγεί πρόεδρος, εκείνος είπε <span style="font-style: italic;">"Όχι ευχαριστώ, εγώ θα μαζέψω λεφτά από τον κόσμο."</span><br /><br />Κι αυτά όταν ακόμα ήταν απλά μια κουκίδα στον πολιτικο χάρτη της Αμερικής, πριν από 20 μήνες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-7776498695630564763?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-22917205878714429842008-05-12T17:06:00.002+03:002008-05-12T17:18:12.879+03:00Οδυνηρά τηλεφωνήματα στις 11 το βράδυ από άτομα που έχεις να τους μιλήσεις καιρό:<br /><br />- Ρε συ Γιώργο, να σε ρωτήσω κάτι; Φυσικός δεν είπαμε ότι ήθελες να γίνεις;<br /><br />- Αστροφυσικός συγκεκριμένα, αλλά στην τρίτη λυκείου την είδα λίγο αλλιώς και τελικά είπα να πάω στην Αγγλία, αλλά τέλος πάντων για να σου λύσω την απορία και να μου λύσεις κι εμένα την απορία ως προς την φύση της ερώτησής σου μετά από 2 μήνες που έχουμε να μιλήσουμε ας πούμε ότι ήθελα να γίνω Φυσικός.<br /><br />- Δηλαδή ήσουν καλός στη Φυσική;<br /><br />- Έμφαση στο <span style="font-weight: bold;">ήμουν</span>.<br /><br />- Χμ, και να σου πω... Τι πρέπει να κάνω για να μην κάνει παράσιτα η τηλεόραση μου όταν χρησιμοποιώ διάφορες συσκευές στο σπίτι;<br /><br />- Τί εννοείς <span style="font-style: italic;">διάφορες συσκευές</span>; Το κινητό σου κάνει παράσιτα στην τηλεόραση;<br /><br />- Εμ, όχι ακριβώς. Γενικά ρε παιδί μου… οι συσκευές.<br /><br />- Περίμενε να γκουγκλάρω… κλικετυ-κλικ... Εσωτερική κεραία ε; Μμμ, χρειάζεσαι μια σωστή κεραία και να βάλεις αντιπαρασιτικά φίλτρα στις συσκευές που δημιουργούν προβλήματα. Έχει εδώ κάτι φίλτρα με $7,99.<br /><br />- Και πώς στο διάολο θα βάλω αντιπαρασιτικά φίλτρα στο δονητή μου ρε Γιώργο;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-2291720587871442984?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-47139230662925231772008-05-05T00:58:00.000+03:002008-05-05T01:14:38.302+03:00Στο τηλέφωνο με τη Γιώτα:<br /><br />- Σου κράτησε μούτρα που πήγες στο πάρτυ μόνη σου;<br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">- Όχι παιδί μου, δεν είπε τίποτα σου λέω.</span><br />- Ρε συ, είσαι σίγουρη; Τον είχα για πιο Τσαρλς Μπρόνσον τύπο.<br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">- Όχι παιδί μου, τοέχω του χεριού μου πλέον σου λέω. Του είπα μάλιστα ότι πάω για καφέ παραλία τώρα και μου είπε ότι θα τα πούμε μετά.</span><br /><br />Για κάποιο λόγο δεν εμπιστεύομαι πάντα το ένστικτο της Γιώτας σε ότι αφορά τις κοινωνικές επαφές. Δε θα είναι η πρώτη φορά που δεν κατάλαβε κάτι που έγινε, αλλά δε θα λύσω εγώ όλα τα προβλήματα της ανθρωπότητας.<br /><br /><br />Λίγες ώρες μετά, μπαίνω στο facebook και βλέπω το news feed:<br /><span style="font-style: italic;"></span><blockquote><span style="font-style: italic;">Η <span style="color: rgb(0, 0, 153);">Γιώτα</span> δεν είναι πλέον σε σχέση με το </span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Μίλτο</span><span style="font-style: italic;">.</span></blockquote>Πατάω στο προφίλ του Μίλτου και βλέπω ότι πλέον δηλώνει single.<br /><br />Να την πάρω να της πω ότι τελικά ο Μιλτάκος μάλλον το είπε αυτό το "τα λεμέ αργότερα" με ποιητική αδεία;<br /><br />Ή να την αφήσω να πάει στο γραφείο, να φτιάξει καφέ με την ησυχία της, να μπει στο news feed του facebook για να πληροφορηθεί πως είναι single;<br /><br />Δε βαριέσαι, ας περάσει καλά την Κυριακή της η κοπέλα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-4713923066292523177?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-84901668578180609482008-05-02T16:44:00.000+03:002008-05-02T16:53:12.369+03:00Έρχεται μήνυμα τσαταριστό:<br /><br /><br />- Για ποιά Ολυμπία λες; Τι έκανες εκεί; Έβαζες φωτιές;<br />- Όχι αυτή την Ολυμπία βλαμμένο. Για τη Χοψωνίδου λέω!<br />- Ποιά είναι αυτή πάλι;<br />- Να χαρώ εγώ τη socialite wanna be που δεν ξέρει τη Χοψωνίδου και την ξέρω εγώ!<br /><br /><br />Παύση.<br /><br /><br />Προφανώς πήγε στο Google για να καλύψει τη βασική έλλειψη γνώσης. Κάθομαι και παίζω με τις τάπες των βαρελιών μέχρι να γκουγκλάρει και σίγουρα δεν έχει και Google Toolbar, μη γαμήσω. Ποιός στην εποχή μας δεν έχει google toolbar; Γυναίκες και τεχνολογία... Πφφφφ....<br /><br /><br />- Τη βρήκες ή ακόμα;<br />- Ναι, αυτή κοιτάω τώρα. Έλα μωρέ, εντάξει, πώς κάνεις έτσι; Είναι λίγο... μμμμγγρουμφ!<br />- Τι λίγο;<br />- Λίγο κάπως μωρέ.<br />- Τι λες παιδί μου; Πες μας τώρα ότι είναι και μπάζο!<br />- Ε κοίτα, όσο νά’ναι, εμένα για γύφτισσα μου κάνει.<br />- Μάλιστα.<br />- Ε τι μάλιστα; Έτσι δεν είναι;<br />- Ότι πεις.<br />- Παιδί μου αφού έτσι είναι φαίνεται καθαρά!<br />- Να σου πω... Μπες εδώ (δίνω διεύθυνση)<br />- Ναι...<br />- Ε, σου μοιάζει αυτό για γύφτισσα;<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">[Message not delivered. User is Offline]</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-8490166857818060948?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-18784918988588828192008-04-16T19:59:00.001+03:002008-04-16T20:29:04.414+03:00«<span style="font-style: italic;">Πας καλά μωρέ; Είναι λόγος αυτός για να χαπακωθείς; Βάλε ένα ταμπόν και κάντο απ’ τον κώλο!</span>»<br /><br />Τάδε έφη έμπειρη 60άρα συμβουλεύοντας την (πνευματική) κόρη της για την αντιμετώπιση της περιόδου κατά τη διάρκεια εκδρομής.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-1878491898858882819?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-18564404224977214342008-04-14T14:45:00.003+03:002008-12-10T18:29:24.601+02:00Όπως πιθανόν να έχετε παρατηρήσει κάποιοι, δεν έχω το συνήθειο να ποστάρω μη αυθεντικό περιεχόμενο, ή κάτι που μπορεί να κυκλοφορήσει μαζικά με email και πόσο μάλλον αν πρόκειται για διαφήμιση.<br /><br />Μερικές φορές, ο πειρασμός όμως είναι απλά πολύ μεγάλος και έχοντας κατά νου το συμφέρον της gay κοινότητας για γνωριμίες, αλλά και το ενδιαφέρον της για νέα μαγαζιά, δε μπορώ παρά να παρουσιάσω αυτό που έπεσε στα χέρια μου.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/SANEyju6GoI/AAAAAAAAADk/Wq7I0xBworM/s1600-h/Loulou.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/SANEyju6GoI/AAAAAAAAADk/Wq7I0xBworM/s400/Loulou.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5189066831037078146" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-1856440422497721434?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-79638790988179442322008-04-02T15:29:00.001+03:002008-04-02T15:45:09.279+03:00Κοιμάμαι αγκαλιά με το κοριτσάκι. Αν και δεν γνωριζόμαστε πολύ καταφέρνω να κοιμάμαι μια χαρά μαζί της. Μέχρι χτες.<br /><br />Χωρίς να το καταλάβει, της κλέβω σιγά-σιγά το πάπλωμα όπως συνηθίζω να κάνω στον ύπνο μου.<br /><br />Ξαφνικά, εκεί που κοιμάται δίπλα μου βγάζει την πιο απόκοσμη κραυγή και τινάζεται όρθια.<br /><br />Μας πιάσανε! Πετιέμαι από το κρεβάτι, χάνω την ισορροπία μου και πέφτω στο πάτωμα από το ξάφνιασμα. Ευτυχώς το πάπλωμα έκοψε την πτώση μου.<br /><br />Μέσα στο σκοτάδι, το μοναδικό φως που υπάρχει στην κρεβατοκάμαρα μπαίνει από τις χαραμάδες των παντζουριών. Οι κόρες μας διαστέλλονται (δεν θέλανε και πολύ από την τρομάρα). Το φως μας είναι αρκετό για να κοιταχτούμε και να επιβεβαιώσουμε ότι εγώ είμαι εγώ κι εκείνη είναι εκείνη. Αυτή πάνω, εγώ κάτω.<br /><br />Πιάνει το κεφάλι της και προσπαθεί να πάρει ανάσα. Εγώ προσπαθώ να κατεβάσω τους παλμούς της καρδιάς μου που έχουν χτυπήσει κόκκινο. Ξανανεβαίνω στο κρεβάτι και ξαναχουχουλιάζω.<br /><br />Αφού παίρνει λίγες ανάσες, έρχεται πάλι και κουλουριάζεται δίπλα μου.<br /><br />«Είδες εφιάλτη ή ήταν κόλπο για να πάρεις το πάπλωμα;», τη ρωτάω.<br /><br />«Εμμμ, τίποτα από τα δύο. Υποφέρω από exploding head syndrome.»<br /><br />Το μυαλό μου θέλει λίγο να συνέλθει από τον ύπνο και προσπαθώ να ερμηνεύσω αυτές τις λέξεις μία προς μία. Head είναι η πίπα, Explosion είναι έκρηξη.<br /><br />«Το ξέρω μωρό μου ότι παίρνεις καλές πίπες…» και παίρνω θέση πασάς στα Γιάννενα, βάζοντας δύο μαξιλάρια κάτω από το κεφάλι μου για να τη βλέπω επί τω έργω, έτοιμος να <span style="font-style: italic;">υποφέρω</span> κι εγώ μαζί της από αυτό το σύνδρομο.<br /><br />Δεν ήξερα πς οι εφιάλτες δημιουργούν τέτοιες ορέξεις, αλλά ποιός είμαι εγώ για να τα βάλω με την επιστήμη;<br /><br />«Αλήθεια! Υπάρχει! Εκεί που κοιμάμαι ακούω έναν εκκωφαντικό θόρυβο και νομίζω ότι το κεφάλι μου εκρήγνυται. Δεν πονάει, απλά με τρομάζει και αντανακλαστικά πιάνω το κεφάλι μου για να σιγουρευτώ ότι είναι εκεί. Και φωνάζω λίγο.»<br /><br />Σ’ αυτό το σημείο αρχίζω και τρομάζω εγώ.<br /><br />«Και το παθαίνεις συχνά αυτό;», τη ρωτάω παίρνοντας την αγκαλιά.<br /><br />«Ευτυχώς όχι. Πιο πολύ βλέπω εφιάλτες, φωνάζω, παραμιλάω και υπνοβατώ.»<br /><br />«Α, ψιλοπράγματα δηλαδή.»<br /><br />Δεν ξέρω αν με άκουσε. Είχε αποκοιμηθεί στο φτερό.<br /><br />Εγώ δεν μπόρεσα να ξανακλείσω μάτι. Την παρατηρούσα. Κοιμόταν τόσο ήρεμα, σχεδόν χαμογελούσε. Δεν σου πήγαινε στο μυαλό ότι θα μπορούσε άνετα να αντικαταστήσει τη Linda Blair στον Εξορκιστή.<br /><br />Κι αφού δεν μπορούσα να κοιμηθώ κατέφυγα στη <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Exploding_head_syndrome">Wikipedia</a>. Μου άρεσε ιδιαίτερα η σημείωση που είχε…<br /><br />"<span style="font-style: italic;">Note that exploding head syndrome does not involve the head actually exploding.</span>"<br /><br />Πάλι καλά δηλαδή, γιατί ποιός θέλει να καθαρίζει νυχτιάτικα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-7963879098817944232?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-81835091717565115862008-03-31T21:05:00.002+03:002008-04-01T02:10:11.048+03:00Συζητούσα με μια παρέα το θέμα του ότι στο πλυντήριο αυτοκινήτων αποφάσισα να αφήσω την πρωινή μου δουλειά και άκουσα τον εξάψαλμο.<br /><br />Δεν συμμερίζονται όλοι τη λογική μου και μάλλον το "φαντάσου να ήσουν εσύ στη θέση μου", είναι πιο δύσκολο απ' ότι ακούγεται.<br /><br />Είναι από αυτές τις στιγμές, που είναι αρκετές, στις οποίες θά'θελα πάρα πολύ να ήμουν ψυχολόγος. Να ξέρω τι σκέφτεται ο άλλος, γιατί αντιδρά, πώς να του το φέρω γλυκά-γλυκά για να το καταπιεί (τώρα που είπα το αμαρτωλό ρήμα, έχω και ιστορία σούπερ για μετά).<br /><br />Και φυσικά αν υπάρχει ένας τύπος γυναικών που αποφεύγω είναι οι ψυχολόγοι...<br /><br /><br /><br />Σκεφτόμουν λοιπόν τα δρώμενα της προηγούμενης εβδομάδας και είδα αυτό που πολλές φορές ξέρουμε ότι υπάρχει αλλά σπάνια το βλέπουμε ζωντανά. Bear with me.<br /><br />Όλοι θέλουμε κάτι καλύτερο για τον εαυτό μας, σωστά;<br /><br /><span style="font-size:78%;">Αφήνω κατά μέρος τις οικονομοπολιτικές διαστάσεις που πηγάζουν αυτό γιατί θα με πείτε καπιτάλα και θα βγούμε εκτός θέματος.</span><br /><br />Στο θέμα <span style="font-weight: bold;">γυναίκα </span>λοιπόν, ποια γυναίκα σου αρέσει περισσότερο απο οποιαδήποτε άλλη;<br /><br />Στη δική μου περίπτωση, εδώ και χρόνια αυτή η είναι η <a href="http://arkoudos.com/blog/?p=853">Ζέτα</a>.<br /><br />Είναι πανέμορφη, γλυκιά και πρόσχαρη. Και για μένα είναι απλά εκτός συναγωνισμού γιατί σε αντίθεση με τη Τζούλια, τη Βίκυ ή την Κάτια, δεν έχει χρειαστεί να βγάλει το τρίπτυχο <span style="font-style: italic;">μπουτάκια - βυζάκια - κωλαράκι</span> έξω φόρα παρτίδα για να μου αρέσει.<br /><br />Όπως είπαμε και στο τελευταίο ποστ, το concept <span style="font-style: italic;">καλό κορίτσι</span> πουλάει τρελλά. Το ίδιο βράδυ, μετά το ποστ περί Ζέτας, βγήκα <a href="http://www.exodos.gr/index.php?ctg=night&amp;sub=details&amp;id=713">σε ένα μπαρ</a> στο <a href="http://georgeisyourman.blogspot.com/2007/10/reborn.html">Γκάζι</a>.<br /><br />Μπαίνοντας βλέπω ένα κοριτσομάνι. Κοριτσοπαρέες δεξιά κι αριστερά, να χορεύουν, να μιλάμε, να καπνίζουν, να τα πίνουν. Ο ανδρικός πληθυσμός ήταν ελάχιστος. Η καλύτερή μας.<br /><br />Πηγαίνοντας στο μπαρ να παραγγείλουμε, βλέπω στο βάθος του μαγαζιού συγκεντρωμένους όλους τους άνδρες, στριμωγμένους να "απολαμβάνουν" το ποτό τους.<br /><br />Μου φάνηκε περίεργο εκείνη τη στιγμή το ότι επέλεγαν να στριμωχτούν όταν από τη δική μου μεριά είχε άπλετο χώρο, αλλά και ασήμαντο. Μου πήρε ώρα να ξαναεπεξεργαστώ την εικόνα για να εστιάσω σε αυτούς.<br /><br />Μόνο μια κοριτσοπαρέα καθόταν στο βάθος του μαγαζιού και μόνο ένα ξανθό κεφάλι ξεχώριζε.<br /><p class="MsoNormal">«Ρε συ, αυτή δε μοιάζει με τη Μακρυπούλια;», γυρνάω και λέω στον κολλητό.<br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>«Δεν ξέρω, δε φοράω τα γυαλιά μου και δε βλέπω μακριά.», εστιάζοντας το ενδιαφέρον του σε άλλα αιδοιοφόρα πλάσματα που ήταν μέσα στην ακτίνα της όρασής του.</p><p class="MsoNormal">Καθώς περνάει η σερβιτόρα, τη σταματάω πιάνοντάς της από το μπράτσο.</p><p class="MsoNormal"> </p><p class="MsoNormal">«Αυτή εκεί η ξανθιά δε μοιάζει με τη Μακρυπούλια;»</p> <p class="MsoNormal">Με κοιτάει σαν να είπα μαλακία.</p> <p class="MsoNormal">«Ναι, και η διπλανή της <span style="font-weight: bold;">μοιάζει</span> με τη Θάλεια Ματίκα και γενικά όλες σ’ εκείνη την παρέα <span style="font-weight: bold;">μοιάζουν</span> με κάποιες ηθοποιούς. Είδες κάτι πράγματα, ε;»</p>Ξανακοιτάω στα κλεφτά, φτιάχνω λίγο το μαλλί (το είχα αφήσει να φουντώσει γιατί περνάω φάση) και φεύγω πύραυλος.<br /><p class="MsoNormal">«<span style="font-style: italic;">Τι κάνεις εδώ;</span>», τη ρωτάω.</p><p class="MsoNormal">Μπερδεύεται, νομίζει ότι έχουμε γνωριστεί από κάπου και δε με θυμάται. Είναι σημάδι πως ταιριάζουμε, είναι κι αυτή χρυσόψαρο!</p><p class="MsoNormal">Μετά από 2-3 πειράγματα με αυτή και μια φίλη της που δεν ήθελε να μου πει το όνομά της (υποψιάζομαι πως είναι ηθοποιός, νόμιζε ότι την ξέρω και της κάνω πλάκα για να τη μειώσω) βγάλαμε την <a href="http://www.facebook.com/photo.php?pid=731379&amp;id=698170779&amp;l=c0a2e">πρώτη φωτογραφία</a>.</p><p class="MsoNormal"> </p><p class="MsoNormal">«Δε βγήκες καλή.», της λέω για πλάκα, «Θα βγάλουμε κι άλλη σε λίγο.»</p> <p class="MsoNormal"><o:p>Η Ζέτα δεν είναι απλά celebrity. Έχει το στάτους του κοριτσιού που θέλεις να πας στο σπίτι, να γνωρίσεις στη μαμά σου για να μη σε ξαναπει ρεμάλι και να σου μεγαλώσει τα γαλανομάτικα ξανθά παιδιά σου.<br /></o:p></p><p class="MsoNormal"><o:p><span style="font-size:78%;">Αν και το ένστικτό μου μου λέει πως κανείς δε θα έχει αυτή την ευκαιρία. Θυμηθείτε με σε 10 χρόνια.</span><br /></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p>Της το λέω και σκάει στα γέλια. Είναι απείρως ομορφότερη όταν χαμογελάει.</o:p></p><p class="MsoNormal"><o:p>Μιλάμε άλλο λίγο, βγάζουμε μια <a href="http://www.facebook.com/photo.php?pid=731380&amp;id=698170779&amp;l=c0a2e">δεύτερη φωτογραφία</a> και τις αφήνω. Μιλάω στη Ματίκα για λίγο. Δεν άκουσα λέξη από ότι μου είπε γιατί θαύμαζα τις καλλίγραμμες γωνίες της και τα αμυγδαλωτά της μάτια που μου θύμιζαν κάποια που ήξερα. Μου είπε κάτι του στυλ </o:p><span style=""> </span>«<o:p>βρες με στο facebook</o:p>»<o:p>.</o:p></p><p class="MsoNormal"><o:p>Και μετά;<br /></o:p></p><p class="MsoNormal">Μετά γαμήθηκε ο Δίας. Όλοι όσοι τόση ώρα απλά κοιτούσαν από ασφαλή απόσταση πλησίασαν τη Ζέτα και άρχισαν να της μιλάνε. Όλοι μαζί! Λόχος!<br /></p><p class="MsoNormal">Το συναίσθημα «<span style="font-style: italic;">αφού το έκανε αυτός, γιατί να μη το κάνω κι εγώ;</span>» παίζει πολύ κι αν ήμουν ψυχολόγος θα το είχα προβλέψει. Δε το είχα σκεφτεί και είδα την celebro-παρέα να σπάζεται και σε 5 λεπτά να φεύγει.</p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"> </p>Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα στις 7 το πρωί. Δε σκεφτόμουν τη Ζέτα. Σκεφτόμουν τη δουλειά.<br /><br />Εδώ και τόσο καιρό έχω μια ιδέα που θεωρώ καταπληκτική και δεν τη βάζω σε εφαρμογή. Γιατί; Επειδή έχω βολευτεί σε κάτι άλλο που κάνω και μ' αρέσει και επειδή σκέφτομαι πως είναι μια αγορά που κανείς δεν έχει πλησιάσει.<br /><br />Και τι περιμένω ο μαλάκας; Να την πλησιάσει κάποιος άλλος και να μείνω δεύτερος;<br /><br />Βουρ στον Πατσά!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ζητείται developer. Πληροφορίες <a href="mailto:georgeisyourman@gmail.com">Εντός</a>.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-8183509171756511586?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-63971805094516106072008-03-26T00:13:00.001+02:002008-03-26T02:07:56.632+02:00«Εγώ τον άνδρα τον θέλω έξυπνο, καλλιεργημένο και πάνω απ’ όλα με χιούμορ.»<br /><br />Την κοιτάω καλά-καλά. Εστιάζω στα μπουτάκια που τα έχει βγάλει φόρα παρτίδα λόγω Άνοιξης και επανέρχομαι.<br /><br />«Εσύ;»<br /><br />«Ναι, εγώ! Γιατί παρακαλώ; Τι έχω εγώ;»<br /><br />«Εσύ, αν θυμάμαι καλά, έχεις για γκόμενο ένα πίθηκο που όταν του είπες για την Πηνελόπη του Οδυσσέα νόμιζε ότι μιλούσες για κάποια βραζιλιάνικη σειρά, αλκοολικό και πρεζάκι και με δόντια που αν τα χαρακτήριζα κίτρινα θα έκανε απεργία το κίτρινο χρώμα στον εκτυπωτή μου και θα μου έβγαζε φωτογραφίες με πράσινα ταξί.»<br /><br />«Δεν έχεις δίκιο. Ο Τάκης μου είναι πολύ γλυκός ώρες-ώρες.»<br /><br />«Περιέργως, το <span style="font-style: italic;">γλυκός ώρες-ώρες</span> δεν το ανέφερε στα προσόντα που ψάχνεις σε έναν άνδρα, αλλά δε γαμιέται... Προς τι η χρήση του ενεστώτα; Πόσο καιρό είπαμε έχεις να τον δεις; Κλείνουμε δέκα μερούλες; Άντε βρε, να τις εκατοστήσεις!»<br /><br />«Ε εντάξει, είναι άρρωστος αυτό το διάστημα.»<br /><br />«Άρρωστος με κλειστό κινητό και το αμάξι να λείπει από το παρκινγκ του εδώ και μια βδομάδα; Εσύ δε μου τά’λεγες και κλαιγόσουν;»<br /><br />«Μου είπε ότι είχε πάει στο γιατρό.»<br /><br />«Στις 11 το βράδυ;»<br /><br />«Στα επείγοντα.»<br /><br /><br />Και επειδή το γκομενάκι είναι σαν τα κρύα τα νερά, αφού πιστέψει ότι θέλει να πιστέψει και κάποια μέρα ξυπνήσει και δει τον Τάκη με την καλύτερή της φίλη, και ξανακάνει τα ίδια λάθη μερικές φορές για να νιώσει λίγο, θα πάει να πάρει τα διπλοτσίμπουκά της από <strike>κάναν άλλο</strike> κανένες άλλους για να έρθει στα ίσα της.<br /><br />Και μετά θα γυρίσει και θα πει ότι πληγώθηκε από τους άνδρες, πως είναι «καλό κορίτσι» (είναι μια ετικέτα που έχει πολύ πέραση τώρα τελευταία από τότε που έγινε παρουσιάστρια η Ζέτα και στείλαμε στη Eurovision το Καλομοιράκι) και πως θέλει να παντρευτεί, να νοικοκυρευτεί και να γίνει μάνα.<br /><br />Σε λίγα χρόνια θα της δείξω το βίντεο που τράβηξα όταν μου τα έλεγα αυτά. Να δω τι θα ακούσω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-6397180509451610607?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-55123556874126600002008-03-24T04:28:00.000+02:002008-03-24T04:40:19.926+02:00Χαζεύουμε με τον Δημήτρη στην τηλεόραση. Μία φορά τον έχω ξαναδεί, αλλά έτυχε απόψε να επιδιδόμαστε σε ανελέητο ζάπινγκ στον καναπέ μου.<br /><br />Ειδήσεις στο Mega με τον Σωτήρη Δανέζη. Θυμάμαι ότι αύριο Τρίτη προβάλλεται η εκπομπή του <a href="http://www.megatv.com/warzone/">Εμπόλεμη Ζώνη</a>, ‘<span style="font-style: italic;">Δύο ονόματα για μία δικτατορία</span>’, που θέλω να δω. Το λέω στον Δημήτρη.<br /><br />«<span style="font-style: italic;">Τι θέμα έχει;</span>»<br />«<span style="font-style: italic;">Βουδιστές μοναχοί, διαδηλώσεις, νεκροί και τέτοια.</span>»<br />«<span style="font-style: italic;">Α. Καλά για τους Βουδιστές μοναχούς δεν μπορώ να πω ότι συγκινούμαι.</span>»<br /><br />Τον κοιτάω εμβρόντητος. Δεν λέω τίποτε για να δω τι άλλο θα πει.<br /><br />Πίνει λίγο κρασάκι από το ποτήρι κάτω από το βλέμμα μου και συνεχίζει:<br /><br />«<span style="font-style: italic;">Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού</span>», συνεχίζει, «<span style="font-style: italic;">οπότε κάθε μορφή της πρέπει να εξαλειφθεί.</span>»<br /><br />«<span style="font-style: italic;">Δηλαδή, για παράδειγμα, πιστεύεις ότι ο Μάο έκανε καλά που ήταν τόσο βάρβαρος με το Θιβέτ;</span>»<br /><br />«<span style="font-style: italic;">Εντάξει, ίσως να ήταν λίγο υπερβολικός, αλλά δεν είχε άλλη επιλογή. Όπως και στη Ρωσία που κρεμούσαν τους παπάδες από τα δέντρα - καλά τους κάνανε!</span>»<br /><br />Φαντάζομαι ράσα και γενειάδες να ανεμίζουν κάτω από τα φύλλα των δέντρων.<br /><br />«<span style="font-style: italic;">Είσαι Μαοιστής;</span>»<br /><br />«<span style="font-style: italic;">Όχι φυσικά! Είμαι τροτσκιστής!</span>», μου λέει περήφανα.<br /><br />Κουνάω το κεφάλι μου με φαινομενική κατανόηση και άκρατο ενδιαφέρον, καθώς στην πραγματικότητα αναρωτιέμαι πώς επιβιώνει ο Τροτσκισμός στις μέρες μας έξω από εγκυκλοπαίδιες και βιβλία ιστορίας.<br /><br />«<span style="font-style: italic;">Βάλε λίγο Fashion TV</span>», μου λέει. «<span style="font-style: italic;">Η μόνη μαλακία με το Fashion TV είναι ότι βγαίνω μετά στο δρόμο και ξενερώνω.</span>»<br /><br />«<span style="font-style: italic;">Γιατί;</span>»<br /><br />«<span style="font-style: italic;">Γιατί οι γυναίκες που βλέπω σ’ αυτή την κωλοπόλη μου χαλάνε την αισθητική. Θα πάω στο Μιλάνο να ζήσω να βλέπω τέτοιες γυναικάρες κάθε μέρα.</span>»<br /><br />Κι εκεί ξαφνικά φαντάζομαι τα ίδια δέντρα με πριν. Μαζί τους παπάδες κρέμονται οι κοπέλες της διπλανής πόρτας.<br /><br />Σπάνια πια κάνω διάλογο. Κακώς ίσως. Αλλά μερικές φορές απλά δεν έχει νόημα.<br /><br />Τον αφήνω να χαζεύει τις μοντέλες και έρχομαι στον υπολογιστή να σημειώσω να ποστάρω το διάλογο, γιατί από μνήμη χρυσόψαρο.<br /><br />Βάζοντας τις λέξεις στο χαρτί, χαμογελάω γιατί θυμάμαι μια πολιτικοποιημένη φίλη μου που μου είχε πει ότι οι τροτσκιστές δεν είναι καλοί στο κρεβάτι επειδή κρατάνε όλοι την ενέργειά τους για την επανάσταση. Κάτι θα ήξερε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-5512355687412660000?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-30396887696379186252008-03-11T13:08:00.000+02:002008-03-11T13:59:35.942+02:00Το πλύσιμο του αυτοκινήτου έχει κάτι το λυτρωτικό, κάτι το καθαρτικό.<br /><br />Για 5 λεπτά και για αντίτιμο μόνο 6 ευρώ έχεις την ησυχία σου. Ησυχία τρόπος του λέγειν δηλαδή, γιατί μόνο ήσυχες δεν είναι οι τεράστιες βούρτσες που σε χτυπάνε ανελέητα.<br /><br />Αλλά έχει κάτι το όμορφο και το γαλήνιο, γιατί πρώτ' απ' όλα κλείνεις το ραδιόφωνο. Άλλωστε δεν πιάνει καλά γιατί έχεις βγάλει την κεραία για να μη στη σπάσουν οι βούρτες. Και μετά, δεν παίρνεις κανέναν τηλέφωνο γιατί η φασαρία είναι αρκετή ώστε να μην ακούγεσαι.<br /><br />Οπότε τι κάνεις; Βυθίζεσαι στις σκέψεις σου. Κλείνεις μάτια, βάζεις τα χέρια πάνω στο τιμόνι και αφήνεσαι σε αυτό το στεγνό μπάνιο.<br /><br />Και σκέφτεσαι.<br /><br />Την τελευταία φορά, πριν 2 μέρες, σκέφτηκα πολύ. Τελείωσε το μπάνιο κι εγώ ακόμα σκεφτόμουν, σχεδόν αγνοώντας πως έπρεπε να ξεκινήσω πριν πέσει πάνω μου ο επόμενος λουόμενος.<br /><br />Έβαλα μπροστά τη μηχανή και έκατσα στο πλάι, αφήνοντας το αμάξι να στραγγίσει.<br /><br />Κοιτούσα τους διπλανούς που πάσχιζαν να στεγνώσουν το αμάξι τους με τα ειδικά αποροφητικά δέρματα. Αναρωτήθηκα πόσα είναι αυτά τα πράγματα τα οποία κάνουμε γιατί "πρέπει" και όχι γιατί παίρνουμε κάποια αξία από αυτά.<br /><br />Και κάπου μεταξύ στραγγίγματος και ξαναβιδώματος της κεραίας, αποφάσισα να τα τινάξω όλα στον αέρα.<br /><br />Παραιτήθηκα από τη δουλειά μου και άφησα τη σχέση μου. Για τον ίδιο λόγο και τα δύο: Δεν είμαι ερωτευμένος.<br /><br />Σημαντικός ο έρωτας. Οδηγεί τις εξελίξεις. Οι περισσότεροι που δεν είναι ερωτευμένοι σκύβουν πιο πολύ το κεφάλι και κάνουν επιλογές που τον οδηγούν στο ξαναξεχνάνε ότι γερνάνε χωρίς να περνάνε καλά.<br /><br />Και δεν ήθελα να το κάνω αυτό. Δε γουστάρω να υποδουλωθώ στην κατάσταση που επιτάσσει πως δεν θα περνάω καλά. Θα ακολουθήσω το δικό μου όνειρο.<br /><br />Θέλω να χαζέψω. Θέλω να βγαίνω και να κάθομαι στο Σύνταγμα και να πιω ένα smoothie εν ώρα δουλειάς. Δε με νοιάζει η γραββάτα και το κουστούμι. Θέλω να κάνω περισσότερα.<br /><br />Θέλω να μπορώ να ξαναπάω στη Βαρκελώνη, θέλω να ταξιδέψω όπως έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου (είμαι ανοικτός σε προσκλήσεις). Θέλω να μη χτυπάει το κινητό μου για δουλειά για ένα διάστημα.<br /><br />Τώρα που μπορώ.<br /><br />Και η δουλειά; Στον πάγο. Μπορεί να περιμένει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-3039688769637918625?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-86108245385428777092008-03-07T17:57:00.000+02:002008-03-07T18:01:04.124+02:00Εδώ και τουλάχιστον 45 δευτερόλεπτα, το ρολόι των Windows στο γραφείο δείχνει 17:56.<br /><br />Όχι ότι δε μπορώ να φύγω πριν τις 6. Ίσα-ίσα που θα έπρεπε. Αλλά η μαλακία του να φεύγει ο διευθυντής πριν την ώρα του είναι nerve-racking.<br /><br />Χρειάζομαι ύπνο και ποτό. Κατά προτίμηση όχι μαζί, αλλά στην ανάγκη το κάνω κι αυτό.<br /><br />17:59. Shut Down.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-8610824538542877709?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-23868478810000069372008-02-24T17:35:00.000+02:002008-02-24T17:52:52.454+02:00Έχουμε όλοι μας, ως θέμα αρχής, το ότι είμαστε κατά του πολέμου. Και εννοοω οποιουδήποτε πολέμου από τους <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Current_wars">31</a> που βρίσκονται σε εξέλιξη σήμερα, ή τους χιλιάδες πολέμους που πέρασαν και τους χιλιάδες που έρχονται.<br /><br />Και φυσικά, οι άνθρωποι που αποφασίζουν για τους πολέμους είναι εκείνοι που κοιτάνε το κέρδος τους και τίποτα άλλο. Τόσες διαδηλώσεις αυτό λένε, δε μπορεί τόσος κόσμος να μην δίκιο.<br /><br />Αρχίζω λοιπόν να αναρωτιέμαι ποιοί είναι εκείνοι που επωφελούνται ή έχουν επωφεληθεί στο παρελθόν από τον πόλεμο, για να βρω τη ρίζα του κακού.<br /><br />Σίγουρα είναι όσοι παράγουν οτιδήποτε χρησιμοποιείται σε ένα πόλεμο. Σφαίρες, τανκς, αεροπλάνα, πυραύλους, δορυφόρους, πετρέλαιο.<br /><br />Και μετά σκέφτομαι πόσα άλλα πράγματα ανακαλύφθηκαν ή διαδόθηκαν <span style="font-weight: bold;">κυρίως </span>για στρατιωτική χρήση: η πυρηνική ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες (ενσύρματες και ασύρματες), το Internet, η αεροπλοΐα.<br /><br />Και κάπου εκεί κατάλαβα ότι ναι μεν δε γουστάρω τον πόλεμο, αλλά πολύ πιθανόν χωρίς αυτόν σήμερα δε θα υπήρχε το Internet με τη σημερινή του μορφή, δε υπήρχαν τα κινητά κι εγώ δε θα είχα τη δουλειά που έχω.<br /><br />Πολύ πιθανόν αν δεν είχαν υπάρξει οι πόλεμοι του τελευταίου αιώνα στον πλανήτη, θα σφουγγάριζα σκάλες ή θα πουλούσα μεταχειρισμένα βιβλία σε μια μικρή χώρα στη γωνιά του χάρτη.<br /><br />Και αυτό με έβαλε σε σκέψεις...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-2386847881000006937?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-23367520227556666242008-02-19T13:14:00.000+02:002008-02-19T13:26:37.743+02:00<span style="font-style: italic;"><span style="font-size:78%;">* Που Τους Βρίσκω Θεέ Μου;</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 153);">Η ιστορία ανήκει σε μια fan, οδοντίατρο στο επάγγελμα, κωλάρα στο σώμα. :)</span></span><br /><br />Και ήρθε η Μιρέλλα. Ετών 26. Παντρεμένη από τρελό έρωτα στα 21. Στο δεύτερο ραντεβού μου είπε ότι το έχει σκυλομετανιώσει.<br /><br />Μου ζητάει να της αλλάξω το μεταλλικό σφράγισμα στο τελευταίο δόντι - στο βάθος κήπος - και να το κάνω άσπρο, γιατί δεν είναι ωραίο όταν σε γαμάει ο άλλος να βλέπει μαύρα σφραγίσματα.<br /><br />Τη ρωτάω γιατί έχει τόσο ανοιχτό το στόμα όταν γαμιέται. Μου απαντάει ότι της αρέσει να γελάει κατά τη διάρκεια <span style="font-style: italic;">της πράξης</span>. Οκ, είπαμε, <span style="font-weight: bold;">κολοκυθόπιτα</span>.<br /><br />Μου λέει ότι είναι πολύ κουρασμένη, δουλειά, σπίτι, παιδί. Ήρθε με την ψυχή στο στόμα βραδιάτικα γιατί έφτιαχνε το πρωινό του άντρα της. Τη ρωτάω τί πρωινό είναι αυτό που θέλει προετοιμασία από το προηγούμενο βράδυ.<br /><br /><span style="font-style: italic;">- Τηγάνισα τα συκωτάκια</span>, μου λέει.<br />- <span style="font-style: italic;">Ποια συκωτάκια; Για το πρωινό; Συκωτάκια τρώει για πρωινό ο σύζυγος; </span><br />- <span style="font-style: italic;">Όχι</span>, μου απαντάει γελώντας...<br /><br />Μπερδεύομαι και μένω με τον τροχό στο χέρι να δουλεύει. Τον αφήνω στη θέση του γιατί πια είμαι πολύ περίεργη για το μενού.<br /><br />Αρχίζει την περιγραφή.<br /><br />Παίρνει πρώτα τα συκωτάκια και τα τυλίγει στο έντερο από το μοσχάρι.<br /><br />Είπατε τίποτα;<br /><br />Αυτό το σύμπλεγμα εντοσθίων το τηγανίζει λίγο και μετά το ρίχνει μέσα στον τραχανά που φτιάχνει παράλληλα. Στη συνέχεια ξεροψήνει μικρά κομματάκια ψωμιού μέχρι να γίνουν τραγανά (οι υπόλοιποι τα λέμε <span style="font-style: italic;">κρουτόν</span>) και τα ρίχνει κι αυτά μέσα στον τραχανά.<br /><br />Και τέλος. Έτοιμο. Απλά και όμορφα! Κάθε μέρα το κάνει αυτό.<br /><br />Αυτές είναι γυναίκες.<br /><br />Που πάω εγώ με τα cheerios; Πώς θα ανταγωνιστώ εγώ τη Μιρέλλα αύριο μεθαύριο που θα χωρίσει και θα διεκδικούμε τον ίδιο άντρα; Δηλαδή αν φτιάχνει αυτό για πρωινό, το μεσημέρι τί φτιάχνει;<br /><br />Ευτυχώς, Θεέ μου, παίρνω καλές πίπες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-2336752022755666624?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-29863349315833711872008-02-18T11:00:00.000+02:002008-02-18T11:03:05.215+02:00Ας θυμόμαστε την χθεσινή ημέρα ως την ημέρα που όλοι χουχουλιάσαμε στα σπιτάκια μας και κάναμε σεξάκι από το πρωί μέχρι το βράδυ.<br /><br />Αμήν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-2986334931583371187?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-31932457217326959392008-02-08T14:57:00.000+02:002008-02-08T15:12:38.474+02:00Στα αγγλικά έχω κάποια αγαπημένα πεζά γράμματα: το w επειδή καταλαμβάνει όγκο, το i και το j επειδή έχουν τελίτσες (το i μου κάνει σε cute ενώ το j μου θυμίζει Γερμανία) και το r επειδή στα γαλλικά το γράφουν καλλιγραφικά.<br /><br />Επίσης έχω κάποιες αγαπημένες λέξεις: fluffy, fuzzy (η φίλη μου η Λίζα λέει ότι οι λέξεις με διπλά σύμφωνα γενικά αρέσουν για κάποιο λόγο), preposterous, promiscuous, obsolete και άλλες. Μία από τις αγαπημένες μου λέξεις λοιπόν είναι και το <span style="font-weight: bold;">naïve</span>.<br /><br />Κυρίως μου αρέσει γιατί είναι ίσως η μοναδική λέξη που γράφεται γραμματικά σωστά με διαλυτικά πάνω στο i αντί για μία τελίτσα μόνη της.<br /><br />Όσο για τον ορισμό της λέξης; Για να πάρω ένα πολύ χειροπιαστό παράδειγμα, naïve είναι εκείνος που πιστεύει πως οι κοπέλες που κάνουν γυμνή φωτογράφιση για ανδρικά περιοδικά δεν κάνουν βίζιτες.<br /><br />How's that for a stereotype?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-3193245721732695939?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-75783712644086655872008-02-07T12:35:00.000+02:002008-02-07T12:41:36.889+02:00<object height="373" width="425">Μήπως <a href="http://g700.blogspot.com/">το Σάββατο το βράδυ</a> να παγώσουμε το Σύνταγμα;<br /><br /><br /><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jwMj3PJDxuo&amp;rel=1&amp;border=1"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/jwMj3PJDxuo&amp;rel=1&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="373" width="425"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-7578371264408665587?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-34045382071394869982008-02-06T10:11:00.000+02:002008-02-06T10:12:31.102+02:00<h1 class="western" lang="el-GR"> </h1>Ένα παληκάρι στο γραφείο άρχισε να μιλάει για τα σκονάκια που έκανε πάνω στο στυλό bic με καρφίτσα από διαβήτη.<br /><br />Πφφφ... ερασιτέχνης, σκέφτομαι.<br /><br />Το όλο νόημα του να κάνεις σκονάκι είναι να μη χρειαστεί να κουραστείς για να μάθεις κάτι που πιθανότατα θα έχεις ξεχάσει πριν καν πάρεις το απολυτήριο στα χέρια σου. Αν είναι να ξημεροβραδιαστείς και να βγάλεις τα μάτια σου για να χωρέσεις 2 και 3 γραμμές κειμένου σκαλίζοντας στις 6 πλευρές ενός στυλού bic, what's the fucking point?<br /><br />Μου θύμισε ότι εγώ δεν έκανα σκονάκια (το ότι ποτέ δεν διάβαζα ήταν στανταράκι) όχι λόγω κάποιων αόρατων και απροσδιόριστων ηθικών φραγμών αλλά απλά γιατί απλά ήθελαν προετοιμασία. Πάντα κάπως έβρισκα ένα τρόπο να ξεφεύγω, να ξεγλυστράω και γενικά να τα καταφέρνω να μην πιάνομαι αδιάβαστος. Αλλά εκεί που παραλίγο να την πατήσω χοντρά ήταν στην αρχή του τρίτου τριμήνου της τρίτης λυκείου.<br /><br />Η εμπειρία μου από την τρίτη λυκείου ήταν λίγο διαφορετική από αυτή των περισσοτέρων παιδιών.<br /><br />Ο Δήμος διοργάνωνε τότε μια ημερίδα για την εκπαίδευτική μεταρρύθυμιση και έτσι μια μέρα μετά τις εκλογές για το 15μελές <i>συμβούλιο</i> (ο Θεός να το κάνει) μαζευτήκαμε οι αντιπρόσωποι από όλα τα 15μελή στο Δημαρχείο και εκλέξαμε <b>εμένα</b> ως αντιπρόσωπο των λυκείων για αυτή την ημερίδα που θα γινόταν κάπου στο τέλος της σχολικής χρονιάς.<br /><br />Δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να εκλεγώ μεταξύ 120 κοντόφθαλμων μαντράχαλων, όταν εκείνη το βλέπανε αυτό σαν ευκαιρία να χάσουνε 3 ώρες μάθημα, ενώ εγώ έβλεπα το big picture.<br /><br />Το μόνο που θα έπρεπε να κάνω γι αυτή την ημερίδα ήταν να γράψω ένα κείμενο περίπου 5 σελίδων, το οποίο εκείνα τα χρόνια μου φαινόταν πολύ χάσιμο χρόνου, αλλά ήταν σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στο χάσιμο χρόνου του να διαβάσεις μια χρονιά για κάτι στο οποίο δεν ενδιαφέρεσαι να περάσεις, αφού είχα ήδη αποφασίσει να μετοικίσω στην Αγγλία. Φυσικά αν μου έλεγε κανείς ότι μετά θα γράφω blogs και βιβλία χωρίς κάποιος να με πληρώνει, δε θα τον πίστευα.<br /><br />Χωρίς να έχω ένα ξεκάθαρο σχέδιο στο μυαλό μου, ζητάω από το γραφείο δημάρχου μια επιστολή που να βεβαιώνει πως θα είμαι ο κύριος εκπρόσωπος της φωνής των μαθητών και πως στην εκδήλωση αυτή θα παραβρεθεί και ο υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτωνε Γιώργος Παπανδρέου.<br /><br />Παίρνω την επιστολή και την πάω στο λυκειάρχη μου, φουσκώνοντας λιγάαααακι τα πράγματα:<br /><br />Η <i>ημερίδα για τη μεταρρύθμιση της παιδείας</i> έγινε <b>πενταήμερη πολιτιστική εκδήλωση</b>. Ο <i>δήμαρχος και οι αντιδήμαρχοι</i> έγιναν <b>σπουδαίοι πολιτικοί άνδρες της χώρας</b>. Και ο <i>υπουργός</i> παρέμεινε <b>υπουργός</b>, όχι μόνο γιατί από τότε φαινόταν ο Γιωργάκης πως δε θα έφτανε πιο ψηλά, αλλά και γιατί κάτι μου έλεγε πως ο λυκειάρχης μου πρέπει να ήταν κρυφοπασόκος.<br /><br />Στα πολύ γρήγορα, πείθω το λυκειάρχη πως πρέπει να ενημερώσω τους καθηγητές μου πως μπορεί να χρειαστεί να απουσιάσω κάποιες φορές εκτάκτως για να προετοιμάσουμε μαζί με τον κ. Δήμαρχο τις ομιλίες και τις παρουσιάσεις για την εκδήλωση. Του τόνωσα και το ηθικό λέγοντάς του πως θα αναφέρω το ότι ευτυχώς εμείς σαν λύκειο πάμε καλά, αλλά πρέπει να μιλήσω για τις άθλιες συνθήκες των άλλων λυκείων της περιοχής και εν γένει.<br /><br />Πήρα λοιπόν το ΟΚ του λυκειάρχη και το μοστράρω ως προ αμαρτίας συγχωροχάρτι καθώς πουλάω το ίδιο στόρυ σε φυσικούς, χημικούς, μαθηματικούς (πρώτη δέσμη γαρ) και άλλους διάφορους αδιάφορους καθηγητές. Εκτός από τα βάσανα των καθηγητών που τόνιζα σε κάθε περίπτωση, το στόρυ είχε μια ελάχιστη παραμετροποίηση ως προς το ότι <i>δυστυχώς δεν δίνουν την πρέπουσα σημασία στο μάθημα της Φυσικής, Χημείας, Άλγεβρας, Ιστορίας, Γυμναστικής</i> κλπ.<br /><br />Needless to say πως μέσα στη βιασύνη μου έπιασα και δύο καθηγητές που δεν τους είχα ποτέ.<br /><br />Επί τη ευκαιρία, επειδή έβλεπα πως το σχέδιο αυτό είχε κάποιες τρύπες και πως δε θα μπορούσε το σχέδιο της απουσίας μου να πιάνει πάντα, φροντίζω αφενός να μπουρδουκλώσω τους καθηγητές αναφέροντας σε όλους πως "σκέφτομαι να αλλάξω δέσμη" ώστε κανένας καθηγητής να μην ξέρει σίγουρα σε ποιά δέσμη είμαι. Και για του λόγου το αληθές, φρόντισα δια της φωτοτυπικής μεθόδου να μην εμφανίζεται το όνομά μου σε καμία κατάσταση μαθητών στην τάξη, ξαναβγάζοντας φωτοτυπία τη λίστα μαθητών αφού έχω κόψει με κοπίδι την αρχική, αφαιρώντας το όνομά μου και ξανακολλώντας την. Έτσι, κανείς που θα έλεγχε τα ονόματα δε θα φώναζε το δικό μου.<br /><br />Καλού-κακού όμως, πιάνω κολλητηλίκια με τους απουσιολόγους δέσμης και κορμού (και επειδή είμαι τρέντουλας και έχω νεανικό κοινό θα έπρεπε τώρα να εξηγήσω τι είναι η δέσμη και τι ο κορμός, αλλά δε γαμείς, τα 20χρονα δε μου κάθονται πλέον, οπότε προς τι ο κόπος;) τους εξηγώ πως για κάποιο ανεξήγητο λόγο το όνομά μου δεν φαίνεται στην κατάσταση μαθητών του τμήματος που έχει αναρτηθεί στο βιβλίο ύλης και γι αυτό καλό θα ήταν να μην αναφέρουν το όνομά μου αν δεν με αναφέρει ο εκάστοτε καθηγητής.<br /><br />Για τα πρώτα δύο τρίμηνα όλα βαίνανε καλώς. Ξυπνούσα κατά τις 10 και περνούσα μια βόλτα από το σχολείο να δω τι κάνουν οι άλλοι κοπανατζήδες.<br /><br />Ο φυσικός δεν πολυασχολούνταν με την περίπτωση μου γιατί τον είχα πετύχει μια φορά στον ιππόδρομο μαζί με το θεολόγο ενώ έκανα κοπάνα. Έτσι αυτός ποτέ δε μου κολλούσε κι εγώ ποτέ δεν τον ενοχλούσα.<br /><br />Ο χημικός ήταν ο πιο αυστηρός όλων των καθηγητών μου στην ιστορία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με πλούσιο ιστορικό από dropouts που θέλανε να τον λυντσάρουν και με πολλές κλειδιές στο Renault του. Αυτός, ευτυχώς, αρκούνταν στο να σηκώνει στον πίνακα όσους έβλεπε στην τάξη και όχι όσους είχε στο βιβλιαράκι του, οπότε ουδέποτε βρέθηκα στη δύσκολη θέση να του πω πως δεν με νοιάζει να καταλάβω τι σκατά είναι οι κυκλικές ενώσεις και τα αιθ-μεθ-προπ-ατζίδικα που πάσχιζε να μας διδάξει. Το μόνο που μου έμεινε από τη χημεία είναι ότι βάση και οξύ δίνουν άλας και νερό.<br /><br />Ο αλγεβράς ήταν αφασία τύπος. Αν και παντρεμένος, είχε πιάσει για γκόμενα μια τύπισσα που είχε ένα φροντιστήριο παρακάτω από το σχολείο και κάθε μέρα φορούσε κοστούμι στο σχολείο. Mid-life crisis, από αυτά που πρέπει να δίνεις τα θέματα που θα βάλεις στις εξετάσεις για να γαμήσεις τη γκόμενά σου, για να λέει κι αυτή ότι πάει καλά το φροντιστήριο. Δε θυμόταν τα ονόματά μας ποτέ ή κι αν τα θυμόταν το "εσύ" του ερχόταν πιο εύκολο όταν μας εξέταζε. Κατά περίεργο τρόπο, παρόλο που στην τάξη δεν με είδε π-ο-τ-έ, πριν δυο χρόνια με είδε στο δρόμο, με θυμήθηκε, με χαιρέτησε και με ρώτησε πότε γύρισα από Αγγλία. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.<br /><br />Και τέλευταίος αλλά σίγουρα όχι λιγότερο σημαντικός, ο γεωμέτρης μαθηματικός. Κεφαλονίτης, μουστακαλής και ασπροτρίχης. Ο κολλητός του ήταν το μπλοκάκι του. Κάθε μέρα σήκωνε και από ένα μαθητή στον πίνακα. Κατά περίεργο τρόπο, κατάλαβε μόνο στο τέλος του δεύτερου τριμήνου ότι κάτι παίζει με τον Αναγνωστόπουλο και τότε ήταν που μια μέρα τα πήρε και αποφάσισε να βάλει διαγώνισμα διάρκειας δυόμισι ωρών.<br /><br />Τότε ακόμα τα σχολεία συστεγάζονταν κι έτσι, μια Πέμπτη απόγευμα που είχαμε Γεωμετρία για τις δύο πρώτες ώρες, μας είχε πει να έρθουμε μια ώρα πριν, ενώ είχε ακόμα το γυμνάσιο την πρωινή βάρδια στο ίδιο κτίριο. Και επειδή όλες οι αίθουσες του κτιρίου ήταν γεμάτες, θα γράφαμε διαγώνισμα στο Χημείο.<br /><br />Το χημείο ήταν ιδανικό για γράψεις διαγώνισμα. Ήταν μια τεράστια αίθουσα με πολλά θρανία, γύρω από τα οποία παρεμβάλλονταν όργανα χημείας, ράφια για τα μπουκαλάκια και τους σωλήνες, και άλλα χημικά εμπόδια (γιατί μόνο "φυσικά" δεν ήταν) που καθιστούσαν τη αντιγραφή παιχνιδάκι.<br /><br />Έχοντας όμως χάσει το ενδιαφέρον μου για όλα τα μαθήματα της δέσμης από το καλοκαίρι, μη κάνοντας ποτέ μάθημα και μη πηγαίνοντας φροντιστήριο, φυσικά δεν είχα ι-δ-έ-α για τα πιο απλά και βασικά πράγματα. Οι γνώσεις μου σταματούσαν κάπου λίγο μετά τον τρόπο υπολογισμού της υποτείνουσας, το οποίο τουλάχιστον το ήξερα από το δημοτικό.<br /><br />Φροντίζω λοιπόν να πιάσω μια "καλή" θέση.<br /><br />Συνεννοούμαι με τον διπλανό μου, ο οποίος πέρασε τελικά στο Μαθηματικό με την πρώτη, που ήταν και αριστερόχειρας, οπότε βόλευε για να βλέπω τι γράφει, να κάτσει στα αριστερά μου και να μου δίνει μια ανεμπόδιστη θέα στα κινέζικα που θα έγραφε.<br /><br />Για κακή μας τύχη όμως, όταν μπαίνει μέσα ο μαθηματικός, συνειδητοποιεί πως όλη η τάξη έχει κάτσει όσο πιο πίσω γίνεται και για να μην πει σε όλους να μετακομίσουν, απλά φωνάζει τα δύο πρώτα ονόματα του καταλόγου να έρθουν και να κάτσουν στα έδρανα που βρίσκονται ακριβώς μπροστά του: Αγκυρόπουλος και Αναγνωστόπουλος.<br /><br />Μετά τις απαραίτητες ενστάσεις για την καταπάτηση των συνταγματικών μας δικαιωμάτων, για το βάναυσο και ψυχαναγκαστικό τρόπο φίμωσης της ελεύθερης μας σκέψης, και για τις πρωτοφανείς συνθήκες φυλάκισής μας εκτός των κανονικών ωρών διδαχής, ο μαθηματικός μου εξηγεί με μπλαζέ ύφος: <span style="font-style: italic;">ή κάθεσαι εκεί που θέλω και γράφεις στο διαγώνισμα, ή μένεις μετεξεταστέος</span>.<br /><br />Και εκεί τον ήπιαμε. Ή για να παραφράσω τα εξωσχολικά μου αναγνώσματα της εποχής, <i>γκλουπ και ξανα γκλουπ, μα τις χίλιες πίπες!</i><br /><br />Με βήμα βαρύ παίρνω μία από αυτές τις μεγάλες διπλές κόλλες αναφοράς που είχαμε τότε για να γράφουμε τα επίσημα διαγωνίσματα και κατευθύνομαι για το μπροστινό μέρος της αίθουσας σαν καλό pet του μαθηματικού, ο οποίος έχει ήδη αρχίσει και γράφει τα θέματα στον πίνακα.<br /><br />Ο Αγκυρόπουλος, ήταν ο πιο κοντινός άνθρωπος που είχα και από τα τρία μέτρα μακριά μου με κοιτάει σα να μου λέει: <i>Τι να γίνει, φιλαράκο...</i><br /><br />Και εκεί ήταν που απλά κοιτούσα στοχαστικά όλους τους συμμαθητές μου που άρχισαν να διαβάζουν τα ερωτήματα και να τα λύνουν. Αναρωτήθηκα προς στιγμήν, αν έφταιγαν οι επιλογές που είχα κάνει, το ότι ίσως τελικά να έπρεπε να είχα ασχοληθεί με τη δέσμη, να περνούσα στη ΣΜΑ και να γινόμουν μηχανικός αεροσκαφών. Στην τελική, μπορεί οι πιλότοι να είναι γνωστοί για τις κατακτήσεις τους, αλλά δε μπορεί, και οι μηχανικοί όλο και κάτι θα κάνανε, έτσι;<br /><br />Και πάνω που ήμουν έτοιμος να διπλώσω την κόλλα αναφοράς και να την κάνω σαΐτα σε ένδειξη διαμαρτυρίας που δε θα γινόμουν μηχανικός αεροπλάνων, κοιτώντας την τσάκιση που έχει η κόλλα αναφοράς στη μέση, το ακατοίκητο κατέβασε ιδέα.<br /><br />Σκίζω την διπλή κόλλα αναφοράς αποκολλώντας τα δύο της φύλλα μεταξύ τους. Φροντίζω το σκίσιμο να μην είναι ολόισιο αλλά να έχει μικρά στραβοσκισμένα αυτάκια, ώστε αν βάλει κάποιος τις δύο κόλλες δίπλα-δίπλα να είναι πασιφανές πως ήταν κάποτε ενωμένες.<br /><br />Στο πρώτο φύλλο, γράφω το όνομά μου, το τμήμα μου, την ημερομηνία, το μάθημα, το όνομα του καθηγητή, το ζώδιό μου και ότι άλλο μπορούσα να φανταστώ για να το γεμίσω με άχρηστες πληροφορίες. Αρχίζω και αντιγράφω τα θέματα από τον πίνακα και φροντίζω όλα αυτά να μου πιάσουν δύο σελίδες παρα κάτι.<br /><br />Στο "παρα κάτι", αρχίζω να δείχνω πως απαντάω στο πρώτο ερώτημα, παίρνοντας μία από τις εξισώσεις και γράφοντας δίπλα <span style="font-style: italic;">=></span> (συνεπάγεται). Μέχρι εκεί ήξερα.<br /><br />Επειδή ο καθηγητής είχε το μάτι του συνέχεια απάνω μου, πήρα μια άλλη κόλλα στην οποία άρχισα να γράφω ότι ήθελα το οποίο να φαίνεται στο μάτι σωστό από απόσταση. Δεν θέλαμε να νομίζει ο γεωμέτρης πως δεν ξέραμε τις απαντήσεις.<br /><br />Αφού πέρασε η πρώτη μιάμιση ώρα και έχοντας γράψει ότι τύπους ήξερα από φυσική και χημεία πάνω στην άσχετη κόλλα αναφοράς, άρχισαν να τελειώνουν κάποιοι το διαγώνισμα και να παραδίδουν τις κόλλες τους στην έδρα του μαθηματικού. Τότε, διπλώνω προσεκτικά το λευκό δεύτερο φύλλο που είχα στραβοσκίσει από την πρώτη κόλλα αναφοράς και το κρύβω μέσα στο μανίκι μου. Σηκώνομαι τη στιγμή που παρέδιναν άλλοι τρεις και χώνω το δικό μου φύλλο (αυτό που είχε μόνο τα ερωτήματα και ένα "συνεπάγεται") μέσα στα φύλλα κάποιου άλλου.<br /><br />Και όλους τους χημικούς και φυσικούς τύπους που είχα στην άλλη κόλλα αναφοράς τους πετάω. Τον βαθμό τον είχα στο τσεπάκι μου.<br /><br /><br /><br />Δυο εβδομάδες μετά, ο μαθηματικός μας ανακοινώνει πως ήταν απογοητευμένος από τα αποτελέσματα του διαγωνίσματος και πως την επομένη θα μας έλυνε το διαγώνισμα στον πίνακα και θα μας έφερνε τα διαγωνίσματα για να δούμε τα λάθη μας. Κι αυτό το έμαθα δια αντιπροσώπου γιατί εγώ δεν ήμουν εκεί.<br /><br />Όπερ κι έγινε. Αφου συνεννοούμαι με τον συμμαθητή μου με την πιο αθώα φατσούλα και με το copyrighted σπινθηροβόλο βλέμμα της αγελάδας για το σημαντικό ρόλο του στο μικρό και σύντομο θεατρικό μου, ξεκίνησε ο γεωμέτρης να μας λύνει τις ασκήσεις στον πίνακα, επισημαίνοντας που έκαναν λάθος οι περισσότεροι.<br /><br />Ως επιμελής μαθητής που δεν ήμουν, φρόντισα να μάθω από τα λάθη μου αντιγράφοντας τη λύση που έδινε ο μαθηματικός στον πίνακα σε ένα φύλλο χαρτί.<br /><br />Όταν ο μαθηματικός τελείωσε, κάθισε στην έδρα του και άρχισε να φωνάζει ονόματα και τους βαθμούς που είχε βάλει στον καθένα. Όποιος ήθελε μπορούσε να πάει και να πάρει το διαγώνισμά του, να δει τα λάθη του σε σχέση με τη λύση του πίνακα και να το επιστρέψει.<br /><br />Μόλις φώναξε "Αναγνωστόπουλος, 02" πετάχτηκα σαν λιμενεργάτης που του είπανε πως θα ιδιωτικοποιηθεί ο ΟΛΠ "<i>Τι λέτε κύριε; Εγώ πήρα 02 που έγραψα τέλεια, τα έλυσα ολόσωστα, που είχα διαβάσει, που με είχατε και όλη την ώρα μπροστά σας και δε με αφήσατε ούτε λεπτό από τα μάτια σας;</i>"<br /><br />Πήγα και πήρα την κόλλα μου από την έδρα και με το που τον ρωτάω "<span style="font-style: italic;">που είναι το υπόλοιπο διαγώνισμά μου;</span>", πετιέται ο απο μηχανής θεός συμμαθητής μου με την αθώα φατσούλα και το αδιάφορο βλέμμα "<span style="font-style: italic;">κύριε, εδώ έχει και μια κόλλα που δεν είναι δική μου.</span>"<br /><br />Τη στιγμή που σηκώνει ο μαθηματικός τα μάτια του, με βλέπει να κοιτάζω <span style="font-weight: bold;">έκπληκτος </span>το πώς μπορεί να βρέθηκε το υπόλοιπο μισό της κόλλας μου μέσα στο διαγώνισμα κάποιου άλλου, να το αρπάζω οριόμενος, να του φωνάζω πως είναι δικό μου και πως δε το έλαβε υπόψη του στη βαθμολογία του.<br /><br />Και για απόδειξη, τα στραβοσκισμένα αυτάκια της μίας σελίδας ταίριαζαν απόλυτα σε αυτά της άλλης γιατί προέρχονταν από την ίδια διπλή κόλλα αναφοράς.<br /><br />Ο μαθηματικός το ελέγχει στα γρήγορα. Χωρις να το συνειδητοποιήσει, διαβάζει τη δική του λύση στα ερωτήματα, την οποία είχα αντιγράψει μόλις πριν λίγα λεπτά από τον πίνακα.<br /><br />Γράφοντας με κόκκινο στυλό ένα 17 και βάζοντας το σε κύκλο πάνω στην κόλλα μου, μου λέει "<i>Σε είχα παρεξηγήσει. Είσαι καλός. Αλλά να έρχεσαι και στα μαθήματα, έ;</i>"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-3404538207139486998?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-90254064343454662002008-02-05T13:36:00.000+02:002008-02-05T13:41:50.991+02:00... δε σε είπα κάφρο επειδή έχεις (πώς την είπες; α ναι!) σχέση <span style="font-style: italic;">αμοιβαίας κατανόησης</span> με τρεις γυναίκες ταυτόχρονα.<br /><br />Σε είπα κάφρο επειδή η πρώτη είναι ξαδέρφη της δεύτερης και η δεύτερη είναι συγκάτοικος της τρίτης. Καμία δεν ξέρει για την άλλη και για καμία εξ αυτών δεν είμαι ιδιαίτερα πεπεισμένος οτί ορίζουμε τη φράση <span style="font-style: italic;">αμοιβαία κατανόηση</span> με τον ίδιο τρόπο.<br /><br />Να δω ρε αγόρι με ποια θα περάσεις τον Άγιο Βαλεντίνο την άλλη Πέμπτη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-9025406434345466200?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-44398211924415934532008-02-01T17:37:00.000+02:002008-02-01T18:16:12.760+02:00Ρε πούστη μου, πώς γίνεται οι εκάστοτε δημόσιοι υπάλληλοι να είναι <a href="http://g700.blogspot.com/2008/02/blog-post_01.html">εξουσία</a> και εμείς οι ελεύθεροι επαγγελματίες, ιδιωτικοί υπάλληλοι και οι ρέστοι να είμαστε οι μαλάκες της υπόθεσης;<br /><br />Γιατί δηλαδή πρέπει εγώ να κατέβω στο Σύνταγμα νυχτιάτικα για να διαπραγματευτώ α λα ελληνικά με ντουντούκα και πανώ το αν ο δημόσιος υπάλληλος που φίλησε κατουρημένες ποδιές για να χτυπάει κάρτα θα κάνει καμιά υπερωρία;<br /><br />Έχω βαρεθεί τον κάθε κλάδο δημοσίου (καθηγητές που βγάζουν τα άγχη τους στα ανήλικα μυαλά, ακαδημαϊκούς που κοιτάνε να ανέβουν την τροφική αλυσίδα των πανεπιστημίων για να πάρουνε καμιά μεγάλη μίζα, λιμενεργάτες που τσινάνε στο να ιδιωτικοποιηθούν τα λιμάνια και εξυγειανθεί η ναυτιλία, ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ) που κάθε τρεις και λίγο αποφασίζει πως η εξέλιξη της κοινωνίας και της οικονομίας δεν τους βολεύει.<br /><br />Οπότε, αποφασίζουν μια κλαδική απεργία που πλήττει κυρίως εμένα κι εσένα (τον μη Δημόσιο Υπάλληλο πολίτη αυτής της μπανανοχώρας) και ούτε λίγο ούτε πολύ ζητάνε την προστασία του κράτους από αυτό το <span style="font-weight: bold;">μεγάλο κακό.<br /><br /></span>Και τι λέει το μπανανοκράτος; Ναι, λέει, μην ανησυχείτε κύριοι, θα σας προστατέψουμε. Και εσάς τους από εκεί που κάνετε απεργία, θα σας προστατέψουμε. Και εσάς τους τρίτους, πάλι θα σας προστατέψουμε.<br /><br />Και από την πολύ προστασία, ποιός γίνεται ο μαλάκας της υπόθεσης;<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Εγώ.</span><br /><br />Εγώ που δεν κατέβηκα σε απεργία, που δεν σήκωσα πανώ, που είμαι σκεπτόμενος μπανανοπολίτης και καταλαβαίνω πως τα πάντα ρει και ουδέν μένει (γαμώ τον Ηράκλειτό μου, γαμώ) και πως το μόνο αυτονόητο είναι πως αν σήμερα κάνεις κάτι για να ζήσεις, αύριο θα κάνεις κάτι άλλο.<br /><br />Γιατί; Γιατί απλά έτσι είναι ρε μαλακισμένα βαριεστημένα όντα αυτό που λέμε πρόοδος. Η πρόοδος σημαίνει αλλαγή και στην αλλαγή παίρνεις μέρος και εσύ.<br /><br />Evolve or die, motherfuckers, που θες εσύ να σου πληρώσω εγώ τα σπασμένα επειδή εσύ έχεις βολευτεί.<br /><br />Fuck off, συγχίστηκα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-4439821192441593453?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-89531318014853643592008-01-31T14:13:00.000+02:002008-12-10T18:29:25.070+02:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/R6G84QpxmOI/AAAAAAAAADU/gS7CI-To3Bk/s1600-h/ron.jeremy.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/R6G84QpxmOI/AAAAAAAAADU/gS7CI-To3Bk/s400/ron.jeremy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5161614322672179426" border="0" /></a><br /></div><br />Πληροφορίες αναφέρουν πως ο Χρήστος Ζαχόπουλος (εικονιζόμενος) απολάμβανε συχνά ταξίδια στις ΗΠΑ από τη δεκαετία του '70 όπου πρωταγωνιστούσε συχνά σε πορνοταινίες με το καβλιτεχνικό ψευδώνυμο <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Ron_jeremy">Ron Jeremy</a>.<br /><br />Το πώς κάτι τέτοιο είχε μείνει κρυφό από το Μαξίμου όταν πρόκειται για μια πορεία 35ετίας στην πορνοβιομηχανία είναι αδιανόητο, τη στιγμή μάλιστα που ουκ ολίγοι είναι εκείνοι που έχουν απολαύσει την ταινία και στα πάτρια εδάφη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-8953131801485364359?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-37651050530690593992008-01-30T11:54:00.000+02:002008-01-30T12:07:07.032+02:00... να περνάς με το αυτοκίνητό σου από ένα δρόμο ο οποίος είναι βαμμένος με τεράστια <span style="color: rgb(255, 0, 0);">κόκκινα</span> γράμματα που λένε Μ Α Ι Ρ Η Σ ' Α Γ Α Π Ω, να χαμογελάς και να σκέφτεσαι πως το ξεκωλάκι της γειτονιάς πάλι κάποιον κέντεψε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-3765105053069059399?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-68444328910714130012008-01-29T22:44:00.000+02:002008-01-29T22:46:52.391+02:00<span style="color: rgb(153, 51, 153);">- Κουνήθηκες με τον σεισμό;</span><br />- Μπα, δεν πήρα πρέφα. Κρατιόμουν από κάτι σταθερό εκείνη τη στιγμή.<br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">- Γιατί, τι έκανες;</span><br />- Κατουρούσα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-6844432891071413001?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-15342859186294366212008-01-28T12:10:00.000+02:002008-01-28T12:13:50.177+02:00Ο Μάκης είναι ο μεγάλος αδερφός του μεγάλου αδερφού.<br /><br />Αν δεν σας το προτείνανε ήδη, μπείτε εδώ για όλη την απολαυστική λίστα.<br /><br /><a href="http://www.makisfacts.com/">http://www.makisfacts.com/</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-1534285918629436621?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-27763649093481794102008-01-22T17:56:00.000+02:002008-01-22T18:17:25.937+02:00Δίνω την παραγγελία μου στα Goody's.<br /><br />Η γλυκύτατη 20χρονη τσαπερδονοκωλοσφυρίχτρα με το σκουλαρίκι στη μύτη που στην αρχή νομίζεις πως είναι γυαλιστερό σπυράκι, βγάζει την απόδειξη, την πιάνει στη χάρτινη σακούλα που προορίζεται για το φαγητό και μου λέει:<br /><br /><span style="font-style: italic;">- Το σύνολό σας είναι 8 ευρώ και 20 λεπτά.</span><br /><br />Βγάζω από το πορτοφόλι και της δίνω ένα δεκάευρω. Και επειδή κάτι θυμόμουν πως κάπου στην τσέπη που πρέπει να είχε ξεμείνει και κάτι σε κέρμα, βγάζω και της δίνω και δύο δεκάλεπτα, για να μου δώσει ρέστα 1 κέρμα των 2 ευρώ, αντί για ένα συρφετό από ψιλά που θα κάνουν <span style="font-weight: bold;">γλιγκιντιγκλόν</span>.<br /><br />- Καλέ! Εσείς είστε χουβαρντάς. Πολλά μου δώσατε!<br /><br />Ξεπερνάω το σοκ του να μου μιλάει η <span style="font-weight: bold;">συνομήλική </span>μου στον πληθυντικό και προσπαθώ να δω αν σοβαρολογεί ή κάνει πλάκα.<br /><br />Αν και της έλειπε η χαρακτηριστική τσιχλόφουσκα από το στόμα και το δάχτυλο από τη στριφογυρνάμενη μπούκλα, το βλέμμα της πρόδιδε παντελή άγνοια. Στα μάτια της απλά ήμουν χουβαρντάς.<br /><br />Και για να μην χαλάσω αυτή την όμορφη εικόνα στα μάτια της, της είπα να τα κρατήσει. Ας είμαι εγώ χουβαρντάς, κάτι μου λέει ότι πολύ σύντομα στο ταμείο της θα έχει κάποιο έλλειμα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-2776364909348179410?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-18779083156699196932008-01-21T13:03:00.000+02:002008-12-10T18:29:25.257+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/R5R8GrZ3szI/AAAAAAAAADM/TdEx9xp_0pQ/s1600-h/playboy.JPG"><img style="cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/R5R8GrZ3szI/AAAAAAAAADM/TdEx9xp_0pQ/s400/playboy.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5157883927418352434" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-1877908315669919693?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-28895577572962521372008-01-20T20:10:00.000+02:002008-01-20T20:15:08.969+02:00Ε ρε φωτιές που μας ανάβει ο χοντρός και το DVD του...<br /><br />Άντε μετά να πείσεις την προ ετών πρώην σου που τώρα κάτι έπιασε το αυτί της περί DVD Χαζόπουλου, ότι έχεις όντως σβήσει όλα σας τα βιντεάκια και ότι δεν έχεις κανένα αντίγραφο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-2889557757296252137?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-12454490004777751722008-01-18T12:59:00.000+02:002008-01-18T13:02:51.016+02:00<b><o:p></o:p></b><b><o:p></o:p></b> <p class="MsoNormal">Μέρες Χριστουγέννων και οι τρεις ήρωες της ιστορίας μας, ο Σάκης, ο Μάκης και ο Λάκης, ήταν καυλωμένοι για τρελές κραιπάλες. <span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal">Εκτός λοιπόν από το τρίπτυχο κλαμπάκι-ποτάκι-γκομενάκι που έπαιζε σε όλες τις εξόδους όλο το χρόνο, αποφάσισαν να προμηθευτούν και λίγο Κοκό, όπως άλλωστε κάνανε σε όλες τις μεγάλες θρησκευτικές, εθνικές και ονομαστικές εορτές που συνοδεύονταν από κάποια αργία.</p> <p class="MsoNormal">Πλυθήκανε, βάλανε τζελ στο μαλλί, αποσμητικό στις μασχάλες και βγήκανε. Η βραδιά κυλούσε τέλεια. Σε κάθε μπαρ που πήγανε το αλκοόλ έρεε άφθονο σαν καλογυρισμένη διαφήμιση της Jose Cuervo, και συνεδευόταν από εναλλασσόμενες επισκέψεις στην τουαλέτα, όπου ζούσαν τη δική τους εκδοχή του <span style="" lang="EN-US">White</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Christmas</span>.</p> <p class="MsoNormal">Τελικός σταθμός της μπαρότσαρκας θα ήταν το…ας το πούμε <span style="" lang="EN-US">Blue</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Oyster</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Bar</span>. </p> <p class="MsoNormal">Καθώς λοιπόν περπατούσαν στα στενά της περιοχής με το πολύτιμο λευκό φορτίο να καίει τις τσέπες τους, ως τρεις σύγχρονοι μάγοι με τα δώρα, ο Σάκης κοντοστάθηκε. </p> <p class="MsoNormal">Θυμήθηκε ότι το <span style="" lang="EN-US">Blue</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Oyster</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Bar</span> την είχε δει Φαρ Ουεστ στην τελευταία του ανακαίνιση και εγκατέστησε πόρτες σαλούν στις τουαλέτες-ξέρετε, αυτές τις μισές, τις δίφυλλες. </p> <p class="MsoNormal">(Εδώ και τώρα παρένθεση. Μεταξύ μας, αυτές οι πόρτες, είτε είναι σε τουαλέτα, είτε σε δοκιμαστήριο, δεν είναι από τις πιο συμπαθητικές καταπατήσεις ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων; Πόσο μ’ αρέσουν τα μαγαζιά με γυναικεία ρούχα που τις έχουν εγκαταστήσει. Μπορώ να χαζεύω τα γυναικεία με τις ώρες!) </p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Ήταν αδύνατο να πιουν εκεί την κόκα τους.<br /><o:p></o:p><br />Τη λύση τη βρήκε ο Μάκης. Έστειλε τον Σάκη προς τα δεξιά και τον Λάκη προς τα αριστερά για να κρατήσουν τσίλιες. Αφού πήρε ο καθένας το πόστο του, ανοίξανε και τα φερμουάρ των παντελονιών τους, βγάλανε τα πουλιά τους έξω και πήρανε την κλασσικότερη στάση τσιλιαδόρου: «κατουράω αμέριμνα, σφυρίζοντας». </p> <p class="MsoNormal">Ο Μάκης έπιασε δουλειά. Ό,τι σκόνη τους είχε απομείνει, και ήταν αρκετή - είχαν αγοράσει μπόλικο πράγμα με τη λογική «χριστούγεννα είναι, δεν γαμιέται» - αδειάστηκε πάνω στο λείο και αρκούντως καθαρό καπώ ενός σταθμευμένου αυτοκινήτου.<br /><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Έβγαλε την τηλεκάρτα του και άρχισε το κέντημα. </p> <p class="MsoNormal">Μέσα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα είχε σπάσει το λοφάκι της σκόνης σε μακριές ισοπαχείς γραμμές με ακρίβεια χιλιοστού. Παρά το ότι ο συνδυασμός αιθυλικής αλκοόλης και κρυσταλλικών αλκαλοειδών του είχε δώσει τρομερό buzz, δεν θα τα είχε καταφέρει καλύτερα χρησιμοποιώντας χάρακα και αλφάδι.<o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Πέρασε την τηλεκάρτα από τα ούλα του καθαρίζοντάς την, την έχωσε στην κωλοτσέπη και ετοιμάστηκε να κάνει ρολό το δεκάευρω, ενώ ταυτόχρονα ρούφηξε τη μύτη του για να την καθαρίσει όσο μπορούσε. </p> <p class="MsoNormal">Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο Λάκης σφύριξε. Κάποιος ερχόταν!<o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ο Μάκης γύρισε απότομα προς τον τοίχο, πέταξε κι αυτός το πουλί του έξω και περίμενε. Μια φιγούρα πλησίαζε. «Θα περάσει και θα φύγει, θα περάσει και θα φύγει», έλεγε και ξανάλεγε συνέχεια από μέσα του, προσπαθώντας να ηρεμήσει τον εαυτό του. </p> <p class="MsoNormal">Ωστόσο η φιγούρα πέρασε αλλά δεν έφυγε. Ήρθε και στάθηκε ακριβώς δίπλα στο αυτοκίνητο.<o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">«Τομπούλο! Μας πιάσανε!», σκέφτηκε ο Μάκης και κατά περίεργο τρόπο του ήρθε στο μυαλό το πρόσωπο της μάνας του. </p> <p class="MsoNormal">Κι εκεί που προσπαθούσε να παρηγορήσει τον εαυτό του σκεπτόμενος ότι τουλάχιστον θα πάει για προσωπική χρήση και όχι για εμπορία άκουσε ένα γνώριμο μπιπ μπιπ.<o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Η φιγούρα άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου. Του <i style="">δικού τους</i> αυτοκινήτου, με τη δικιά τους γαμημένη κόκα απλωμένη πάνω στο καπώ! </p> <p class="MsoNormal">«Μη!» ήθελε να του φωνάξει, αλλά κρατήθηκε.<o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Άκουσε το γνώριμο ήχο της μίζας, της μηχανής που παίρνει μπροστά και της ταχύτητας που μπαίνει. Γύρισε να δει δήθεν αμέριμνα αλλά με το άγχος ζωγραφισμένο στην έκφρασή του. </p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p>Καθώς το αυτοκίνητο απομακρυνόταν σιγά σιγά, ένα μικρό λευκό νέφος σηκώθηκε, στροβιλίστηκε για λίγο και εξαφανίστηκε στο σκοτάδι.<br /><o:p></o:p><br />Κι έτσι όπως στέκονταν οι τρεις μας ήρωες με τα παντελόνια κατεβασμένα, κοιταχτήκανε σιωπηλά και καταλάβανε σε βάθος τι ακριβώς σημαίνει η φράση <b style="">«έμεινα με το πουλί στο χέρι»</b>.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-1245449000477775172?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-21645846719572891752008-01-15T18:12:00.000+02:002008-12-10T18:29:25.458+02:00... ότι το μαλλί δε μου πάει, αλλά ποιός μ' ακούει εμένα;<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/R4vsoLZ3syI/AAAAAAAAADE/nSUx0nq3EHA/s1600-h/xpmf-85-74-210-29-853335.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/R4vsoLZ3syI/AAAAAAAAADE/nSUx0nq3EHA/s400/xpmf-85-74-210-29-853335.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5155474373455885090" border="0" /></a><br /><br /><br />Τα υπέροχα αυτά βυζιά όμως όπως και πολλά άλλα, μαζί με ένα εργαλειάκι που μπορείτε να φτιάξετε δικές σας τέτοιες φωτογραφίες σε 20 δευτερόλεπτα, θα τα βρείτε στο <a href="http://www.hairmixer.com/">HairMixer.com</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-2164584671957289175?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-38176595340784913212008-01-15T09:48:00.000+02:002008-01-15T09:51:06.355+02:00Αφήστε τις <a href="http://prezatv.blogspot.com/2008/01/sex-video-170000000euro.html">Ζαχο-γκόμενες</a> και πιάστε τις χαζογκόμενες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-3817659534078491321?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-87311761283001501932008-01-15T00:52:00.000+02:002008-01-15T01:06:01.033+02:00<span style="font-weight: bold;">Λήμμα: </span>κακό timing<span style="font-style: italic;"> </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Προφορά:</span> kakow time-ing<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Παράδειγμα χρήσης:</span> <span style="font-style: italic;">ρε συ, σόρρυ, απλά είχες πολύ ~</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ορισμός: </span>Η δικαιολογία που επικαλείσαι όταν είσαι στο σπιτάκι σου και προσπαθείς να ανοίξεις μια καρύδα χωρίς να κλέψεις (να γκουγκλάρεις για την <a href="http://www.google.com/search?num=100&amp;hl=en&amp;rlz=1B3GGGL_enGR248GR248&amp;q=how+-the+-fuck+to+open+this+-damn+coconut&amp;btnG=Search">απάντηση</a>), όταν ξάφνου χτυπάει το κουδούνι, εμφανίζεται μια προ τριών ημερών ερωμένη και προσπαθείς να βρεις με ποιό τρόπο μπορείς να της εξηγήσεις ότι από τότε άλλαξε η διαθεσιμότητά σου και δε θες να τα τινάξεις όλα στον αέρα από το πρώτο 24ώρο, γαμώντας την.<br /><span style="font-style: italic;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-8731176128300150193?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-70474269863135829422008-01-14T22:42:00.000+02:002008-01-14T22:44:14.584+02:00- Δανείστηκα σήμερα ένα βιβλίο του Κούντερα.<br />- Και πότε θα του το πας πίσω;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-7047426986313582942?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-65281931242998645272008-01-11T18:42:00.000+02:002008-01-11T18:54:12.734+02:00Έρχεται ο Χρήστος στο γραφείο και μου κάνει:<br /><br />- Δε το έχω τελικά μαζί μου. Να το φέρω τη Δευτέρα;<br /><br />Τον κοιτάω. Τον ξανακοιτάω. Σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ για τι πράγμα μιλάει.<br /><br />- Ναι, οκ φέρτο τη Δευτέρα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-6528193124299864527?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-88799527611264339642008-01-10T01:39:00.000+02:002008-01-10T01:42:32.793+02:00Για όσους έχουν την απορία αν η γκόμενά τους τελειώνει ή απλά υποκρίνεται...<br /><br /><a href="http://www.beautifulagony.com/public/main.php?page=about">Beautiful Agony: Ο μικρός θάνατος</a><br /><br />Ναι, οι γυναίκες τελειώνουν και χωρίς να βγάλουν <span style="font-weight: bold;">*κιχ</span>*<span style="font-weight: bold;">.</span><br /><br />(αλλά αυτό δε σημαίνει ότι το κάνουν)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-8879952761126433964?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-80489980043933268452008-01-05T20:12:00.000+02:002008-01-06T02:04:50.124+02:00<p class="MsoNormal"><i style="">Νομική σημείωση: το κείμενο είναι ασφαλές προς αναγνώση σε οποιοδήποτε χώρο εργασίας και δεν περιέχει καμία λέξη ή φράση που μπορεί να προσβάλλει τους συναδέλφούς σας όταν τους προωθήσετε το κείμενο αυτό ή να προκαλέσει την απόλυσή σας όταν σας πιάσει το αφεντικό σας να το διαβάζετε.<o:p></o:p></i></p> <p class="MsoNormal">Η ιστορία μας ξεκινάει με μια αναδρομή στο λεξικό του Τεγόπουλου-Φυτράκη. Όσοι δεν είστε <span style="" lang="EN-US">currently</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">active</span><span lang="EN-US"> </span>στο ευγενές σπορ των κοινωνικών εξόδων, πρέπει πρώτα απ’ όλα να καταλάβετε κάτι. Η <b style="">παγιδομούνα</b> είναι το ακριβώς αντίθετο από τη <b style="">μουνοπαγίδα</b>.</p> <p class="MsoNormal">Η μουνοπαγίδα είναι ένα <b style=""><span style="" lang="EN-US">gadget</span></b><span lang="EN-US"> </span>το οποίο μπορεί να πάρει το σχήμα χρυσής πιστωτικής κάρτας, διθέσιου αυτοκινήτου ή πολυτελούς σκάφους, το οποίο έχει σχεδιαστεί κυρίως για να κάνει τους άνδρες να <b style="">πιστέψουν</b> πως μπορούν σε μεγάλο βαθμό να ρίξουν γυναίκες με αυτό.</p> <p class="MsoNormal">Φυσικά το δικό μου <span style="" lang="EN-US">blog</span><span lang="EN-US"> </span>απευθύνεται αποκλειστικά σε έξυπνους και γοητευτικούς άνδρες που δεν έχουν καμία χρήση για τα <span style="" lang="EN-US">gadgets</span><span lang="EN-US"> </span>αυτά, αλλά διαβάζεται κρυφά και από γυναίκες με υψηλή αυτοεκτίμηση που είναι σωσίες της <span style="" lang="EN-US">Meg</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Ryan</span><span lang="EN-US"> </span>όταν ήταν στα νειάτα της. Άρα δεν υπάρχει περίπτωση να συμφωνήσει κανείς ποτέ με αυτό μου το σχόλιο, οπότε το προσπερνάμε.</p> <p class="MsoNormal">Προφανώς καμία γυναίκα που έχει αρκετό μυαλό και διαβάζει το δικό μου <span style="" lang="EN-US">blog</span><span lang="EN-US"> </span>κάθε φορά που παραληρώ ακατάσχετα δε θα έπεφτε ποτέ στο επίπεδο του να γοητευτεί από κάτι τέτοιο, δεδομένου ότι αυτές που εντυπωσιάζονται από χαζά αντρικά <span style="" lang="EN-US">gadgets</span> πρέπει να είναι καριόλες από τη φύση τους, άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση και χωρίς όνειρα. </p> <p class="MsoNormal">Για να επιστρέψουμε τώρα στο θέμα μας, η παγιδομούνα είναι το ακριβώς αντίθετο από τη μουνοπαγίδα.</p> <p class="MsoNormal">Παγιδομούνα είναι ένα <b style=""><span style="" lang="EN-US">gadget</span></b><span lang="EN-US"> </span>το οποίο μοιάζει με μουνί, συμπεριφέρεται σαν μουνί και εν γένει μοιράζεται πολλά ενδογενή χαρακτηριστικά με ένα οποιοδήποτε μουνί, χωρίς να υπάρχει περιορισμός στην ποικιλία χρωμάτων και σχημάτων στα οποία διατίθεται, αλλά <b style="">δεν είναι μουνί</b>.</p> <p class="MsoNormal">Στην πραγματικότητα είναι ένας πολύπλοκος βιολογικός μηχανισμός ο οποίος είναι εχθρικός σε ξένες εισβολές. Με την επαφή και μόνο, απελευθερώνει τοξίνες που μπορούν να προκαλέσουν σοβαρή εξάρτηση και ανάγκη για ψυχολογική υποστήριξη, καθώς και συναισθήματα ανεπάρκειας και έλλειψης αυτοπεποίθησης στους περισσότερους άνδρες.</p><p class="MsoNormal">Ο μηχανισμός αυτός έχει αναπτυχθεί μυστικά στα υπόγεια εργαστήρια των μεγαλύτερων εταιριών καλλυντικών στον κόσμο, οι οποίες έχουν βγάλει κάποια πιλοτικά μοντέλα παγιδομούνων για να δοκιμάσουν την αγορά.</p> <p class="MsoNormal">Η ανάγκης για την εφεύρεση του πιλοτικού μοντέλου είναι πως οι εταιρίες καλλυντικών βλέπουν πως καμία πελάτισσα δεν είναι ιδιαίτερα πιστή στα προϊόντα τους και συνεχώς μεταπηδούν από μάρκα σε μάρκα κατά τη διάρκεια της ζωής τους. </p> <p class="MsoNormal">Ενώ τα καλυντικά είναι ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος για κάποια γυναίκα να αποπροσανατολίσει έναν άνδρα την πρώτη φορά που θα την δει, μετά από λίγο ενεργοποιείται το ανοσοποιητικό του σύστημα και πολύ σύντομα τα καλυντικά δεν έχουν κανένα αποτελέσμα.</p> <p class="MsoNormal">Γι αυτό το λόγο, η βιομηχανία των καλλυντικών εφήυρε την παγιδομούνα, η οποία μπορεί να φέρει μακροχρόνια αποτελέσματα με με μια τακτική συντήρηση στα κατά τόπους <span style="" lang="EN-US">beauty</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">salons</span>.</p> <p class="MsoNormal">Ένα <span style="" lang="EN-US">case</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">study</span><span lang="EN-US"> </span>το οποίο έτυχε να βιώσω από κοντά είναι το εξής:</p> <p class="MsoNormal">Ο τύπος είναι βολλεϋμπολίστας, με πλάτες τόσο ανοιχτές που όταν τον βλέπω πονάω και κοιλιακούς με περισσότερες φέτες από το καλοριφέρ μου στο σαλόνι.<o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Η πρώην γκόμενα και νυν αρραβωνιαστικιά του είναι σαν το αριστούργημα του Πικάσο, τη <a href="http://www.artinthepicture.com/paintings/view.php?nr=6">Γκουέρνικα</a>. Πολύ σάρκα σκορπισμένη δεξιά κι αριστερά, με παραμορφωμένα χέρια και πόδια. <span style="" lang="EN-US">K</span>αι 8 μέτρα πλάτος.</p> <p class="MsoNormal">Όταν γνωριστήκανε, ο κολλητός του και συμπαίκτης του αναρωτήθηκε μπροστά σε όλη την ομάδα «<i style="">Μα ρε μαλάκα, μέλι έχει το μουνί της;</i>»<o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Δύο χρόνια μετά, μπορούμε πλέον να απαντήσουμε την ερώτηση με επιστημονικά στοιχεία. Δεν έχει μέλι, έχει <b style="">παγίδα</b>.</p> <p class="MsoNormal">Και αν η παγίδα μπορεί να δουλέψει γι αυτήν, τότε φανταστείτε τι μπορεί να κάνει για το κοριτσάκι της διπλανής πόρτας που τέλος πάντων μπορεί να μην έχει τίποτα το τρομερά ελκυστικό πάνω της εκτός από ένα όμορφο κωλαράκι (το οποίο – μεταξύ μας – μερικές φορές απλά είναι αρκετό), αλλά τουλάχιστον πλένεται!<o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Όχι, όχι, όχι. Ότι κι αν μου λέτε για το εσωτερικό ενός ανθρώπου, είστε το ίδιο υποκριτές με μένα, αν όχι περισσότερο. Γιατί αν σας ενδιέφερε το εσωτερικό, θα βρίσκατε πολύ εύκολα κάποιον άνθρωπο να συζήσετε, να παντρευτείτε και να κάνετε πολλά παιδιά μαζί του. </p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US">So, pretty pretty please, with sugar and cherries and strawberry sauce on, cut the bullshit, will ya?<o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal">Διαβάζω κάτι προβλέψεις για το 2008, 2009, 2050 και κάπου εκεί μέσα γίνεται κάποια αναφορά περί αποικίας στον Άρη.<br /><br />Και αναρωτιέμαι γιατί λένε πως ο άνθρωπος θα κατοικήσει μια μέρα στον Άρη, όταν I know for a fact ότι τουλάχιστον 3 γνωστές μου έχουν από καιρό αγοράσει μια φάρμα εκεί πέρα και δεν λένε να επικοινωνήσουν με τον πλανήτη Γη.<br /><br />Η μία εξ' αυτών, ας την πούμε <i>Αριάννα</i>, με έπαιρνε για μια περίοδο τηλέφωνο να με ρωτήσει πως είμαι, πώς τα περνάω, κλπ. Η μαλακία είναι πως με έπαιρνε πάντα το μεσημέρι που είμαι στο γραφείο και <b style="">αναρωτιόταν</b> γιατί πάντα είχα κάτι να κάνω και της το έκλεινα, ή δεν απαντούσα καθόλου. </p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US">Duh</span>!<o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ένα μεσημέρι που μου εξέφρασε το παράπονό της, της είπα έτσι γίνεται συνήθως και πως θα καταλαβαίνε γιατί «τυχαίνει» να έχω δουλειά όταν παίρνει τηλέφωνο αν δούλευε κι εκείνη <b style=""><span style="">nine to five</span></b> σαν εμένα, αντί να ξυπνάει στις 12 και να ξεφυλλίζει το <span style="" lang="EN-US">Cosmo</span>. </p> <p class="MsoNormal">Ενάμισι μήνα μετά, με παίρνει (πάλι μεσημέρι), μιλάμε για λίγο και μετά μου λέει να δώσω χαιρετίσματα στην Βάνα. Δεν δίνω καμία σημασία στο σχόλιό της γιατί έχω συνηθίσει να μην καταλαβαίνω κάποια από τα πράγματα που μου λέει, αλλά εκείνη επιμένει.<o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style=""><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]-->Δε θα δώσεις χαιρετίσματα στη Βάνα;</p> <p class="MsoNormal">Δεδομένου ότι δεν έχουμε απολύτως κανέναν κοινό γνωστό και ιδίως κάποιον που να ακούει στο όνομα Βάνα, μου μπαίνουν ψύλλοι στ’ αυτιά.<o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style=""><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]-->Ποιά Βάνα λες;</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style=""><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]-->Έλα τώρα, ξέρεις, την κοπελά στο γραφείο.</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style=""><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]-->Στο δικό μου γραφείο;</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style=""><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]-->Ναι, την καστανούλα, την κοντούλα με τα γυαλάκια...</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style=""><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]-->Περίμενε λίγο...</p> <p class="MsoNormal">Ανοίγω την πόρτα του γραφείο μου, την οποία συνήθως κλείνω όταν παίρνει τηλέφωνο γιατί γίνομαι ρόμπα όποτε μιλάω μαζί της και κάποιος ακούει το δικό μου κομμάτι του διαλόγου όπου επαναλαμβάνω το κάθε τι από 3 φορές αφού λατρεύει τον ήχο της φωνής της τόσο πολύ που δεν έχει ακούσει τι της είπα τις δύο πρώτες.<o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Κάνω το γύρο του γραφείου, ρίχνοντας μια ματιά και προσπαθώντας να δω αν προσλάβαμε κάποια μόλις σήμερα που δεν πέρασε για <span style="" lang="EN-US">interview</span> από μένα ή αν ας πούμε έχει έρθει κάποια πελάτισσα που μπορεί να τη λένε Βάνα. Έβγαλα και το κεφάλι μου από την εξώπορτα για να τσεκάρω μήπως αυτή η Βάνα είχε μόλις φύγει και την έχασα.<br /><o:p></o:p><br />Όχι, τίποτα τέτοιο. </p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style=""><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]-->Ρε συ Αριάννα, δεν ξέρω καμιά Βάνα από το γραφείο.</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style=""><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]-->Καλά, πόσο μεγάλη είναι η εταιρία σου;</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style=""><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]-->Αρκετά μεγάλη για να ξεχνάω τα ονόματα των καινούριων, αλλά αρκετά μικρή για να ξέρω αν έχουμε προσλάβει κάποια Βάνα, καστανή με γυαλάκια, και ειδικά αν είναι δική σου φίλη!</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style=""><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]-->Μα πώωωως; Αφού μου είπε ότι δουλεύει εκεί, εδώ κι ενάμισι χρόνο.</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style=""><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]-->Είσαι σίγουρη; Θυμάσαι το όνομα της εταιρίας σωστά;</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="" lang="EN-US"><span style="">-<span style=""> </span></span></span><!--[endif]-->Ναι, αφού μου το είπες. <b style=""><span style="" lang="EN-US">Nine To Five</span></b><span style="" lang="EN-US"> </span>δε<span style=""> </span>τη<span style=""> </span>λένε<span style="" lang="EN-US">;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p><br />Προφανώς δεν την κάνω παρέα για το βάθος των συζητήσεών μας, αλλά για το βάθος του ντεκολτέ της, το οποίο είναι κατι σαν το Δημόσιο: απύθμενο.<br /><br />Η <i style="">Αριάννα</i> λοιπόν έπιασε πρόσφατα δουλειά σε ένα μπαρ στην Αγία Παρασκευή και με κάλεσε να τα π(ι)ούμε. Τι ρωτάω τι κόσμο μαζεύει το μπαρ, μου λέει ότι μαζεύει νεούδια μεταξύ 18 και 22 ετών.<br /><br />Μια χαρά της λέω, ότι πρέπει για χάζι και νάζι. Αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν τρελλαίνομαι καθόλου να πάω.<br /><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal">Τα νεούδια είναι πανέμορφα για χάζι, αλλά ποτέ δεν είναι καλά για την υγεία. Ένα νεούδι που προτιμά να περιτριγυρίζεται από άλλα πιπίνια θεωρεί πως <b style="">γαμεί και δέρνει</b>. Νομίζει πως θα αλλάξει τον κόσμο. Θα κάνει επανάσταση. Ήρθε για να μείνει.<br /><br />Αλλά δεν είμαστε για τέτοια τώρα. Αν το πιπίνι (αρσενικό ή θηλυκό) δεν έχει ζήσει λίγο, δεν έχει γυρίσει λίγο, δεν έχει αλητέψει και δεν έχει πάει σε πέντε κατατόπια εκτός από το <span style="" lang="EN-US">Guzel</span><span lang="EN-US"> </span>και το <span style="" lang="EN-US">Galea</span>, τότε σίγουρα εγώ δεν είμαι έτοιμος για εκείνη και σίγουρα εκείνη δεν είναι έτοιμη για μένα. </p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US">No</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">thanks</span> λοιπόν, αν το αυτοκίνητο δεν είναι στρωμένο, δε θα το πάρω καινούριο. Θα κοιτάξω να βρω ένα που έχει περάσει το πρώτο μεγάλο σέρβις. Ίσως και το δεύτερο. </p> <p class="MsoNormal">Γιατί απλά έχει καλύτερη οδηγική συμπεριφορά. Συνεννοούμαστε καλύτερα. Ξέρουμε τι δίνει ο καθένας και τι παίρνει. Ξέρουμε αν είμαστε καλοί οδηγοί ή καλά αμάξια. </p> <p class="MsoNormal">Και αν στα αξεσουάρ του μεταχειρισμένου αυτοκινήτου συμπεριλαμβάνεται και η παγιδομούνα, θέλω αν τη δοκιμάσω, να δω τι χάνω.</p> <p class="MsoNormal">Γιατί όταν οι νέες κολλάνε στο τζάμι το Ν, οι παλιές δεν κολώνουν να κολλήσουν το μουνί.<span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-8048998004393326845?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-69647969082264730892008-01-04T15:47:00.000+02:002008-01-04T15:51:24.189+02:00Η γραμματέας στο γραφείο προσπαθεί να αλλάξει μόνη της την 25-κιλη μπουκάλα του ψύκτη. Προσπαθεί να τη σηκώσει, να τη γυρίσει και να την κουμπώσει στο σύστημα, αλλά της πέφτει κομματάκι βαριά.<br /><br />"<span style="font-style: italic;">Αχ, </span><span style="font-style: italic;">θέλω ένα άνδρα</span>!", αναφωνεί με νάζι.<br /><br />Την ακούω, αλλά δεν κουνιέμαι από τη θέση μου. Είναι θέμα αρχής. Ένας άνδρας αν φωνάξει σε ένα μπαρ "<span style="font-style: italic;">Θέλω μια γυναίκα!</span>" πόσες θα έρθουν;<br /><br />Ε, εγώ λοιπόν γιατί να πάω; Ισότητα δε θέλατε; :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-6964796908226473089?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-19038676546615253672008-01-01T18:00:00.000+02:002008-01-03T01:41:59.027+02:00Καθώς περίμενα τους καλεσμένους μου για το ρεβεγιόν και αντί να καθαρίσω το χαλί που είχε βρωμίσει από τα καυσόξυλα, μου ήρθε η έμπνευση να ανατρέξω σε κάποιο .doc που έγραφα κάποτε τους στόχους μου για κάθε χρόνο. Είχα να το ανανεώσω από την τελευταία μέρα του 2006.<br /><br />Πήρα την παλιά λίστα και την ανανέωσα με νέους στόχους που το μόνο που είχαν να ζηλέψουν από τους παλιότερους είναι στους αριθμούς. Υψηλότερο μισθό, λιγότερα κιλά, περισσότερη άσκηση, καλύτερο αμάξι.<br /><br />Τελειώνοντας, άρχισαν να καταφτάνουν τα πρώτα SMS. Κάποιοι είχαν βιαστεί και μάλλον δεν ήθελαν να πέσουν στην ώρα αιχμής των ραδιοκυμάτων. Και αυτή η στιγμαία απόσπαση της προσοχής μου ήταν αρκετή για να κοιτάξω τα πράγματα με άλλο μάτι.<br /><br />Έκανα τις απαραίτητες συστάσεις μεταξύ της ετήσιας to-do list που είχα συντάξει και του πλήκτρου delete και πήγα να ανάψω τα κεριά γύρω από το τζάκι και σκάλωσα. Αποφάσισα πως το 2008 δεν πρέπει να είναι ποσοτικά καλύτερο, αλλά ποιοτικά. Και την ποιότητα δε μπορούν οι λέξεις τόσο εύκολα να τη φυλακίσουν, μπορείς μόνο να τη ζήσεις και μετά να πεις την ιστορία της.<br /><br />Δεν ξέρω ακριβώς πώς θα αδράξω ποιότητα, αλλά μάλλον θα πρέπει πρώτα ξεκινήσω ανακαλύπτοντας τι ακριβώς θέλω. Πριν τρία χρόνια ήξερα τι ήθελα και τώρα που το απέκτησα, πρέπει να ξαναεστιάσω σε αυτό που θέλω να είναι σημαντικό για μένα.<br /><br />Κι έτσι το 2008 ξεκινάει με αναζήτηση.<br /><br />Αλλά πρώτα φασίνα...<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Update:</span> Επειδή μάλλον το ποστ ήταν πολύ εύκολα παρεξηγίσιμο, όσοι γνώρισαν την Τίνα θα πρέπει να γνωρίζουν πως η Τίνα ήταν μάλλον εκείνη που με οδήγησε στο να ξεκινήσω την αναζήτηση και σε καμία περίπτωση η <span style="font-style: italic;">φασίνα</span> δεν αφορά φυσικά την ίδια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-1903867654661525367?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-59413470628585357852007-12-20T13:16:00.000+02:002007-12-20T14:23:27.929+02:00Ο Νίκος, μετά από μια δύσκολη ημέρα στο γραφείο και αφού το αφεντικό του τον ρώτησε τρεις φορές γιατί δεν έχει τελειώσει ακόμα το project με τους Αυστριακούς συνεταιρους, αποφασίζει να πάει στο κοντινό του μπαράκι για μια μπύρα και να δει τον αγώνα.<br /><br />Παρόλο που κανένας κολλητός του δεν τον ακολούθησε όπως συνήθως, δεν έχει όρεξη να γυρίσει στο σπίτι γιατί έχει έρθει η πεθερά του να μείνει με την κόρη της και το Νίκο για τα Χριστούγεννα και δε θα τον αφήσουν να χαζέψει τον αγώνα.<br /><br />Άσε που θα είναι κι ο πιτσιρικάς εκεί με τη γιαγιά του που του κάνει όλα τα χατήρια και θα τον πρήξει πάλι για να του θυμίσει πως θέλει το νέο PS3 από τον Άγιο Βασίλη. Όχι, όχι, σίγουρα το μπαράκι ήταν καλύτερη επιλογή για να δει τον αγώνα.<br /><br />Εκεί που κάθεται και παραγγέλνει, παρατηρεί πως στο μπαρ κάθεται μόνη της μια γυναικάρα με ένα ξώπλατο φόρεμα. Παρατηρεί την καλλίγραμη πλάτη της με τα λακάκια σε όλα τα κατάλληλα σημεία και όταν αυτή γυρνάει, βλέπει πως πρόκειται για γυναίκα-<span style="font-weight: bold;">αστροναύτη</span>. Η ομορφιά της είναι απλά εξωγήινη!<br /><br />Προσπαθώντας να παρακολουθήσει τόσο το παιχνίδι όσο και τη γκόμενα, πάει να παραγγείλει μια δεύτερη μπύρα και ρωτάει το μπαρμάν:<br /><br />- Ρε συ αγόρι, τι παίζει με αυτό το μωρό εκεί; Ποιά είναι;<br />- Τι να σου πω ρε φίλε, κι εγώ δεν την ξέρω. Πρώτο μωρό, δε λέω, αλλά έχει θέμα. Είναι τυφλή.<br /><br />Ο Νίκος σοκάρεται με τα νέα. Παρατηρεί την κοπέλα από πιο κοντά τώρα και συνειδητοποιεί όντως πως δεν δείχνει να κοιτάει κάποιον ή κάτι, απλά αφήνει το βλέμμα της να πλανάται στο χώρο.<br /><br />Παίρνει την απόφαση να την προσεγγίσει. Το μωρό είναι πολύ καλό για να γυρίσει απλά στη μπύρα του και να δει τον αγώνα. Η ομάδα θα δείξει κατανόηση όταν υπάρχει θέμα.<br /><br />Στην άρχη ένιωθε λίγο περίεργα, αλλά προφασιζόμενος πως θέλει την άποψή της για τον αγώνα, τη γνώρισε, της μίλησε για δύο λεπτά, και εκείνη του είπε πως είναι τυφλή και πως έχει έρθει στο μπαράκι γιατί έχει καιρό να κάνει σεξ με κάποιον και ήθελε να βρει έναν άνδρα να την κάνει να νιώσει γυναίκα.<br /><br />Ο Νίκος κώλωσε λίγο που η γκόμενα είναι τόσο συνειδητοποιημένη, αλλά σίγουρα τώρα δε θα έχανε την ευκαιρία του. Πριν καλά-καλά φτάσει ο αγώνα στα μισά του πρώτου ημιχρόνου, της κάνει πρόταση να πάνε σε ένα ζευγαροξενοδοχείο δυο τετράγωνα παρακάτω και εκείνη δέχεται.<br /><br />Ο Νίκος πάει μαζί της στο ξενοδοχείο, κάνουνε αχαλίνωτο σεξ για δύο ώρες και πέφτουν ιδρωμένοι και εξουθεωνομένοι στο κρεβάτι. Όταν κοιτάει το ρολόι του, συνειδητοποιεί πως ο αγώνας έχει τελειώσει και εκείνος έχει αργήσει να πάει στο σπίτι.<br /><br />Η κοπέλα, μπαίνει στο μπάνιο για ένα γρήγορο ντουζάκι και ο Νίκος βρίσκει την ευκαιρία να πάρει τηλέφωνο τη γυναίκα του:<br /><br />«<span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:9;" ></span><span style="font-style: italic;">Μωρό μου, θα αργήσω λίγο να έρθω σπίτι. Φεύγοντας από το γραφείο μου έκατσε μια στραβή!</span>»<span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:9;" ></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-5941347062858535785?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-24150056253678820372007-12-04T12:09:00.000+02:002007-12-04T12:21:50.364+02:00<p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-GB"><o:p>Ξυπνάω σήμερα το πρώι και βρίσκω email που μου στείλανε στις 04:49. Η στιχομυθία που έχουμε ανταλλάξει μέχρι τώρα έχει ως εξής: </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"></p><blockquote><p style="color: rgb(204, 102, 0);" class="MsoNormal">Το “Που πας ρε καραμητρο” τι ρολο βαραει;</p> <p style="color: rgb(204, 102, 0);" class="MsoNormal">Αν το εβαλες επειδη εισαι περιεργος και μια και ονομαζομαι καραμητρος,ειλικρικα δε μπορω να σου πω,ειναι μυστικο.</p> <p style="color: rgb(204, 102, 0);" class="MsoNormal">Κατα τα αλλα,αν εχει ειρωνικο χαρακτηρα,εντελως καλοπροαιρετα,σου προτεινω να το αφαιρεσεις,κυριε γεωργιε αναγνωστοπουλε,το συντομοτερο δυνατο.</p> <p style="color: rgb(204, 102, 0);" class="MsoNormal">Φιλικα,μαρκος καραμητρος </p> <p class="MsoNormal">--</p> <p class="MsoNormal">Καλημέρα Κυριάκο.</p> <p class="MsoNormal">Το ξέρεις το ανέκδοτο με το "Πού πας ρε Καραμήτρο;" φαντάζομαι, έτσι;</p> <p class="MsoNormal">--</p> <p style="color: rgb(204, 102, 0);" class="MsoNormal">Δεν ασχολουμαι με ανεκδοτα...παρεπιπτοντως,εσυ το ξερεις το ανεκδοτο με τον αναγνωστοπουλο;</p> <p class="MsoNormal"><span style="color: rgb(204, 102, 0);">Φιλικα μαρκος καραμητρος</span> </p> <p class="MsoNormal">--</p> <p class="MsoNormal">Εντάξει λοιπόν, άμα δεν ασχολείσαι με ανέκδοτα, κάνε ένα <span style="" lang="EN-GB">search</span> στο <span style="" lang="EN-GB">google</span> για το "πού πας με καραμήτρο" και θα το βρεις...</p> <p class="MsoNormal">--</p> <p style="color: rgb(204, 102, 0);" class="MsoNormal">Το εκανα ηδη το <span style="" lang="EN-GB">search</span> και;</p> <p style="color: rgb(204, 102, 0);" class="MsoNormal">Και αν με βριζουν σε 35...και σελιδες τι εγινε;</p> <p style="color: rgb(204, 102, 0);" class="MsoNormal">Δηλαδη δεν αποτελει εξυβριση,επειδη υπαρχει σε 35...και σελιδες χρησιμοποποιωντας,μαλιστα,την τακτικη κοτετσι-κυριως ανωνυμα;</p> <p style="color: rgb(204, 102, 0);" class="MsoNormal">Οποιος εχει αρχιδια,αν εχει επιχειρηματα και ξερει τι του γινεται-δεν ειναι τρελος πχ του την λεει στα ισα,και δεν κανει πουστιες πισω απ την πλατη του,οπως οι κοτες στο κοτετσι.</p> <p class="MsoNormal"><span style="color: rgb(204, 102, 0);">Φιλικα μαρκος καραμητρος</span> </p> <p class="MsoNormal">--</p> <p class="MsoNormal">"ΣΕ" βρίζουν επειδή τυχαίνει να σε λένε Καραμήτρο;</p> <p class="MsoNormal">Τι να σου πω, αν το βλέπεις έτσι, πήγαινε και κάνε καταγγελία...</p> <p class="MsoNormal">--</p> <p style="color: rgb(204, 102, 0);" class="MsoNormal">Δηλαδη δε με βριζουν ειναι ιδεα μου...</p> <p style="color: rgb(204, 102, 0);" class="MsoNormal">Τελοσπαντων,αν νομιζεις οτι ειναι οσιο καθηκον σου να με βριζεις και οχι πχ το καραμανλη,τον παπανδρεου και ολους τους αλλους υπαρχουν 300 βουλευτες πχ να σατυρισεις,που εχεις το δικαιωμα να το κανεις διοτι τους πληρωνεις,(βλεπε,κρατικο προυπολογισμο,εσοδα απο αμεσους και εμμεσους φορους,κλπ),τοτε βρισε με,ουτως η αλλως δεν εχεις επιχειρηματα,αλλα και να ειχες δεν καθοριζω ουτε αμεσα ουτε εμμεσα τη ζωη σου αρα χανεις τζαμπα το σαλιο σου η το πληκτρολογιο σου,Οσο αφορα τα περι καταγγελιων,δεν ειναι το στοιχειο μοÏ! …,απλα δε μου αρεσει να με βριζουν,ιδιως χωρις λογο και ως γνωστον η υπομονη εχει τα ορια της.</p> <p style="color: rgb(204, 102, 0);" class="MsoNormal">Ευχαριστω για την επικοινωνια.</p> <p class="MsoNormal"><span style="color: rgb(204, 102, 0);">Φιλικα μαρκος καραμητρος</span> </p> <p class="MsoNormal"><o:p></o:p></p></blockquote><p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><p class="MsoNormal"><o:p>Σας έχω πει πόσο εύκολο είναι να γίνεσαι στόχος όταν δημοσιεύεις ακόμα και τα πιο απλά πράγματα;<br /></o:p></p><p class="MsoNormal"><o:p>Ή το πόσοι πολλοί είναι εκείνοι που βλέπουν παντού δαίμονες να τους κυνηγούν επειδή κάτι τους φταίει;</o:p></p><p class="MsoNormal"><o:p>Ή το πόσο διασκεδάζω που μπορώ να κάνω κάποιον σταρ για μια μέρα;<br /></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-2415005625367882037?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-66846696280865077742007-12-02T17:17:00.000+02:002007-12-02T17:30:03.668+02:00Κάποτε ήταν ένα ένα κέρμα του <span style="font-weight: bold;">ενός ευρώ</span>.<br /><br />Γεννημένο στη Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ντυμένο με κέλτικα σύμβολα στη μία του πλευρά, πακεταρισμένο μαζί με εκατομμύρια άλλα και στάλθηκε στην Ιρλανδία μέσα σε μια νταλίκα που τη συνόδευαν δύο οχήματα των μυστικών υπηρεσιών της χώρας.<br /><br />Παρελήφθη από την Κεντρική Τράπεζα της Ιρλανδίας σε περιβάλλον υψίστης ασφαλείας, έκατσε στο θησαυροφυλάκιό της για περίπου 3 μήνες και όταν υπήρξε ανάγκη για περισσότερα κέρματα στις καταναλωτικές τράπεζες το διώξανε μαζί με πολλά δίδυμα αδερφάκια του για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του καταναλωτικού κοινού.<br /><br />Κάποιος έμπορος το πήρε από την τράπεζά του για να γεμίσει ένα κρύο πρωινό την ταμειακή του μηχανή με ρέστα για τους πελάτες, το πήρε ο Ίαν, ένας πελάτης που αγόρασε ένα κασκόλ στην αγαπημένη του για τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου και όταν την έφερε στην Κέρκυρα για διακοπές (μετά από τις οποίες εκείνη τον χώρισε επειδή ήδη πηδιότανε με τον καλύτερό του φίλο αλλά δεν ήθελε να χάσει και το ταξιδάκι) το άφησε για πουρμπουάρ στο Μπάμπη.<br /><br />Ο Μπάμπης εκτός από σερβιτόρος εκεί που έφαγε ο Ίαν, ήταν παράλληλα και συνέταιρος σε μια σχολή για σκι και είχε προσλάβει το Γιάννη για δάσκαλο, οπότε μετά από ένα μάθημα που τον πλήρωσε, του έδωσε μεταξύ άλλων και αυτό το κέρμα του ενός ευρώ.<br /><br />Ο Γιάννης γύρισε στην Αθήνα, αποφάσισε πως είναι καιρός να σοβαρευτεί και προτίμησε να πιάσει δουλειά σε γραφείο από το να εξαρτάται από το Μπάμπη και τον κάθε Μπάμπη τα καλοκαίρια για να έχει δουλειά και κάποια λεφτά στην άκρη.<br /><br />Άλλωστε, είχε γνωρίσει αρκετά γκομενάκια – ντόπια και αλλοδαπά – και πλέον ήθελε να μη χρειάζεται να χάνεται από τους κολλητούς του κάθε καλοκαίρι για 4-5 μήνες και να αφήσει τη νέα γενιά να το παίζουν δάσκαλοι του σκι για να βγάλουν γκόμενα και κάνα χαρτζηλίκι.<br /><br />Ο Γιάννης λοιπόν ήρθε στην εταιρία και κάποια στιγμή που παραγγείλαμε και πλήρωσα εγώ το ντιλιβερά για το φαγητό όλων, μου έδωσε το ιρλανδικό ευρώ. Όταν πήγα σπίτι το έβαλα στο μπουκάλι που έχω για κέρματα (από αυτά που σου αφήνει ο γαλατάς το γάλα στην Αγγλία έξω από την πόρτα σου μαζί με αυγά) και όταν αυτό γέμισε το πήγα στην τράπεζα.<br /><br />Ταλαιπώρησα τη Μαρία στο υποκατάστημα 109 της Alpha Bank για να κάτσει να τα ξαναμετρήσει, η οποία με εξυπηρέτησε με χαμόγελο παρόλο που από μέσα της με διαλόστειλε γιατί είχε και σοβαρότερες δουλειές να κάνει. Τριανταπέντε λεπτά μετά, το ευρώ μου ανήκε πλέον μόνο ψηφιοποιημένο.<br /><br />Ήταν ο <span style="font-weight: bold;">άσσος</span> πριν την υποδιαστολή στο υπόλοιπο του λογαριασμού μου.<br /><br />Στο λογαριασμό μπήκαν κι άλλα λεφτά, όλα ψηφιοποιημένα και απρόσωπα αντί για χάρτινα και κερμάτινα νομίσματα και φυσικά βγήκαν αρκετά. Εκείνο το ευρώ όμως ήταν ακόμα εκεί και κάθε φορά μου έκλεινε το μάτι σε κάθε μηνιαίο statement της τράπεζας, μετατρέποντας πριν την υποδιαστολή κάποιο 6 σε 7 ή κάποιο 7 σε 8. Στα μεγάλα κέφια του μάλιστα, μετέτρεπε κάποιο 39 σε 40.<br /><br />Έμεινε στο λογαριασμό μου μέχρι που ήρθε το εκκαθαριστικό της εφορίας, το οποίο μου έλεγε ούτε λίγο ούτε πολύ πως φέτος θα πλήρωνα για φόρο ένα ευρώ παραπάνω από πέρσι. <span style="font-weight: bold;">Εκείνο</span> το ένα ευρώ που πήγε στην Ιρλανδία, το έφερε ο Ίαν στην Κέρκυρα, το πήρε ο Γιάννης και μου το έδωσε.<br /><br />Και ρώτησα το λογιστή μου, γιατί θα πληρώσω ένα ευρώ παραπάνω;<br /><br />Και ο λογιστής μου εξήγησε:<br /><br />Επειδή το αφορόλογητο όριο δεν αυξήθηκε όσο είχαν αρχικά πει, επειδή μέσα σ’ όλα η αύξηση του ΦΠΑ δεν έκανε ιδιαίτερα μεγάλη διαφορά στα ταμεία της κυβέρνησης, επειδή κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι αντέδρασαν όταν έμαθαν πως θα χρειαστεί να δουλέψουν λιγάκι παραπάνω αν στη δική τους ΔΕΚΟ μπει ένας ξένος επενδυτής.<br /><br />Βγήκαν στις τηλεοράσεις και μιλούσαν για ξεπούλημα και ο κόσμος τους άκουγε και κουνούσε το κεφάλι, ανυποψίαστος πως το «<span style="font-weight: bold;">ξεπούλημα</span>» θα έφερνε εξυγίανση και πως η εξυγίανση θα έφερνε φτηνότερα τιμολόγια για τον τελικό καταναλωτή.<br /><br />Και πως τα φτηνότερα τιμολόγια θα σήμαιναν πως το δικό τους ευρώ, είτε ιρλανδέζικο, είτε βέλγικο, είτε ελληνικό θα σήμαινε πως αυτό το <span style="font-weight: bold;">ευρώ</span> θα έμενε στο δικό τους λογαριασμό και δε θα πήγαινε σε κάποιον άλλο.<br /><br />Και ενώ πλήρωνα την εφορία από το web banking μου και είδα το δικό μου ευρώ μαζί με πολλά άλλα να καταπίνονται στην καταβρόχθα που λέγεται «Ελληνικό Δημόσιο» και να εμφανίζεται το μήνυμα «Επιτυχής Συναλλαγή» στην οθόνη του υπολογιστή, αναρωτήθηκα:<br /><br /><span style="font-style: italic;">Πότε επιτέλους θα βγούνε στους δρόμος να διαδηλώσουν όχι εκείνοι που είναι οργανωμένοι και μπορούν να διαμαρτυρηθούν για κάτι που μάθανε <span style="font-weight: bold;">σήμερα</span> αλλά όλοι οι άλλοι που αυτοί οι ίδιοι καταπιέζουν <span style="font-weight: bold;">εδώ και χρόνια</span>;</span><br /><br />Εφόσον η κάθε λογής εξουσία δε θα αποφασίσει ποτέ κάτι που δε τη βολεύει, και κάθε πολιτικός που ανεβαίνει σε υπουργικό θόκο επιτέλους επιβραβεύεται βάζοντας στην άκρη κάτι και για την πάρτη του, πότε θα καταλάβουμε πως η αξία των χρημάτων που εμείς οι υπόλοιποι (οι μη υπουργοί) ανακυκλώνεται; Για να μη σου πω κιόλας πως φθίνει μέρα με τη μέρα...<br /><br />Πότε θα καταλάβουμε πως όταν κάποιος άλλος θέλει να δουλέψει <span style="font-weight: bold;">λιγότερο</span> κι εμείς τον συμπονούμε (μα έχει οικογένεια ο άνθρωπος) σημαίνει πως εμείς οι υπόλοιποι θα τον <span style="font-weight: bold;">πληρώνουμε</span>;<br /><br />Πότε θα καταλάβουμε πως το Δημόσιο δε μπορεί να αυτοϋποστηριχθεί χωρίς την ιδιωτική πρωτοβουλία και πως οι δικοί μας αυξανόμενοι φόροι, το δικό μας ευρώ που έφυγε ενώ θα μπορούσε να είχε μείνει στο λογαριασμό μας, είναι εκείνοι που θρέφουν το κτήνος που έχουμε αφήσει να εξελιχθεί και που ονομάζουμε «Δημόσιο»;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-6684669628086507774?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-90878544812622403252007-11-28T22:22:00.000+02:002007-11-28T22:58:44.232+02:00Σήμερα ήρθε ένα παιδί στο γραφείο για interview για μια θέση Video Editing Assistant.<br /><br />Τώρα εμένα προφανώς με ξέρετε, το ότι θεωρώ το κεφάλαιο ως μέσο προόδου (επικίνδυνο μέσο ναι μεν, αλλά οποιαδήποτε πρόοδος μπορεί να πάει either way) παίζει να το έχετε υποπτευθεί.<br /><br />Έχω βάλει λοιπόν την αγγελία μου, έστειλε το παιδί αυτό ένα email με βιογραφικό, καλό φάνηκε από αυτά που έλεγε, είπε ότι έχει και demo να δείξει, τον έφερα για interview.<br /><br />Αφού τα είπαμε περί θέσης, εταιρίας, αμοιβής και ότι άλλο λέμε στα πρώτα 15 λεπτά ενός interview, και αφού τον είδα λιγο να δαγκώνεται και να στριφογυρνάει στην καρέκλα του, έβγαλε και το demo...<br /><br />... το οποίο demo απαρτίζεται από τα εξής βιντεάκια:<br /><ul><li>διαφημιστικό κλιπάκι της ΚΝΕ</li><li>συλλαλητήριο του ΚΚΕ</li><li>βιντέακι - ντοκουμένο με αστυνομικές / στρατιωτικές δυνάμεις να κάνουν κάτι που δεν θυμάμαι, πιθανόν να ανοίγουν κεφάλια, να εισβάλλουν στο Πολυτεχνείο ή κάτι αντίστοιχο που δεν θυμάμαι<br /></li><li>ομιλία Χαρίλαου Φλωράκη για την οποία είχα την απορία αν είναι ακόμα ζωντανός ο Φλωράκης, αλλά κρατήθηκα και δεν ρώτησα<br /></li><li>αποσπάσματα ομιλιών από πολιτικούς άλλων κομμάτων με φράσεις όπως "ΕΚΤΡΩΜΑ" να πετάγονται δίπλα τους ενώ μιλάνε<br /></li><li>συναυλία κάποιου death metal συγκροτήματος (όχι, όχι, ακόμα κι εκεί δε το σώζει γιατί ήταν συναυλία οργανωμένο από τον <a href="http://www.google.com/url?sa=t&amp;ct=res&amp;cd=1&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.odigitis.gr%2F&amp;ei=ytBNR5-XO5ziQPT43dIO&amp;usg=AFQjCNFQ2qUyR45IFOST9PgqO-DQ3mQXzA&amp;sig2=pUYguTvFhmS5tbP-6lZG4Q">Οδηγητή</a>)<br /></li></ul>Προσπερνώντας τις ιδεολογικές μας διαφορές, αφού άλλωστε το τι πιστεύει ο καθένας έχει να κάνει με τις εμπειρίες του και όλοι δυνητικά μπορεί αύριο να πιστέψουμε το αντίθετο από ότι πιστεύουμε σήμερα (<a href="http://georgeisyourman.blogspot.com/2005/12/blog-post_13.html">μη τα ξαναλέμε</a>), προσπαθώ να σταθώ στις τεχνικές λεπτομέρειες της δουλειάς του, όταν εκείνος αρχίζει να βγάζει λόγο:<br /><br /><span style="font-style: italic;">Το ότι είμαι κομμουνιστής δεν έχει να κάνει με το ότι φοράω Nike, έτσι; Είμαι ελεύθερος να πρεσβεύω ότι θέλω και να φοράω ότι θέλω. Και όσο για το αν μπορώ να φτιάχνω βιντεάκια ελκυστικά ώστε να πιάνω τον παλμό της αγοράς, εγώ γνωρίζω το τι θέλει η αγορά καλύτερα από κάποιον άλλον γιατί εγώ την έχω πολεμήσει την αγορά.</span><br /><br />Κρίνοντας λοιπόν πως εγώ θέλω video editor κι όχι πολεμιστή, τον ξεπροβόδισα με το catchphrase <span style="font-style: italic;">Θα σας ειδοποιήσουμε. </span>Που σημαίνει <span style="font-style: italic;">Don't call us, we'll call you</span>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-9087854481262240325?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-25202802813534658212007-11-26T09:56:00.000+02:002007-11-26T11:15:15.197+02:00Μη μασάτε.<br /><br />Τα νέα του ότι <a href="http://www.indy.gr/newswire/esr-enantion-mpomp-sfoyggaraki">το ΕΣΡ τα πήρε με τον Μπομπ</a> επειδή τον ψιλοπαίρνει είναι στάχτη στα μάτια.<br /><br />Στην πραγματικότητα, ο μοναδικός λόγος που επιτίθεται το ΕΣΡ στον Μπομπ είναι επειδή έμαθε πως είναι drug dealer (εεεε συγγνώμη, <span style="font-style: italic;">coffee</span> dealer εννοούσα) από το Amsterdam και χρησιμοποιεί πλαστό διαβατήριο με ψεύτικο όνομα φερόμενος ως <span style="font-weight: bold;">Κρητικός</span> για να μην κινεί υποψίες όταν ταξιδεύει από τα Ζωνιανά στην Ολλανδία.<br /><br />Ο γνωστός συνεργός του Πάτρικ ο Αστερίας ταξιδεύει πάντα με τον Μπομ για να προκαλεί αντιπερισπασμό στις διωκτικές αρχές καθώς περνάνε από το τελωνείο κάνοντας παντελώς ηλίθιες και ανούσιες ερωτήσεις, παριστάνοντας πως είναι μέρος του χαρακτήρα του, όταν στην πραγματικότητα έχει IQ 196.<br /><br />Ως εγκέφαλος της σπείρας φέρεται ένας τετραπέρατος και τσιγγούνης με το κωδικό όνομα κύριος Καβούρης, το οποίο φημολογείται πως είναι ψευδώνυμο κάποιου βαρώνου της κοκαΐνης από τη Μπογκοτά. Την ιδέα για το ψευδώνυμο φέρεται να την συνέλαβε από τις πρόσφατες πλημμύρες στην Κολομβία.<br /><br />Το ΕΣΡ συνεργάζεται μυστικά με την Interpol για να στιγματίσει τον Bob προκειμένου να προκαλεί τα βλέμματα του γενικού πλήθους, η οποία θα εμποδίσει σημαντικά τις επαφές που θα μπορεί να έχει ο Bob με άλλους διεθνείς εγκληματίες.<br /><br />Το Κανάλι 9 και ο Νίκος Ευαγγελάτος που φέρονται ως θύματα στην απόφαση του ΕΣΡ στην πραγματικότητα συνεργάζονται με τη Δίωξη Ναρκωτικών αφού έχει άτυπα συμφωνηθεί να εξασφαλίσουν αποκλειστικά πλάνα από τη σύλληψη του Bob και των υπόλοιπων μελών της σπείρας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-2520280281353465821?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-3537916891098859152007-11-25T15:20:00.000+02:002007-11-25T15:32:00.934+02:00Θα φτιάξω πολιτικό κόμμα και θα βάλω υποψηφιότητα για πρωθυπουργός στις επόμενες εθνικές εκλογές.<br /><br />Θα το κάνω μόνο και μόνο γιατί <span style="font-weight: bold;">κάποιος</span> πρέπει να κάνει <span style="font-weight: bold;">κάτι </span>για σοβαρά θέματα όπως αυτό:<br /><a href="http://www.e-tipos.com/newsitem?id=16831">http://www.e-tipos.com/newsitem?id=16831</a><br /><br />Δεν είναι δυνατόν, <span style="font-weight: bold;">δεν επιτρέπεται</span> σε μια δημοκρατική χώρα να απομακρύνουν διαμαρτυρόμενους!<br /><br />Εμείς κύριοι θα ενθαρρύνουμε και θα πριμοδοτούμε τέτοιου είδους διαμαρτυρίες και δη αν προέρχονται από εργαζόμενα νεαρά κορίτσια!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-353791689109885915?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-31938474051027761042007-11-07T20:14:00.000+02:002008-12-10T18:29:25.723+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/RzICp8RDwfI/AAAAAAAAAC8/XnKwnezQThs/s1600-h/atm.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/RzICp8RDwfI/AAAAAAAAAC8/XnKwnezQThs/s400/atm.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130165845103985138" border="0" /></a><br /><br />Εξηγήστε μου ακριβώς <span style="font-weight: bold;">γιατί</span> τα ATMs σου δίνουν την επιλογή να βγάλεις ότι ποσό θέλεις, ακόμα και μετά την υποδιαστολή;<br /><br />Λες και άμα πατήσω ότι θέλω €132,68 θα μου τα δώσει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-3193847405102776104?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-56568810344930227822007-11-07T01:35:00.000+02:002007-11-07T01:42:11.866+02:00Ήθελα να γράψω ένα post για το πόσο δε γούσταρα τα τετράδια της Unicef όταν ήμουν πιτσιρικάς και για το ότι τώρα που μου στείλανε κατάλογο μου αρέσανε κάποια δώρα και τέλος πάντων να πάτε να αγοράσετε τέτοια δώρα αντί για μαλακισμένα χαζοδώρα και κάρτες που κανείς δε θα θυμάται.<br /><br />Αλλά επειδή το θέμα αυτό θα πέθαινε πολύ σύντομα, σας προτείνω να πάτε οπωσδήποτε να torrentάρετε το <a href="http://imdb.com/title/tt0898332/"><span style="font-style: italic;">Samantha Who?</span></a> με πρωταγωνίστρια τη γκόμενα με την οποία την παίζατε κάτω από την κουβέρτα στα 14 σας. Δείχνει δυνατή...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-5656881034493022782?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-75070829572742559622007-10-31T01:31:00.000+02:002008-12-10T18:29:25.842+02:00... να της φέρνεις ένα <span style="font-weight: bold;">μεγάλο</span> δώρο από το Βερολίνο και να το χρησιμοποιεί με ένα τρόπο που σε κάνει να νιώθεις περήφανος.<br /><center><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/Rye_pcRDweI/AAAAAAAAAC0/yaSJijWIRAs/s1600-h/raincoat.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/Rye_pcRDweI/AAAAAAAAAC0/yaSJijWIRAs/s400/raincoat.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127277419467882978" border="0" /></a><br /></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-7507082957274255962?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-1697787428618850862007-10-29T18:58:00.000+02:002007-10-29T19:18:11.198+02:00<object height="366" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/XBZpBAKliWE&amp;rel=1&amp;border=0"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/XBZpBAKliWE&amp;rel=1&amp;border=0" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="366" width="425"></embed></object><br /><br />Είδα αυτό στο YouTube και σκέφτηκα: <span style="font-style: italic;">Οι άλλοι που ήταν και πιο κοντά στη Γερμανία και ήταν πιο και υπερδυνάμεις, γιατί χάσανε τόσο μικρό ποσοστό του πληθυσμού τους; Μήπως το ηρωικό '40 μας πιάσανε ολίγον κώτσους;</span><br /><br />Ναι, ναι, ξέρω ότι θα μου την πείτε σε βαθμό κακουργήματος, αλλά bear with me.<br /><br />Μήπως τελικά το ότι χάσαμε το 10% του πληθυσμού μας μας αποδεκάτισε μετά ως χώρα; Μήπως αυτό το 10% του πληθυσμού είναι το ίδιο 10% που θα ήταν το πιο χρήσιμο κομμάτι του πληθυσμού σε μια αποδεκατισμένη κοινωνία και το οποίο θα έθρεφε το υπόλοιπο 90%;<br /><br />Μήπως αυτό το 10% του πληθυσμού ήταν οι πιο δυναμικοί άνθρωποι που κρατάνε τη δομή μιας κοινωνίας και μόλις τους χάσαμε μείναμε χρόνια πίσω και ακόμα προσπαθούμε να προλάβουμε το οικονομικο-κοινωνικό χάσμα με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες;<br /><br />Βλέποντας το θέμα καθαρά από άποψη πόρων, μήπως αυτοί οι πόροι θα ήταν καλύτερα επενδυμένοι στη συνέχιση της ελληνικής κοινωνίας μετά την κατοχή, παρά πριν και κατά τη διάρκεια;<br /><br />Λέω εγώ τώρα... <br /><embed src="http://www.youtube.com/v/XBZpBAKliWE&amp;rel=1&amp;border=0" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="366" width="425"></embed><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-169778742861885086?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-35753660574221600802007-10-26T08:09:00.000+03:002007-10-26T15:31:55.771+03:00Πριν από ένα μήνα, το blog έκλεισε τα 3 του χρόνια κι εγώ δεν πήρα χαμπάρι.<br /><br />Ένα blog, το οποίο δε θα υπήρχε (ή τουλάχιστον δε θα υπήρχε σ' εκείνο το χρονικό διάστημα) αν δεν υπήρχε ο <a href="http://www.arkoudos.com/blog/">Αρκούδος</a>, ο οποίος τότε βέβαια έπαιζε σε άλλη διεύθυνση.<br /><br />Ένα blog το οποίο φιλοξένησε μέχρι σήμερα 843 posts (τα 150 or so είναι ακόμα drafts και πολύ πιθανόν να παραμείνουν έτσι γιατί είναι πολύ μεγάλα για να τα τελειώσω και πλέον όχι τόσο καίρια), με καμιά 40-50αριά αγαπημένες μου ιστορίες.<br /><br />Στο πρώτο μισό της ως τώρα ζωής του blog, έκανα ενδιαφέρουσες γνωριμίες με ανθρώπους πολύ διαφορετικούς από μένα, σε μια φάση που αναζητούσα νέες εμπειρίες. Στο δεύτερο μισό, απλά εξαφανίστηκα. Η νέα γενιά των bloggers κάνει πολύ καλύτερη δουλειά, είναι ακόρεστη και καλύπτει όλα τα γούστα.<br /><br />Και επειδή κάποιοι έχουν ρωτήσει πώς βγήκε το GeorgeIsYourMan, ήταν όταν -φοιτητής ακόμα- κάποιος με πρότεινε για μια δουλειά που δεν ήξερα να κάνω. Η δουλειά απαιτούσε τεχνικές γνώσεις που δεν είχα και μετά από 5 λεπτά κατά τα οποία εγώ είχα πελαγώσει καθώς εκείνοι απαρίθμηζαν τις τεχνικές γνώσεις που απαιτούσαν και ενώ ήμουν έτοιμος να φύγω, το λαμόγιο τους απάντησε απλά "George is your man!"<br /><br />Και έτσι ξεκίνησε μια συνεργασία σε κάτι που δεν ήξερα να κάνω, το οποίο φρόντισα να μάθω πολύ γρήγορα. Και από εκεί ξεκίνησε κάτι άλλο, που οδήγησε αλλού και ακολουθώντας μια αλυσίδα από αλληλοεπηρρεασμένες εξελίξεις, here I am.<br /><br />Παράλληλα, ένα άλλο blog, λίγο πιο ευαίσθητο από το <span style="font-weight: bold;">γκάφρικο </span>(γκάφα &amp; καφρίλα, το πιάσαμε, έτσι;) κύριο blog, το <a href="http://epeigon.blogspot.com/">Επείγον</a> βγάζει δοντάκια κλείνοντας τα 2 του χρόνια. Έχει βάλει ένα μικρό λιθαράκι στο να ευαισθητοποιηθούμε όλοι μας για την εθελοντική αιμοδοσία, ειδικά όταν πρόκειται για ανάγκη για μωρά και μικρά παιδιά.<br /><br />Αριθμεί μόνο 32 posts και έχει για συνδρομητές 8 άτομα, αλλά θέλω να πιστεύω πως είναι 8 άτομα που είτε δίνουν αίμα είτε είναι <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Connector_%28social%29">connectors</a> που διανέμουν την πληροφορία στους κατάλληλους ανθρώπους.<br /><br />Γιατί διάλεξα αυτό το θέμα; Γιατί δεν υπάρχει τίποτα επί τούτου στην Ελλάδα. Και γιατί δε μπορώ να δώσω αίμα ενώ θα ήθελα. Δύο φορές που έδωσα αίμα λιποθύμισα με σπασμούς μετά τα πρώτα 10 ml.<br /><br />Όσοι ενδιαφέρονται, γιορτάζουμε και κερνάμε σαμπάνια. Στο facebook. :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-3575366057422160080?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-4155227287692155382007-10-24T09:29:00.000+03:002008-12-10T18:29:26.093+02:00Οι Γερμανοί είναι κρυόκωλοι, έτσι;<br /><br />Είναι πασίγνωστο άλλωστε. Και μόνο που λες <span style="font-style: italic;">Γερμανία</span>, σού'ρχεται ένα σύγκρυο, ένα ρίγος, μια παγωμάρα, ένα <span style="font-style: italic;">μπρρρρρρ</span>.<br /><br />Για να μη σου πω για τη γλώσσα τους που είναι μέσα στο διπλό και τριπλό σύμφωνο και τις πολυσύνθετες λέξεις. Αυτό από μόνο του λέει τα πάντα. Δε τα πάνε καλά ρε παιδί μου με τα φωνήεντα και τις φωνές εν γένει, άρα μάλλον το σεξ δεν παίζει και πολύ μεγάλο ρόλο στη ζωή τους, έτσι; Είπαμε ρε παιδί μου, <span style="font-weight: bold;">κρυόκωλοι</span>.<br /><br />Αποτελεί λοιπόν <span style="font-style: italic;">μυστήριο</span> το γιατί <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Sex_industry">ένα από τα μεγαλύτερα industries παγκοσμίως</a> αποφάσισε το 1997 να κάνει την πρώτη του ευρωπαϊκή έκθεση στην πρωτεύουσα μιας τόσο κρύοκωλης χώρας.<br /><br />Πέρσι πήγα στην έκθεση αυτή για πρώτη φορά από περιέργεια. Φέτος πήγα γιατί ήξερα τι θα δω και μπορούσα να το απορροφήσω καλύτερα από το να βγάζω φωτογραφίες την κάθε μαλακία σαν γιαπωνέζος τουρίστας μπροστά σε άγαλμα της Pamela.<br /><br />Πέρσι, έδωσα σημασία στις πορνοστάρ, στις στάρλετ και στα live sex shows. Φέτος, έδωσα σημασία στις πορνοστάρ, στις στάρλετ και <span style="font-weight: bold;">στα trends</span>.<br /><br />Ναι, τα trends. Το σεξ έχει trends. Όπως η μόδα. Δε το είχατε προσέξει;<br /><br /><div style="text-align: center;">-o-<br /></div><br />Σκηνικό από την έκθεση:<br /><br />Περνόντας από το μπαρ της έκθεσης για μπύρες, κατά λάθος ένας φίλος (και <a href="http://www.flickr.com/photos/georgeisyourman/sets/72157602609649605/">καλός φωτογράφος</a>), σπρώχνει με το βαλιτσάκι της κάμερας ένα διπλανό τραπέζι και ρίχνει μια Coca Cola στο πάτωμα.<br /><br />Η κυρία του διπλανού τραπεζιού με το κόκκινο λάτεξ φόρεμα απλά ρίχνει μια ματιά γεμάτη νόημα στον ημίγυμνο σκλάβο που τη συνοδεύει. Εκείνος πέφτει στα τέσσερα και αρχίζει να γλύφει τη χυμένη Coca Cola από το πάτωμα της έκθεσης.<br /><br />Η αφέντρα του, τον επιβραβεύει περιοδικά με ξυλιές από καμουτσίκι στον πισινό του, με τακουνιές στο σβέρκο και στην πλάτη και αμέσως δημιουργείται γύρω τους ένας φωτογραφικός κλοιός.<br /><br /><div style="text-align: center;">-o-<br /></div><br />Είδα κάπου ένα πολύ ωραίο timeline το οποίο έδειχνε το πώς κάποιες σεξουαλικές συνήθειες εμφανίζονταν σε διάφορα μέρη του κόσμου και πώς γινόντουσαν σιγά-σιγά αποδεκτές, μετά γινόντουσαν trendy και μετά απλά mainstream.<br /><br />Για παράδειγμα, πριν πενήντα χρόνια ο κόσμος γαμούσε κατά κόρον σχεδόν αποκλειστικά στην ιεραποστολική στάση. Τώρα, να με συμπαθάτε αν εσείς ακόμα γαμείτε έτσι, αλλά νομίζω πως το ιεραποστολικό έχει εκκλείψει, προς όφελος του doggy style, του cowgirl, του reverse cowgirl κλπ.<br /><br />Περι ορέξεως <span style="font-weight: bold;">κωλο</span>-κυθόπιτα.<br /><br />Αλλά, η μόδα του σεξ, δεν είναι μόνο οι <span style="font-weight: bold;">στάσεις</span>, αλλά και οι <span style="font-weight: bold;">καταστάσεις</span>.<br /><br />Με τον καιρό, το σεξ στις μικρότερες ηλικίες έγινε λιγότερο κατακριτέο, οι ομοφυλόφιλοι έγιναν πιο αποδεκτοί από τους ετεροφυλόφιλους, το σεξ με παραπάνω από πάνω από 1 άτομο πέρασε από τη σφαίρα του <span style="font-style: italic;">αυτά γίνονται μόνο στις τσόντες</span> στη σφαίρα του <span style="font-style: italic;">ρε μαλάκα να μοντάρουμε καμιά παρτουζοκατάσταση...<br /><br /></span>Αν λοιπόν οι <span style="font-style: italic;">ανωμαλίες</span> που έκαναν μόνο οι μειονότητες πριν 50 χρόνια αρχίζουν και γίνονται αποδεκτές μέσα από τη συνεχή αναζήτηση του ανθρώπου, τότε τι είναι αυτό που μας κάνει τόσο σίγουρους ότι οι σημερινοί <span style="font-style: italic;">ανώμαλοι </span>δεν είναι οι αυριανοί πρωτοπόροι, όπως ήταν εκείνοι που πρωτοδοκίμασαν το 69, το <span style="font-style: italic;">έλα στην παρέα μας φαντάρε</span>, το σεξ με τακούνια;<br /><br />Και τι είναι αυτό που μας κάνει τόσο γαμημένα σίγουρους πως μια εικόνα σαν κι αυτή δε θα αντιπροσωπεύει την καθημερινότητα στη σεξουαλική ζωή της επόμενης γενιάς;<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/Rx8_1SJfP1I/AAAAAAAAACs/CyGlZ7tXhK8/s1600-h/IMG_6033_undercolor.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/Rx8_1SJfP1I/AAAAAAAAACs/CyGlZ7tXhK8/s400/IMG_6033_undercolor.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5124885085608165202" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-415522728769215538?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-69181076914003309672007-10-18T10:49:00.000+03:002008-12-10T18:29:26.260+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/RxcQMCJfP0I/AAAAAAAAACk/q0lQq1bf0gs/s1600-h/On-Telecoms-Complaint-Fax.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/RxcQMCJfP0I/AAAAAAAAACk/q0lQq1bf0gs/s400/On-Telecoms-Complaint-Fax.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5122580900078370626" border="0" /></a><br /><br />Όπως έλεγε και το <a href="http://georgeisyourman.blogspot.com/2007/10/motd.html">προηγούμενο ποστ</a>, δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο. Στέλνεις ένα τέτοιο φαξ όχι μόνο στον αριθμό του φαξ που σου δίνουν από το κέντρο τηλεφωνικής εξυπηρέτησης αλλά σε όλους τους αριθμούς φαξ που βρίσκεις για την εταιρία στην ΕΕΤΤ ή στο Google.<br /><br />Με πήραν τηλέφωνο από την On Telecoms την επόμενη εργάσιμη για να μου επιστρέψουν τα λεφτά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-6918107691400330967?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-5977888028935356682007-10-18T10:34:00.000+03:002008-12-10T18:29:26.432+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/RxcM9yJfPzI/AAAAAAAAACc/btDkuvV9drU/s1600-h/Papagalakia.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/RxcM9yJfPzI/AAAAAAAAACc/btDkuvV9drU/s400/Papagalakia.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5122577356730351410" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:78%;">Η διαφήμιση είναι <a href="http://www.diastasis.gr/">τουτουνών</a>...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-597788802893535668?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-38689580210831664582007-10-18T01:39:00.000+03:002007-10-18T02:01:21.447+03:00<p class="MsoNormal"><span lang="EN-GB">Οι άνθρωποι είναι τραγικά κακοί με τους αριθμούς.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EN-GB">Πολλοί λένε ότι εγώ έχω επιλεκτική μνήμη, αλλά ευτυχώς την έχω ανταλλάξει με μια τουλάχιστον μέτρια αντίληψη περί του πως λειτουργούν οι αριθμοί.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EN-GB">Όταν, για παρ</span><span style="" lang="EL">άδειγμα, </span><span lang="EN-GB">λες σε κάποιον πως κάτι </span><span style="" lang="EL">κακό </span><span lang="EN-GB">είναι 1% πιθανό να συμβεί, εκείνος ακούει <b style="">αδύνατο</b>. Και όταν μετά από 50, 100 ή 200 επαναλήψεις τελικά του συμβεί</span><span style="" lang="EL"> το κακό</span><span lang="EN-GB">, σου εξιστορεί πως “<i style="">αυτό δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ”</i>, </span><span style="" lang="EL">και αναρωτιέται </span><span lang="EN-GB">“<i style="">γιατί </i></span><i style=""><span style="" lang="EL">να </span><span lang="EN-GB">τυχαίνουν </span></i><span lang="EN-GB"><i style="">όλα σε μένα;</i></span><i style=""><span lang="EN-GB">”</span></i><span style="font-style: italic;">.</span><span lang="EL"> </span><span style="" lang="EL"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EN-GB">Του εξηγείς ότι ακριβώς αυτό σημαίνει το 1% </span><span style="" lang="EL">που του έλεγες </span><span lang="EN-GB">και σε κοιτάει σαν <span style="font-style: italic;">χάνος</span> ή ακόμα χειρότερα σαν <span style="font-style: italic;">αδικημένος </span></span><span style="" lang="EL"><span style="font-style: italic;">χάνος</span> </span><span lang="EN-GB">ακόμα κι αν στη δική του περίπτωση του πήρε 200 επαναλήψεις για να τύχει η στραβή (και σε κάποιον άλλο του έτυχε με την πρώτη).</span></p>Γενικά έχουμε πρόβλημα με το <span style="font-weight: bold;">big picture</span> ως species.<br /><br /><div style="text-align: center;">-o-<br /></div><p class="MsoNormal"><span lang="EN-GB">Μετακόμισα σε νέο διαμερισμάτακι που έχει και μια εσωτερική σκαλίτσα. Πολύ γλυκιά και όμορφη, μέχρι που μετά από τις πέντε πρώτες φορές που θα την ανεβοκατέβεις </span><span style="" lang="EL">και σου εξανεμιστούν και οι τελευταίες χαζορομαντικές εμπνεύσεις περί κουκλίστικ</span><span lang="EN-GB">η</span><span style="" lang="EL">ς μεζονέτας (που δε θα έπρεπε να έχεις αλλά ας όψεται η πλύση εγκεφάλου περί πουλ-μούρεως στο να έχεις σκαλίτσα στο σπίτι σου), </span><span lang="EN-GB">συνειδητοποιήσεις ότι καλή η σκαλίτσα, αλλά όχι μόνο σου τρώει τετραγωνικά αλλά δεν είναι και διόλου απίθανο κάποια στιγμή να στραβοπατήσεις </span><span style="" lang="EL">στο κατέβασμα </span><span lang="EN-GB">και να μετρήσεις τα σκαλοπάτια δια της αφής με το ακατοίκητο.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EN-GB">Τι πιθανότητα έχει να συμβεί; Κανείς δε μπορεί να σου πει. Προφανώς δε θα γίνεται κάθε μέρα</span><span style="" lang="EL"> η στραβή</span><span lang="EN-GB">. Στα 10, 20, 30 χρόνια που θα ζήσω σε αυτό το διαμέρισμα θα μου συμβεί μια φορά. </span><span style="" lang="EL"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EN-GB">Άντε δύο, μετά αν αφενός επιζήσω την πρώτη φορά και αφετέρου είμαι τόσο μαλάκας ώστε να ξεχάσω την πρώτη φορά, αφαιρεθώ και ξανακατέβω τα ίδια σκαλιά </span><span style="" lang="EL">«</span><i style=""><span lang="EN-GB">επικεφαλής</span></i><span style="" lang="EL">»</span><span lang="EN-GB">.</span></p>Αν πεις ότι την ανεβαίνω μια φορά τη μέρα, μιλάμε τώρα να μου συμβεί για παράδειγμα <span style="font-weight: bold;">μια στις δέκα χιλιάδες</span>. Και να γυρίσω να πω (και χειρότερα ακόμα, <span style="font-style: italic;">να πιστέψω</span>): <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">«<span style="font-style: italic;">Έλα ρε, μια στις δέκα χιλιάδες, σε μένα θα τύχει η στραβή;</span>»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">-o-<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Αλλά σοβαρά τώρα, αυτή τη γαμημένη τη σκάλα τι την ήθελα; Δε το έπαιρνα το διαμέρισμα όλο σε φλατ να γουστάρω; Ρίχνω και τους τοίχους άμα γουστάρω και παίζω μπάλα άμα μου τη βιδώσει ρε παιδί μου.<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Τώρα δηλαδή τι μπορώ να κάνω; Να ρίξω τον όροφο και να παίξω μπάσκετ;<br /></span></p> <p style="text-align: center;" class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">-o-<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Είμαι που είμαι από μόνους μου επιρρεπής σε ατυχήματα, είναι τώρα λογικό να θέλεις να κατουρήσεις βραδιάτικα και να κατεβαίνεις μέσα στα σκοτάδια για να την αρμέξεις και από τη νύστα σου να βρεις γκρεμό; <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Δε λέει...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><o:p><br /></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-3868958021083166458?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-629079664388360902007-10-16T09:03:00.000+03:002007-10-16T13:10:09.443+03:00Μετά από ένα σχετικοπρόσφατο καφέ με φίλους συμπλόγκερς, ξαναεπισκέφθηκα μετά από καιρό την περιοχή του Γκαζίου.<br /><br />Όπως και με τα δάση που αποχαρακτηρίζονται κάποια στιγμή, έτσι και η περιοχή είχε αποχαρακτηριστεί in my book, λόγω υψηλής συγκέντρωσης gay. Όχι επειδή κάνω διακρίσεις στις περιοχές, προς Θεού, όλα τα κτίρια από μπετό είναι, αλλά αν θέλεις να μεγιστοποιήσεις την πιθανότητα του να περιτριγυρίζεσαι από ετεροφυλόφιλες single γυναίκες, το Γκάζι δεν ήταν ιδιαίτερα the place to be μέχρι πριν κάνα χρόνο.<br /><br />Στον προαναφερόμενο καφέ (που μεταξύ μας, δεν ήταν καφές αλλά δυο σοκολάτες βιεννουά και έφαγα και δούλεμα για τις ανάλαφρες προτιμήσεις μου) λοιπόν είδα λίγο την περιοχή με άλλο μάτι. Με τη λειτουργεία του μετρό στην περιοχή, ξεπεταχτήκαν ή τέλος πάντων αναδειχτήκανε κάποια μπαράκια γύρω από το σταθμο, τα οποία είναι πολύ γουστόζικα.<br /><br />Έτσι, εκτός από το Γκαζάκι και το Tapas bar από τη μεριά του Mamacas, τώρα έχουν ανοίξει και απέναντι κάποια μαγαζιά παρατεταγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, με καθισματάκια έξω. Ονόματα δε θυμάμαι, ψέματα θα σας πω αλλά είναι ένα δίπλα στο σταθμό που έχει κάτι industrial τοίχους, τρελιάρικους πίνακες και φοβερά βολικούς δερμάτινους πανάκριβους καναπέδες!<br /><br />Ο κόσμος της περιοχής βέβαια παραμένει ελαφρώς κουλτουρίζων, με παντελόνια στρατιωτικά, χυτώνια ριχτά και μαλλί a la Vodafone, αλλά τέλος πάντων, σίγουρα η περιοχή έχει πιο πολύ κέφι από οποιοδήποτε στέκι β.π. ή το Villa Mercedes παραδίπλα.<br /><br />Από εκεί που με βρίσκατε στου Ψυρρή, τώρα θα με βρίσκεται στο Γκάζι...<br /><br />(Για τη Μαρίνα Αλίμου που έχει γίνει μουνάρα, θα μιλήσουμε άλλη φορά, ναι;)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-62907966438836090?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-77378418417112798912007-10-15T20:28:00.000+03:002007-10-16T14:46:24.194+03:00<div style="text-align: center;">Η ημέρα για το περιβάλλον<br />είναι πρόβλημα των άλλων.<br /><br />Γιατί αν το μέλλον του σε μέλλει<br />Τα δικά σου post δε θέλει...<br /><br />Από το να μου συχνάζεις κέντρο,<br />άντε να φυτέψεις κάνα δέντρο!<br /></div><br /><br />Τι θέλει να πει ο (ομολογουμένως έξοχος) ποιητής;<br /><br />Επι τη ευκαιρία της Blog Action Day, ο ποιητής θέλει να πει ότι από ημέρες αύξησης <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_awareness_ribbons">συνειδοτοποίησης</a> έχει πήξει το μουνί μας.<br /><br />Δε σου φταίνε οι πολιτικοί που αποχαρακτηρίζουν δάση όταν εσύ όλο <span style="font-weight: bold;">λες</span> πως υποστηρίζεις μια ιδεολογία (περιβάλλον, βία, ναρκωτικά, junk food, what<span style="font-style: italic;">ever</span>) και τελικά μένεις μόνο στα λόγια.<br /><br />Αν ο καθένας μας που υποστηρίζει μια αλτρουϊστική ιδεολογία έκανε ένα μέρος της ιδεολογίας του πράξη, κι αν αντί να γραφόμασταν σε Causes στο Facebook, δίναμε 1 γαμημένο ευρώ γι αυτά, τα προβλήματα του κόσμου θα ήταν πολύ λιγότερα.<br /><br />Οπότε αν θέλεις να με πείσεις ότι νοιάζεσαι για το περιβάλλον, μην αφιερώσεις μια μέρα σε αυτό. Αφιέρωσε κάτι άλλο. Ένα ευρώ, ένα δέντρο, ένα <a href="http://www.makeathensgreen.gr/">blog</a>...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-7737841841711279891?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-27719096441857822052007-10-11T22:17:00.000+03:002007-10-11T22:20:49.886+03:00<span style="color: rgb(255, 255, 255);">Επειδή η καλή διαφήμιση αξίζει να λέγεται...</span><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" ><a style="font-family: courier new;" href="http://www.leftastolepto.gr/">www.leftastolepto.gr</a></span><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-2771909644185782205?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-79909139059261097352007-10-04T18:58:00.000+03:002007-10-04T17:46:32.394+03:00Μένοντας πιστοί στις ρίζες μας, και ενισχύοντας τις ανθρώπινες εικόνες που έκαναν γνωστό αυτό το blog, η Διεύθυνση έχει να παραθέσει ένα σημαντικό ερώτημα:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Μετά την επίσκεψή σας στην τουαλέτα, και της χρήσεως του χαρτιού υγείας, πού πετάτε το χαρτάκι; Στη λεκάνη; Ή στο καλάθι;</span><br /><br />Προς ένδειξη της Δημοκρατικότητας αυτού του μπλογκ, τα ανώνυμα σχόλια είναι ανοικτά και φυσικά ευπρόσδεκτα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-7990913905926109735?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-81743943776351334692007-09-22T16:56:00.000+03:002007-09-22T17:46:50.008+03:00Έλαβα ένα email το οποίο ανέφερε την κοινωνική εξέλιξη του αστακού.<br /><br />Πριν από περίπου έναν αιώνα, οι αστακοί ήταν τόσοι πολλοί που δεν ήθελε ούτε κόπο, ούτε τρόπο για να τους πιάσεις. Το κρέας τους ήταν τόσο φτηνό που το έδιναν σε κρατούμενους, ορφανά και εργάτες, οι οποίοι μάλιστα έκλειναν ειδικές συμφωνίες για να περιορίζονται τα γεύματα με αστακό το πολύ σε δύο φορές την εβδομάδα. Πολλές φορές μάλιστα άλεθαν το κρέας τους και το χρησιμοποιούσαν ως λίπασμα στα χωράφια!<br /><br />Στη συνέχεια όμως, οι αστακοί άρχισαν να εξαφανίζονται από τις θάλασσες.<br /><br />Αυτό σήμαινε πως ξαφνικά, η προσφορά των αστακών μειώθηκε δραματικά. Ως αποτέλεσμα, ο αστακός δεν αποτελούσε πλέον φτηνή λύση και έτσι οι χρήσεις του περιορίστηκαν. Σιγα-σιγά, άρχισε να εμφανίζεται σε μενού εστιατορίων και όσο λιγότερο αστακό έπιαναν τα καΐκια με τον καιρό, τόσο ανέβαινε η τιμή του.<br /><br />Με λίγα λόγια, έπεφτε η προσφορά, ανέβαινε η ζήτηση, ανέβαινε η τιμή, ανέβαινε το κοινωνικό στάτους του.<br /><br />Όμως, τι ήταν αυτό που έκανε την τιμή του αστακού κάποιες χρονιές να αυξάνεται με ρυθμό δεκαπλάσιο του πληθωρισμού;<br /><br />Ήταν κάποιο γηγενές χαρακτηριστικό, όπως ας πούμε η αλλαγή στη γεύση του ή το γεγονός ότι εφεύραμε κάποια νέα πιάτα που ταιριάζουν με τον αστακό ώστε να δικαιολογούν τόσο δραματικές αυξήσεις;<br /><br />Ή μήπως ήταν το γεγονός πως η σπανιότητα είναι το σημαντικότερο χαρακτηριστικό ώστε να θεωρήσουμε πως κάτι αξίζει;<br /><br /><span style="font-weight: bold;"></span>Και πώς εφαρμόζεται αυτό στους ανθρώπους;<br /><br />Δίνουμε (άραγε) αξία σε σπάνια χαρακτηριστικά;<br /><br />Μπα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-8174394377635133469?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-24887225694112615122007-09-16T18:34:00.000+03:002007-09-16T19:45:02.068+03:00Δύο λεπτά μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των exit polls μου τηλεφωνεί ο Γιάννης.<br /><br /><span style="font-style: italic;">- Χάσαμε. Πάλι οι φασίστες βγήκανε.</span><br /><br />Αφήνοντας κατά μέρος (1) το ότι ο Γιάννης σημειολογικά έχει μείνει πίσω κάποιες δεκαετίες και (2) το ότι δεν είμαι βέβαιος γιατί υπέθεσε πως ψηφίζω ΠΑΣΟΚ, για δύο δευτερόλεπτα δεν του απαντάω.<br /><br />Σκέφτομαι να τον ρωτήσω τι ακριβώς είναι αυτό που χάσαμε. Γιατί για να χάσαμε κάτι πρέπει είτε να είχαμε κάτι και να μην το έχουμε τώρα, ή να μπορούσαμε να έχουμε κάτι αύριο αλλά τελικά να μην το αποκτήσουμε.<br /><br />Και αν αυτό που χάσαμε ήταν όντως κάτι, πείτε μου επιτέλους, τι είναι αυτό;<br /><br />Btw, συγχαρητήρια στους επικοινωνιολόγους των δύο μεγάλων κομμάτων, οι οποίοι κατάφεραν να περιορίσουν την απώλειά τους και να κάνουν τους πάντες να ξεχάσουν πυρκαγιές, ομόλογα, κλπ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-2488722569411261512?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-17102401721284090942007-09-09T17:31:00.000+03:002007-09-09T17:49:53.174+03:00Σε <span style="font-weight: bold;">επ7ά </span>μέρες ακριβώς θα σκοτώσω. Για την ακρίβεια, θα δολοφονήσω.<br /><br />Το φονικό όπλο δε θα είναι ούτε πιστόλι, ούτε μαχαίρι. Θα είναι ένα κομμάτι χαρτί, το οποίο θα ρίξω σε μια κάλπη. Και θα το κάνω ελαφρά τη καρδία.<br /><br />Δεν έχω υπολογίσει ακριβώς πόσους θα δολοφονήσω με αυτό το χαρτί, αλλά θα είναι το τέλειο έγκλημα, γιατί εγώ θα έχω το τέλειο άλλοθι. Όταν οι άλλοι θα πεθαίνουν αβοήθητοι, εγώ θα είμαι στη δουλειά, ή θα πίνω καφέ, ή θα βλέπω μπάλα, ή θα χαζεύω γκόμενες στην παραλία, ή θα σκέφτομαι τι νέο αμάξι να αγοράσω, ή θα με απασχολεί το αν θα φύγω για το Σαββατοκύριακο καμιά εκδρομούλα.<br /><br />Η τρομοκρατική οργάνωση στην οποία ανήκω λέγεται Εκλογικό Σώμα. Δεν μοιράζουμε προκηρύξεις και δε μας ενδιαφέρει να σκοτώσουμε με μεθόδους μικρής κλίμακας όπως θα ήταν, ας πούμε, μια βόμβα. Αυτό θα ήταν πολύ απλό και το κάθε πρόβατο μπορεί να κάνει με οδηγίες από το Internet.<br /><br />Εμείς είμαι πιο σοφιστικέ, πιο πάνω, βλέπουμε <span style="font-style: italic;">το big picture</span>. Οι αρχηγοί μας δεν είναι αναρχικοί με κουκούλες και μολότωφ. Για όπλα κρατάνε πένες Montblanc, για πυρομαχικά έχουν νομοσχέδια και αντί για κουκούλες φοράνε γραββάτες. Τα δικά μας αφεντικά δεν ενδιαφέρονται να ανατρέψουν την εξουσία. Είναι οι ίδιοι εξουσία.<br /><br />Αμοίβομαι αδρά γι αυτό που θα κάνω σε επ7ά ημέρες.<br /><br />Αμοίβομαι σε χρήματα, καθώς οι αρχηγοί μου λεηλατούν κάποιες οντότητες που αποκαλούν <span style="font-style: italic;">φορολογούμενους πολίτες</span> και κάθε 4 χρόνια, τέτοια εποχή περίπου, μου επιστρέφουν το μερτικό μου, μια προμήθεια της τάξης του 10%, σε μορφή παροχών.<br /><br />Αλλά αμοίβομαι και ηθικά. Ξέρεις τι μεγάλη αβάντα είναι να νιώθεις πως είσαι με τους έχοντες; Να βλέπεις τον αρχηγό σου και τους αξιωματικούς του στα κανάλια; Να ξέρεις πως δολοφονείς χιλιάδες κόσμου με μια σου κίνηση κάθε 4 χρόνια και να μη σ' αγγίζει κανείς; Μεγάλη αβάντα!<br /><br />Το μόνο που μου ζητάνε είναι να ρίχνω ένα χαρτάκι και μετά να κοιμάμαι για 4 χρόνια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-1710240172128409094?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-69674865930150303422007-08-31T18:31:00.000+03:002007-08-31T19:08:33.816+03:00Οι φωτιές σβήσανε. Με κάθε σεβασμό στα 64 θύματα, στην οικολογική καταστραφή και στους εν γένει πυρόπληκτους, αλλά και λαμβάνοντας υπόψη μας πως έχω συμμετέχει και σε μια κατάσβεση πυρκαγιάς στη ζωή μου και είμαι συχνός δωρητής σε διάφορα charities, μπορώ να μιλήσω ελεύθερα τώρα;<br /><br />Παίρνω ένα κομπιουτεράκι και υπολογίζω πως από τα 11 εκατομμύρια ανθρώπους σε αυτή τη χώρα, κάθε <span style="font-weight: bold;">μέρα</span> πεθαίνουν κατά μέσο όρο <span style="font-weight: bold;">376</span>. (11 εκατομμύρια πληθυσμός, δια 80 έτη μέσος όρος ζωής, δια 365 ημέρες)<br /><br />Από αυτούς τους 376 κάθε μέρα πόσοι είναι εκείνοι που πεθαίνουν λόγω ανεπαρκούς πρόνοιας; Πόσοι πεθαίνουν από ναρκωτικά; Πόσοι από ασθένειες που θεραπεύονται με ένα φακελάκι που δεν έχουν να δώσουν; Πόσοι σκοτώνονται στους δρόμους επειδή δε φορούσανε ζώνη ή κράνος; Πόσοι πεθαίνουν από το κάπνισμα; Πόσοι πεθαίνουν επειδή επιβαρύνανε χρόνια την υγεία τους και κανείς δεν υπήρξε να τους παρέχει δωρεάν ετήσια τσεκάπ μέχρι να ήταν πολύ αργά για να σωθούνε;<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ε, πόσοι;</span><br /><br />Κατεβαίνουμε να διαμαρτυρηθούμε για το θάνατο 64 ανθρώπων σε 5 ημέρες, όταν ο μέσος όρος μέσα σε <span style="font-weight: bold;">οποιεσδήποτε πέντε ημέρες</span> του χρόνου είναι <span style="font-weight: bold;">1880 άνθρωποι</span>.<br /><br />Πόσο αυξήθηκε ο μέσος όρος των νεκρών μέσα στο έτος λόγω των <span style="font-weight: bold;">πρωτοφανών</span> και <span style="font-weight: bold;">καταστροφικών</span> αυτών πυρκαγιών για τη χώρα μας; Κατά μέσο όρο πεθαίνουν στη χώρα μας 137.500 άνθρωποι. Φέτος θα έχουν πεθάνει 137.5<span style="font-weight: bold;">64</span>.<br /><br />Αλλά οι 137.500 δεν αντιπροσωπεύουν άριθμό που σοκάρει. Ο αριθμός αυτός δεν έχει σημαντικό <span style="font-weight: bold;">στόρυ</span>. Δεν έχει <span style="font-weight: bold;">shock value</span>. Δεν πουλάει.<br /><br />Ο θάνατος συνανθρώπων δεν πουλάει αν κάποιος έγινε χονδρός και πέθανε από καρδιά, ακόμα και αν το 40% όλων των θανάτων είναι από καρδιά.<br /><br />Ο θάνατος συνανθρώπων δεν πουλάει αν κάποιος έπινε και πέθανε από συκώτι, ακόμα και αν το 2% όλων των θανάτων είναι από κίρρωση ήπατος.<br /><br />Ο θάνατος συνανθρώπων δε μετράει αν χτυπήθηκαν από καρκίνο, γιατί δεν ήταν εξίσου σοκαριστικός, απρόσμενος και βίαιος, ακόμα κι αν το 13% των θανάτων οφείλονται σε καρκινώματα.<br /><br />Ο θάνατος συνανθρώπων δε μετράει αν έγινε από κάποια μεταδοτική ασθένεια όταν το 20% των θανάτων ανήκουν σε αυτή την κατηγορία.<br /><br />Ο θάνατος συνανθρώπων δεν πουλάει αν κάποιος αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή του, ακόμα και αν το 1,5% όλων των θανάτων είναι από αυτοκτονίας επειδή κάποιος βρέθηκε αντιμέτωπος με μια κατάσταση που δε μπορούσε να αντιμετωπίσει στην κοινωνία που εμείς φτιάχνουμε και συντηρούμε καθημερινά γι αυτόν.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Γιατί;</span><br /><br />Γιατί κοντοφθαλμούμε και βλέπουμε το δένδρο και όχι το δάσος; Γιατί σε ένα μήνα θα έχουμε ξεχάσει τις φωτιές; Γιατί σε ένα μήνα θα κοιτάμε πάλι τα δικά "μας", αδιαφορώντας πως μέσα στους 137.500 τον επόμενο χρόνο θα είναι και κάποιος δικός <span style="font-weight: bold;">μας;</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Γιατί, είναι πιο σημαντικοί οι 64 από τους 137.500;</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-6967486593015030342?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-28158666032669645062007-08-28T14:13:00.000+03:002007-08-28T14:30:48.064+03:00Μισό λεπτό να βγάλω τη λίστα μου και να δούμε τι μας λείπει με τις φετινές φωτιές.<br /><br />Καταστροφή είδαμε; Τσεκ.<br />Νεκρούς, τραυματίες και νοσοκομεία; Τσεκ.<br />Φλόγες, καπνό, στάχτη και μπούρμπερη; Τσεκ.<br />Κατεστραμένα χωριά, τραγικές ιστορίες; Τσεκ.<br />Ηρωικές επεμβάσεις από πυροσβέστες και πολίτες; Τσεκ.<br />Ξεριζωμό και ανθρώπινο πόνο; Τσεκ.<br /><br />Δε μπορεί να τελειώνει έτσι απλά η λίστα μου. Κάτι λείπει το νιώθω.<br /><br />Μέχρι και τη γνώμη του κόσμου μάθαμε. Υπομείναμε το βασανιστήριο του να ακούσουμε τη γνώμη του καθένα που είχε κάτι να πει, ασχετως με την επιχειρηματολογία του. Μέχρι και εκείνου του τηλεθεατή που έστειλε βίντεο από το κινητό του στο ΣΚΑΪ και μίλησε για <span style="font-weight: bold;">παγκόσμιο σχέδιο εξόντωσης του πλανήτη</span>, και ο οποίος ζήτησε και να "μας ενημερώσουν" αυτοί που το κάνουν για να ξέρουμε κι εμείς τι να κάνουμε. Φαντάζομαι πως οι εξωγήινοι εμπρηστές θα του στείλουν δελτίο τύπου εντός των ημερών αναλαμβάνοντας την ευθύνη.<br /><br />Αλλά ρε γαμώτο, μέχρι και από τον καναπέ μας ξεβολευτήκαμε αρκετά ώστε να μην νιώθουμε ενοχές. Και τηλέφωνα πήραμε στο χωριό να βεβαιωθούμε πως η φωτιά δεν άγγιξε εκείνο το πέντε-κόμμα-κάτι-τοις-εκατό που έχουμε στο χωριό εξ' αδιαιρέτου με τα 18 ξαδέρφια μας.<br /><br />Τι μας λείπει λοιπόν;<br /><br />Α ναι. Βέβαια. Πώς δε το έβλεπα ξεκάθαρα; Μας λείπουν οι <span style="font-weight: bold;">μετά Χριστον προφήτες </span>που σύντομα θα βγούνε στα κανάλια να μας πούνε "<span style="font-style: italic;">Εγώ σας τό'λεγα</span>" και θα θέλουν να μας πουλήσουν το ότι την καταστροφή αυτή την είχε προβλέψει ο Νοστράδαμος, ο Πατριάρχης ή ο Πητ Παπαδάκος.<br /><br />Μετανοείτε. Το τέλος είναι κοντά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-2815866603266964506?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-21100204843631835152007-08-23T21:10:00.000+03:002007-08-23T22:15:51.834+03:00Απογραφή σίγουρα δεν είναι η σωστή λέξη γι αυτό που θέλω να πω, αλλά αυτή τη στιγμή δε με νοιάζει.<br /><br />Ημέρες απογραφής είναι συνήθως τα γενέθλιά μου και η παραμονή πρωτοχρονιάς. Πού ήμασταν, πού φτάσαμε, πώς σκατά τα καταφέραμε και τι μέλει γενέσθαι. Αλλά φέτος ήρθε νωρίς. Και ίσως ξανάρθει.<br /><br />Χτες είχα πυρετό 38 λόγω κρυώματος, μια ευγενική χορηγία των Daikin Inverter. Σήμερα νιώθω ακόμα αρκετά ζεστός και έχω την εντύπωση πως το θερμόμετρό μου τα παίρνει κάτω από το τραπέζι για να μου πει ότι έχω δέκατα, μόλις 37,2.<br /><br />Από χτες νιώθω διαρκώς το στόμα μου στεγνό και κυκλοφορώ με μια βρεγμένη ροζ πετσέτα στο κεφάλι για να απορροφήσει τη θερμότητα που παράγει ο εγκέφαλός μου. Είμαι σαν gay μουτζαχεντίν με μάτια και μύτη να τρέχουν.<br /><br />Φέτος αρρώστησα νομίζω 2 φορές, το οποίο νομίζω πως είναι αριθμός ρεκόρ, καθώς όταν ήμουν μικρότερος αρρώσταινα κάθε τρεις και λίγο. Λόγω απροσεξίας βέβαια πάντα. Θα καθόμουν <span style="font-style: italic;">ιρδωμένος</span> (όπως λέει η γιαγιά μου) στο ρεύμα και τσουπ νάτο το συναχάκι.<br /><br />Νομίζω πως το θέμα είναι κυρίως ψυχολογικό. Απεχθάνομαι τη λέξη ζακέτα. Μου κάνει πολύ φλωριά, γιατί εκτός από γαλλική λέξη, παραπέμπει σε πλεχτό τα οποία σιχαίνομαι και έχω συνδιάσει με γιαγιάδες, χωριό, ταγάρια κλπ. Κατά συνέπεια, όταν μου λένε να φορέσω μία ζακέτα για να μην κρυώσω, είμαι τελείως αρνητικός. Και από αντίδραση, κάθομαι γυμνός.<br /><br />Ευτυχώς, ο πατέρας μου σκάει από υγεία. Μετά την τρομάρα που μας έδωσε, η επιστήμη σήκωσε τα χέρια ψηλά από τα αποτελέσματα της στεφανογραφίας. Παρά τα σχεδόν 50.000 τσιγάρα που έχει καπνίσει τα τελευταία 45 χρόνια, και τα 3.000 αρνιά που σφάχτηκαν στα πόδια του, είναι υγιής σαν άλογο. Τώρα που έκοψε και το κάπνισμα, του αλλάξαμε και λάδια - μπουζί - φίλτρα, το έχει ρίξει στα μακροβούτια.<br /><br />Επιστροφή στα δικά μας.<br /><br />Δε νιώθω έτοιμος να επιστρέψω στη δουλειά. Κάνει πολύ ζέστη έξω, θέλω ένα μασάζ της Λίτσας στη Μύκονο (θεϊκή η Λίτσα που είναι από Θεσσαλονιίκη, δεν έχει ξαναϋπάρξει τέτοιο μασάζ σε λέω), θέλω κάποιος να μου καθαρίσει το μυαλό από διαφορες junk-σκέψεις και θέλω να μου ξεμπουκώσει η μύτη μου.<br /><br />Και μετά θέλω να αλλάξω 5 πραγματάκια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-2110020484363183515?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-37883300579486096422007-08-23T17:59:00.001+03:002007-08-23T17:59:53.203+03:00Λέξεις-κλειδιά με τα οποία εν γένει είσαι σύμφωνος βλέπεις σε κάθε πρόγραμμα, κάθε κόμματος, κάθε τετραετία.<br /><br />Άλλωστε αυτός είναι και ο στόχος αυτής της εκλογικής μπροσούρας: να πει 10 πράγματα, από τα οποία θα συμφωνήσεις με τα 8 και τα 2 δε θα σε πολυαφορούν.<br /><br />Είναι η επιλογή των λέξεων τέτοια που δε μπορείς να αντιταχθείς. Ποιός δε θέλει οικονομική ευημερία, ατομικά δικαιώματα, προάσπιση του Συντάγματος, αμέριστη δικαιοσύνη και κοινωνική πρόνοια;<br /><br />Είσαι γαλάζιος; Η ΝΔ τα αναφέρει. Είσαι πράσινος; Το ΠΑΣΟΚ τα αναφέρει. Το πολύ πολύ να αλλάζει λίγο η σειρά.<br /><br />Διαβάζοντας όμως <a href="http://www.greekliberals.net/civilaction/documents/PROGRAMMA.pdf">το πρόγραμμα ενός κόμματος που δεν ήξερα</a>, είδα πράγματα που εμένα με πείθουν, γιατί μου λένε κάτι που οι άλλοι ποτέ δεν τόλμησαν να μου πούνε από φόβο μην αποξενώσουν το κατεστημένο προσπαθώντας να προσελκύσουν το νέο, δραστήριο επαγγελματία.<br /><br />Τι είδα και μ' άρεσε;<br /><br />Είδα πως θέλουν να μειώσουν τον αριθμό των βουλευτούν από 300 σε 200, όταν θα περίμενε κανείς πως ένα μικρό κόμμα θα ήθελε να τους κάνει 500 για να έχει περισσότερες πιθανότητες να μπει στη βουλή.<br /><br />Είδα επίσης πως θέλουν να ξανακαθιερώσουν την απλή αναλογική, το πλέον δημοκρατικότερο σύστημα αντιπροσώπευσης, και όχι κάποιο ενισχυμένο που βολεύει αυτούς που το δημιούργησαν.<br /><br />Είδα την αποινικοποίηση των πταισμάτων, δηλαδή των "κακουργημάτων" που στιγματίζουν πολλούς χωρίς να έχουν κάτι πραγματικά κακό.<br /><br />Είδα μια πρώτη προσπάθεια στη μορφοποίηση μιας ηλεκτρονικής κυβέρνησης, ώστε να μη χρειάζεται να βγάλεις 10 δικαιολογητικά για να αποδείξεις πως δεν είσαι ελέφαντας, αλλά και να αντιπροσωπεύεται πραγματικά η φωνή σου στο κοινοβούλιο.<br /><br />Είδα το ξεβόλεμα των δημοσίων υπαλλήλων στην χώρα με τους περισσότερους κατα κεφάλην δημοσίους υπαλλήλους σε όλη την Ε.Ε.<br /><br />Είδα κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας, και την πραγματική προσπάθεια δημιουργίας ενός επαγγελματικού στρατού (όπως ας πούμε ο υπόλοιπος κόσμος;)<br /><br />Είδα τη δημιουργία προϋποθέσεων για ένα ελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα, όπου αυτός που εργάζεται ζει και αυτός που δεν εργάζεται απλά επιβιώνει.<br /><br />Είδα την αρχή ενός international-friendly προφίλ της χώρας με την υιοθέτηση των αγγλικών ως δεύτερης επίσημης γλώσσας, κάνοντας μας λιγότερο τριτοκοσμικούς.<br /><br />Είδα ισότητα στην αποδοχή κοινωνικών μειονοτήτων.<br /><br />Και αφήνοντας το καλύτερο για το τέλος, είδα τον διαχωρισμό κράτους - εκκλησίας, ώστε να μην εξαρτόμαι από ένα θεσμό που δε θέλει να εκσυγχρονιστεί για να μη χάσει τη δωρεά του παππού που θέλει να εξαγοράσει μια θέση στον παράδεισο. Και φυσικά να μη χρειάζεται να πληρώνω εγώ ο φορολογούμενος το μισθό του καθένα που αποφάσισε να γίνει παπάς, όταν η Εκκλησία έχει με διαφορά το μεγαλύτερο Ε9 από οποιοδήποτε οργανισμό, εταιρία ή ιδιώτη, όταν στα ακίνητα της Εκκλησίας συμπεριλαμβάνονται φιλέτα όπως το κλαμπ Ακρωτήρι στην παραλία (διάλεξα ένα ηχηρό παράδειγμα), όταν η Εκκλησία είναι μεγαλομέτοχος της Εθνικής Τράπεζας και όταν όχι μόνο πληρώνει το κράτος (δηλαδή εμείς) όλα τα έξοδα της αλλά και όταν έχει απαλλαγεί από όλους τους φόρους που υπάρχουν, συμπεριλαμβανομένου και του ΦΠΑ.<br /><br />Είδα κι άλλα πράγματα. Πράγματα που δε μ' άρεσαν και δε συμφωνώ και προτιμώ να μην γίνουν. Αν όμως ψάχνεις για πράγματα με τα οποία θα είσαι αρνητικός, τότε σίγουρα σε αυτό το πρόγραμμα θα βρεις πολλά. Γιατί σε αντίθεση με τα άλλα προγράμματα, το δικό τους λέει πολλά και τα λέει ανοιχτά, δεν αραδιάζει απλά κάποια catchy keywords. Και σίγουρα δε μπορεί να σε βρίσκει σύμφωνο σε όλα.<br /><br />Αλλά αυτό που είδα περισσότερο από όλα μέσα από την ελάχιστη, ποταπή και τέλος πάντων αδόμητη εμπειρία μου σε οτιδήποτε επαγγελματικό μου έχει δείξει πως για να γίνει μια δουλειά σωστά παίζουν ρόλο δύο παράγοντες σε αυτόν που την αναλαμβάνει: η ικανότητα και η θέληση, δηλαδή να μπορεί να το κάνει σωστά και να θέλει να το κάνει σωστά. Και εδώ είδα τουλάχιστον τη <span style="font-weight: bold;">θέληση</span>.<br /><br />Γνωρίζοντας λοιπόν πως κατά πάσα πιθανότητα υπάρχει ένας φάκελος σε κάποιο υπόγειο της ΕΥΠ με το όνομά μου επάνω επειδή απλά κάποτε <a href="http://georgeisyourman.blogspot.com/2005/02/cnn.html">φιγουράρισα στο Ποντίκι</a>, κάνω την εξής δήλωση: Εγώ θα ψηφίσω <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CE%B9%CE%BB%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%8D%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B7_%CE%A3%CF%85%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%87%CE%AF%CE%B1"><span style="font-weight: bold;">Φιλελεύθερη Συμμαχία</span></a>.<br /><br />Χωρίς να κουνήσω σημαιάκι, χωρίς να τους έχω γνωρίσει, χωρίς να σημαίνει πως συμφωνώ με όλα όσα αντιπροσωπεύουν και γνωρίζοντας με άκρατη βεβαιότητα πως δε θα βγουν κυβέρνηση.<br /><br />Γιατί; Επειδή...<br /><ul><li>κάποιος πρέπει να φωνάζει όταν με κλέβουν και βγαίνουν στην τηλεόραση να πουν ότι δεν το έκαναν. </li><li>κάποιος πρέπει να αντιπροσωπεύει κι εμένα που σκαμπάζω πέντε πράγματα από τεχνολογία, σύγχρονες κοινωνικές δομές και δε θέλω να περιμένω 5 χρόνια για να πάρω αυτό που στο εξωτερικό αποτελεί στάνταρ.</li><li>κάποτε θέλω αυτά που έχω δώσει στα ασφαλιστικά ταμεία να σημαίνουν ότι θα πάρω μία σύνταξη με την οποία θα μπορώ να ζήσω <span style="font-weight: bold;">καλά</span>, όχι απλά να επιβιώσω.</li></ul>Αλλά πάνω από όλα, επειδή μετά από χρόνια επαγγελματικών πολιτικών που ασκούν το επάγγελμα επειδή <span style="font-weight: bold;">μπορούν αλλά δε θέλουν</span>, καιρός είναι να δώσουμε το ένα τριακοσιοστό μιας ευκαιρίας σε κάποιους που θα το κάνουν επειδή απλά <span style="font-weight: bold;">θέλουν</span>. Και ίσως να μπορέσουν.<br /><br />Και δε σου το έγραψα αυτό γιατί θέλω να σε κάνω να τους ψηφίσεις. Θέλω όμως να σε κάνω να το διαβάσεις και να έχεις άποψη, κι ας είναι η χειρότερη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-3788330057948609642?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-19518663873234274842007-08-09T21:41:00.000+03:002007-08-09T21:54:16.770+03:00Αύγουστος, Παρασκευή πρωί, στο δρόμο για το γραφείο, με παίρνει τηλέφωνο ο πατέρας μου. Μετά βίας ακουγόταν η φωνή του.<br /><br /><span style="font-style: italic;">"Είμαι σε ασθενοφόρο με μάσκα οξυγόνου."</span><br /><br />Πάω στο νοσοκομείο και τον βρίσκω μόνο του σε ένα θάλαμο στα επείγοντα, με ορό και μάσκα οξυγόνου. Αναπνέει, περπατάει, μιλάει, τα τετρημένα τα κάνει. Καλό σημάδι.<br /><br /><span style="font-style: italic;">"Το έχω ελατώσει το ρημάδι το τσιγάρο. Ο γιατρός μου είπε ότι αυτό θα έπρεπε να αρκεί."</span><br /><br />Θυμήθηκα ατάκα του George Clooney, η οποία με ακολουθεί από τότε που την άκουσα στο Three Kings: <span style="font-style: italic;">"Οι άνθρωποι ζούνε με βασικό κριτήριο αποφάσεων την ανάγκη. Θα κάνουν αυτό που νιώθουν πως είναι αναγκαίο να γίνει."</span><br /><br />Δυστυχώς όμως τις περισσότερες φορές θα κάνουν ΜΟΝΟ αυτό και τίποτα παραπάνω. Το αναγκαίο <strike>τους</strike> μας αρκεί.<br /><br />Όταν όμως γίνει μια στραβή που ήταν λίγο-πολύ προβλέψιμη, καθόμαστε σαν σχολιόπαιδα μπροστά σε έναν ιδεατό γυμνασιάρχη με τα μούτρα κατεβασμένα, το πρόσωπο κατακόκκινο από ντροπή που θα ειδοποιήσει τους γονείς μας για τη σκανταλιά μας.<br /><br />Υποσχόμαστε πως δε θα ξαναχρησιμοποιήσουμε τη σφεντόνα μας και του την παραδίδουμε. Παράλληλα υποσχόμαστε πως αν δε μας τιμωρίσει, θα ανεβάσουμε τους βαθμούς μας και θα λέμε την προσευχή κάθε πρωί. Μια εβδομάδα μετά, αφού η μπόρα περάσει, πάμε και αγοράζουμε φυσοκάλαμο.<br /><br />Οι εξετάσεις του μπαμπά, δείχνουν πως τα πνευμόνια του δεν προκάλεσαν την κρίση δύσπνοιας που είχε. Το νοσοκομείο τον παρέπεμψε στο καρδιολογικό τμήμα για εισαγωγή και επίβλεψη.<br /><br />Μας φάνηκε περίεργο. Ποτέ δεν είχε καρδιά. Αλλά για όλα υπάρχει μια πρώτη φορά, έτσι; Το πρώτο στάδιο της διαπράγματευσης με το γυμνασιάρχη άρχισε: "Είστε σίγουροι πως είναι η καρδιά; Δε μπορεί. Ξαναελέγξτε."<br /><br />Ξαναελέγξανε και το επιβεβαιώσανε.<br /><br /><span style="font-style: italic;">"Θα το κόψω. Μαχαίρι. Το πήρα απόφαση.", </span>μου είπε από το κρεβάτι του πόνου. Ή αν όχι του πόνου, τότε σίγουρα από το κρεβάτι της βαρεμάρας, αφού 4 Αυγουστιάτικες μέρες στο νοσοκομείο δεν πέρασαν παρά μόνο με τηλεόραση.<br /><br />Τέσσερις μέρες αργότερα, του είπαν πως θα κάνει στεφανιογράφημα μετά από 1 εβδομάδα. Αυτό θα δείξει σε τι κατάσταση βρίσκεται και τι θα χρειαστεί να κάνει. Ίσως φτάσει να χρειαστεί και bypass.<br /><br /><span style="font-style: italic;">"Το ξανασκέφτηκα. Αν μου πούνε να κόψω 2-3 πράγματα, θα τα κόψω. Αλλά αν μου πούνε 10, θα τα κάνω και τα 10, κι ας ζήσω μόνο 3 βδομάδες."</span><br /><br />Τι του λες τώρα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-1951866387323427484?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-81117075997072311972007-08-01T22:51:00.000+03:002007-08-02T13:31:56.928+03:00Προχτές πήγα με ένα γκομενάκι στην Πάρνηθα να το ξεμοναχιάσω.<br /><br />Πιτσιρίκα, 21 χρονών, φοιτητριάκι από επαρχία, αλλά περπατημένη. Αρχίσαμε να κατεβάζουμε τις μπυρίτσες μας ακούγουντας ραδιόφωνο, μέχρι που με ρώτησε η μικρή αν θα μείνουμε μέσα στο αυτοκίνητο όλη την ώρα. Γούσταρε το μικρό σου λέω. Η νέα γενιά είναι πολύ μπροστά.<br /><br />Το βράδυ έχει υγρασία εκεί μέσα στα βουνά, το μικρό άρχισε να μου νιαουρίζει ότι κρυώνει και έψαχνε για αγκαλιά. Αλλά σιγά μην πέσω έτσι εύκολα. Ξέρει να παίζει αυτή, ξέρω κι εγώ. Για να της δείξω ότι δεν παίρνει κάνα φλωράκι από αυτά που έχει συνηθίσει, μάζεψα λίγα ξερά κλαδάκια και ανάψαμε μια φωτιά σε ένα ξέφωτο. Όχι τίποτα μεγάλο, ίσα-ίσα για να έχει κάτι να λέει στις φίλες της την άλλη μέρα, να της πούνε να ξαναβγούμε για να ξαναγαμήσουμε.<br /><br />Δεν είχε πανσέληνο και η φωτιά μας έδινε και φως. Με μπυρίτσα, χαβαλέ και το αυτοκίνητο να παίζει μουσικούλα αρχίσαμε τα χαδάκια και τα φιλάκια. Μία με άναβε, μια με άφηνε. Δεν είναι χθεσινή και λέγε μου εσύ ότι θες. Δε μπορούσα άλλο, η κατάσταση σήκωνε τσιγάρο.<br /><br />Την παίρνω από το χέρι, την αράζουμε σε ένα πεσμένο δένδρο, χαλαρώνουμε κι ανάβουμε κι ένα τσιγαράκι από τα καλά. Την είδαμε αλλιώς.<br /><br />Μετά κάναμε και δεύτερο, αλλά δεν προλάβαμε να το τελειώσουμε. Ενώ το κρατούσε, την ξάφνιασα καθώς άρχισα να τη φιλάω παντού και αυτή το απολάμβανε νωχελικά, τεντώνοντας την πλάτη της με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά. Λέξη δεν έβγαλε. Απλά παραδόθηκε στο συναίσθημα. Για μιάμιση ώρα, έπαιζα με τα μαλλιά της, τη φιλούσα και την αγκάλιαζα, μέχρι που γούσταρα να την πάρω.<br /><br />Εγώ γουστάρω το δημόσιο σεξ, αλλά όχι και να μας παίρνουν μάτι όσοι την έκαναν από το καζίνο. Φύγαμε λίγο από τη φωτιά μας που ούτως ή άλλως έσβηνε και μόνη της και χωθήκαμε πίσω από κάτι δένδρα, όπου παρά τα απαλά χαδάκια που προηγήθηκαν, την πήρα<span style="font-weight: bold;"> άγρια</span> 2 φορές απανωτά.<br /><br />Ήταν ακριβώς αυτό που θέλαμε και οι δύο. Οι φωνές μας πρέπει να έδιωξαν όλες τις αρκούδες. Ένα τέταρτο κράτησε, αλλά δε χρειαστήκαμε παραπάνω. Ήθελα να κρατήσω και δυνάμεις για την επιστροφή, οπότε μετά μπήκαμε άρων-άρων στο αμάξι. Είχα και γραφείο την άλλη μέρα.<br /><br />Το πρωί, πηγαίνοντας στο γραφείο ακούω στο ραδιόφωνο πως η Πάρνηθα καίγεται.<br /><br />Είπαν πως δεν χρειάζεται να υπάρχει εμπρηστής. Κάποιος ασυνείδητος, λέει, μπορεί να πέταξε μπουκάλια τα οποία δρουν ως μεγεθυντικός φακός στα πουρνάρια και προκαλούν ανάφλεξη. Ή μπορεί να άφησε μια μισόσβηστη φλόγα, ή να έσβησε τη φλόγα αλλά να έκαψε ένα κλειστό κουκουνάρι το οποίο έσκασε και έβαλε φωτιά ακόμα και ένα χιλιόμετρο μακριά. Ή απλά να μην πρόσεξε που πέταξε το τσιγάρο του.<br /><br />Τι άνθρωποι υπάρχουν, Θεέ μου. Και η Πολιτεία τι κάνει; Ετοιμάζεται για εκλογές; Οι άχρηστοι πολιτικοί θα μας κάψουν τα δάση με την απραγία τους. Και μετά που θα πηγαίνουμε για να ξεμοναχιάζουμε τα γκομενάκια μας; Δεν πάει άλλο.<br /><br />Πρέπει να ενεργοποιηθώ. Πρέπει να το πω και σ' άλλους. Πρέπει συμμετέχω σε μια διαμαρτυρία. Πρέπει να στείλω ένα email στους φίλους μου και να ευαισθητοποίησω τους γύρω μου.<br /><br /><a href="http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&amp;article_id=740906">Χανόμαστε</a>, κρετίνοι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-8111707599707231197?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-30686612314450614592007-07-26T21:07:00.000+03:002007-07-26T21:10:45.545+03:00Ρε γαμώτο, κάθε φορά που βλέπω άνδρα με σαγιονάρα σε κλαμπ, συνδυασμένη με παντελονάκι, μου έρχεται η φάτσα της μέσης ελληνίδας προ 5ετίας (ίσως και παραπάνω) που έβλεπε τους ξένους να τριγυρνάνε στην Αθήνα με τον ίδιο ακριβώς συνδυασμό και έκραζε <span style="font-style: italic;">Πού πάνε οι γύφτοι έτσι;</span><br /><br />Σήμερα, φυσικά που είναι μόδα <span style="font-weight: bold;">και</span> στην Ελλάδα, φυσικά εμείς δεν είμαστε γύφτοι. Είμαστε trendy, έτσι;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-3068661231445061459?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-50753028624479729412007-07-25T12:55:00.000+03:002007-07-25T13:17:40.583+03:00Εδώ και 3 εβδομάδες δεν έχω πει τίποτα, αν και πολύ εύκολα θα είχα την παγκόσμια αποκλειστικότητα σε αυτή την είδηση.<br /><br /><a href="http://www.naftemporiki.gr/t+z/story.asp?id=1361561">Η Ράνια και ο Σπύρος</a> είναι πρώην δάσκαλοί μου στο χορό (όσο ακόμα μάθαινα, γιατί πλέον φυσικά διδάσκω) και πολύ φίλοι.<br /><br />Όταν μου πρωτοέκανε μαθήματα η Ράνια μου έκανε εντύπωση με την αυστηρότητά της στο μάθημα, σε σχέση με την βασική μου δασκάλα, την <a href="http://www.dancelessons.gr/">Έλενα</a>, που κάνει χαλαρό μάθημα. Στην αρχή, δε γούσταρα να χορεύω μαζί της γιατί πάντα έβρισκε κάτι να μου διορθώσει.<br /><br />Έπιανα το ρυθμό; Δεν πρόσεχα τα χέρια μου.<br />Πρόσεχα τα χέρια; Δεν έστριβα αρκετά τα πόδια.<br />Έστριβα και τα πόδια; Δεν χαμογελούσα.<br />Χαμογελούσα; Ε, εκεί, έχανα τελείως το ρυθμό με τόσα που είχα στο κεφάλι μου.<br /><br />Ο Σπύρος είναι άλλη φάση. Καταλαβαίνει ότι δε μπορούμε όλοι να έχουμε το ταλέντο που έχει αυτός. Δεν έχω δει γυναίκα να μη λιώνει όταν κουνιέται και πάντα φρόντιζα να περνάω τυχαία από τη σχολή όποτε είχε κάποιο ομαδικό μάθημα αφού ήταν τίγκα το πιπίνι.<br /><br />Σήμερα, δεν τους προλαβαίνω. Τα προγράμματά μας είναι αλλού για αλλού. Έχουν περίπου ενάμισι χρόνο που χορεύουν μαζί και τους γουστάρω τρελλά σαν χορευτικό ζευγάρι.<br /><br />Καλή τύχη, κολλητάρια. Άντε βρε, κι εγώ <span style="font-style: italic;">μάνατζερ</span>! :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-5075302862447972941?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-59000349193133381142007-07-22T13:30:00.000+03:002007-07-22T14:12:08.966+03:00Ο καθένας μας βλέπει τον εαυτό του ως αντικειμενικό. Και η αντικειμενικότητα είναι ένα από τα φιλοσοφικά μου χόμπυ. Πάντα όταν έχω μια άποψη προσπαθώ να μετρήσω πόσο απέχει από την "αντικειμενικότητα". Τη δική μου αντικεμενικότητα βέβαια.<br /><br />Αυτό το "ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλλέτω" ποτέ δε το χώνεψα, γιατί αντιπροσωπεύει ένα ηθικό στάνταρ το οποίο είναι μόνο ιδεώδες και καθόλου πρακτικό γιατί κανείς δε θα μπορούσε να πει τίποτα για κανέναν.<br /><br />So bear with me...<br /><br />Συζητούσα χτες με ένα φίλο, ο οποίος ήταν παντρεμένος με ένα μοντέλο, για το γάμο. Φυσικά, χώρισε στα 3 ή 4 χρόνια αφού παντρεύτηκε, αφήνοντας να εννοηθεί πως μια γυναίκα σαν τη δική του ήταν πολύ ασταθής λόγω της μεγάλης διαφοράς μεταξύ εσωτερικής και εξωτερικης της πραγματικότητας.<br /><br />Και φυσικά ο όρος "πραγματικότητα" στην προκειμένη περίπτωση είναι καθαρά υποκειμενικός.<br /><br />Εσωτερικά, η κοπέλα ένιωθε πως κάθε μέρα που περνούσε η ίδια γερνούσε, τα βυζιά της έπεφταν, ο κώλος της φάρδαινε κλπ. Είναι άλλωστε ένας άνθρωπος που είχε μάθει να μετράει τον εαυτό της βάσει της ομορφιάς της.<br /><br />Εξωτερικά όμως, δεχόταν πολλά κομπλιμέντα μπροστά στον άνδρα της και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που της την έπεφταν καθημερινά μόλις εκείνος πήγαινε μέχρι την τουαλέτα.<br /><br />Όπως ήταν φυσικό, ο φίλος μου δεν άντεξε σε τόσο high maintenance σχέση στην οποία έπρεπρε συνεχώς να της αποδεικνύει πως αυτή είχε κάνει τη σωστή επιλογή να είναι μαζί του, οπότε όταν αυτή έφυγε για κάποιον άλλον (νεότερο, γνωστότερο, λεφτότερο), εκείνος δεν εξεπλάγη ιδιαίτερα.<br /><br />Όλα αυτά δε μου τα έλεγε με πίκρα και καημό αφού έχει περάσει δεκαετία από τότε που συνέβησαν και ο ίδιος είναι ιδιαίτερα πετυχημένος σε αυτό που κάνει. Το μόνο πράγμα που δεν του λείπει μεταξύ των ταξιδιών του στο εξωτερικό για motorcrossing, safari και bungee-jumping και της δουλειά του στο χώρο της διαφήμισης είναι είναι οι ορδές όμορφων και διαθέσιμων γυναικών που τον κατακλείζουν.<br /><br />Ξέρετε το ανέκδοτο "Σε κάθε άνδρα αντιστοιχούν δύο γυναίκές, αλλά είμαι σίγουρος πως κάπου είναι κάποιος που γαμάει 4;".<br /><br />Αυτός είναι ο φίλος μου.<br /><br />Ο λόγος που το αναφέρω δεν έχει να κάνει με τον φίλο μου που σε μια βδομάδα θα πάει σε ένα νησί με πληθυσμό 12 ανθρώπων όλο κι όλο με κάποια που μοιάζει στην (και ο ίδιος με βεβαιώνει πως δεν είναι η) <a href="http://www.laetitiacasta.com/index.php">Laetitia Casta</a>.<br /><br />Ο λόγος που το αναφέρω είναι ότι μου δίνει συμβουλές περί γάμου, οι οποίες φυσικά δεν έχουν καμία εφαρμογή σε κοινούς θνητούς. "Μην παντρευτείς τη μοντέλα, το δέκαρι. Βολέψουμε ένα εννιαμισαράκι." (As if...)<br /><br />Και αυτές τις μέρες σκέφτομαι πάρα πολύ μια φίλη που έμαθα πως παντρεύεται τον Οκτώβριο.<br /><br />Παντρεύεται έναν τύπο ο οποίος της έχει κάνει τη ζωή δύσκολη, ένα τύπο για τον οποίο κόβει φλέβες, έναν τύπο μπροστά του δεν υπάρχει άλλος.<br /><br />Έναν τύπο εμφανισιακά μετριότατο, που της έχει χώσει και τις μπάτσες της, που την έχει παρατήσει άπειρες φορές, που η δουλειά του είναι "μουσικός" και στο βιογραφικό του έχει το ότι έχει παίξει σε μια μπάντα πριν 3 χρόνια και έβγαλε 800 ευρώ ένα καλοκαίρι (τα μοναδικά λεφτά τα οποία έβγαλε ποτέ του στα 29 του χρόνια), έναν τύπο τον οποίο ντρεπόταν η ίδια να παρουσιάσει στους γονείς της.<br /><br />Ρίχνοντας μια ματιά στο ιστορικό της καταλαβαίνει κανείς τι παίζει. Σπουδάσασα στην Αγγλία και έχοντας κάνει το σκατό της παξιμάδι για να ταΐσει όλους τους άπορους ποιητές, φιλοσόφους και "κομμουνιστές" (όσους δεν έχουν δουλέψει ποτέ αλλά τα ρίχνουν όλα στην άτιμη κοινωνία που δεν είναι έχοντες), γυρνώντας μετά από 6 χρόνια, έχοντας αλλάξει 3 πανεπιστήμια και 4 ειδικότητες, με μόνο χαρτί να επιδείξει το ότι πέρασε από το πρώτο έτος στο δεύτερο σε μία από τις ειδικότητες, βλέπεις ότι κάπου κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι.<br /><br />Αλλά ρε πούστη μου, εδώ υπάρχει μια κοινωνική και μια προσωπική διάσταση.<br /><br />Η κοινωνική διάσταση είναι οι ανησυχίες μου για το τι σκατά θα κάνουν αυτοί οι δύο άνθρωποι μαζί. Έχουν ήδη εξαντλήσει ότι επίδομα ανεργίας υπάρχει, έχουν γραφτεί και έχουν παρατήσει ότι σεμινάριο του ΟΑΕΔ υπάρχει από γλυπτική μέχρι μελισσοκομία, τα οποία φυσικά πληρώνουν οι φορολογούμενοι πολίτες, έτσι;<br /><br />Και μόνο που μου έρχονται αυτοί οι δύο στο μυαλό σαν ζευγάρι, δεν πρόκειται να ξαναψηφίσω σολιαστικό κόμμα που να μου κοπεί το χέρι.<br /><br />Και φυσικά η προσωπική διάσταση του θέματος, η οποία με ενοχλεί περισσότερο, είναι πως ρε παιδί μου δε γουστάρω να πάω στο γάμο. Να κάνω τι; Να ευχηθώ για τί πράγμα; Καλούς απογόνους και βίον ανθόσπαρτο;<br /><br />Γιατί δηλαδή να πρέπει να κρύψω ότι ρε παιδί μου δε γουστάρω; Γιατί να πρέπει να πριμοδοτήσω με γαμήλιο δώρο μια πράξη που με ανατριχιάζει;<br /><br />Το πόσο θέλω να πάω από εκεί να τους πω τη γνώμη μου για τις επιλογές τους δεν λέγεται.<br /><br />Εσείς λοιπόν τι θα κάνατε; Τον <span style="font-weight: bold;">Κινέζο</span> ή τον <span style="font-weight: bold;">Ταλιμπάν</span>;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-5900034919313338114?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-5940803156854083662007-07-10T00:56:00.000+03:002007-07-10T01:25:21.079+03:00Υπάρχουν σενάρια και σενάρια.<br /><br />Υπάρχει το σενάριο να πας διακοπές και το σενάριο να τη βγάλεις στο γραφείο, παρέα με το κλιματιστικό. Υπάρχει το σενάριο να περάσεις καλά στις διακοπές, αλλά και το σενάριο να περάσεις καλύτερα στην άδεια πόλη.<br /><br />Και μετά υπάρχουν τα άλλα σενάρια.<br /> <br />Αυτά που είναι τυπωμένα σε χαρτί, αυτά που ένας ή περισσότεροι άνθρωποι δούλεψαν για να βάλουν ένα σωρό λέξεις σε μια σειρά που να βγάζει ένα νόημα και ίσως και ένα γέλιο, ένα δάκρυ, ή τουλάχιστον ένα μισθό για ένα ολόκληρο επιτελείο ανθρώπων.<br /><br />Αυτά, τα τελευταία σενάρια είναι μεγάλη φάρα, αλλά όχι τόσο κατά τη διάρκεια της ζωής τους, όσο κατά τη διάρκεια της κύησης.<br /><br />Ποτέ δεν προσπάθησα να μείνω έγκυος, αλλά από την άλλη δε μπορώ να πω ότι η ζωή μου είναι γεμάτη προφυλάξεις, οπότε είχαμε και τα ατυχήματά μας.<br /><br />Από ιδέες στο μυαλό μου άλλο τίποτα. Και όχι μία-μία. Μιλάμε για δίδυμα, τρίδυμα και τετράδυμα.<br /><br />Και φυσικά δε μπορώ να θυμηθώ πόσες αποβολές είχα. Έχω ένα folder ολόκληρο γεμάτο με ιδέες, ιστορίες, εμπνεύσεις. Σενάρια τα οποία όπως και πάρα πολλά πράγματα τα άφησα κάποια στιγμή στη μέση.<br /><br />Ευτυχώς από τότε έχω αλλάξει και πάντα τελειώνω ότι ξεκιν<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-594080315685408366?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-44407363131782500852007-07-05T23:48:00.000+03:002007-07-05T23:52:36.531+03:00Μη νομίζεις.<br /><br />Κι εγώ τσαντίζομαι που δε blogάρω, παρόλο που το ανέστησα το blog.<br /><br />Τσαντίζομαι που δουλεύω τόσο ώστε να έχω γνωρίσει ανθρώπους για τους οποίους απλά δε μπορώ να γράψω χωρίς να καρφωθώ.<br /><br />Δε μπορώ να σας πω για τον καναλάρχη που ήθελε να μιλήσει με τον παρουσιαστή άλλου καναλιού στο κινητό του (του παρουσιαστή) ενώ ήταν στον αέρα.<br /><br />Δε μπορώ να σας πω για την πραγματική προσωπικότητα διαφόρων τηλεοπτικών σωτήρων και celebrities.<br /><br />Δε μπορώ να σας πω για τους ανθρώπους που θαύμαζα και γνώρισα από κοντά και τώρα θαυμάζω περισσότερο.<br /><br />Και δεν έχω χρόνο όταν τέτοια ώρα ακόμα δουλεύω.<br /><br />Αλλά που θα πάει, θα έρθει κι ο Αύγουστος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-4440736313178250085?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-70863119305416069362007-07-05T23:42:00.000+03:002007-07-05T23:47:57.498+03:00Μια καλή μου φίλη δουλεύει στην Αεροπαγίτου, σε ένα <span style="font-weight: bold;">γαμάτο </span>κτίριο.<br /><br />Και σήμερα άνοιξε blog. Όχι αυτή, το κτίριο :(<br /><br /><a href="http://areopagitou17.blogspot.com/">http://areopagitou17.blogspot.com/</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-7086311930541606936?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-55068925856018043162007-06-19T22:51:00.000+03:002008-12-10T18:29:26.910+02:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/Rngz5tIHXGI/AAAAAAAAACE/sXZDB0vILII/s1600-h/kapoutzidis.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_vjaEuc1PUWM/Rngz5tIHXGI/AAAAAAAAACE/sXZDB0vILII/s400/kapoutzidis.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077865646319426658" border="0" /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9674303-5506892585601804316?l=georgeisyourman.blogspot.com' alt='' /></div>Your Manhttp://www.blogger.com/profile/14471727336383073232noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-9674303.post-51166511590622359902007-06-05T22:29:00.000+03:002007-07-30T01:23:53.860+03:00<span style="font-weight: bold;">Σάββατο. </span><br /><br />Ελαφρύς πονοκέφαλος και κούραση, παρά τον 8ώρο υπνάκο. Δείπνο με φίλους και το αγαπημένο μου κρασί-μπαλαντέρ (Μπουτάρη ροζέ demisec).<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Κυριακή. </span><br /><br />Συνέχεια του πονοκεφάλου. Διακρίνω κάτι διαφορετικό. Ουσιαστικά ούτε χτες ούτε σήμερα δεν πονάει το κεφάλι μου, απλά ακούω τους χτύπους της καρδιάς μου μέσα στο κεφάλι μου.<br /><br />Αποφασίζω πως κάτι τέτοιο μπορεί να μην είναι και τόσο καλό και πως πρέπει να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Οπότε μου χαρίζω άλλες 3 ώρες ύπνου.<br /><br />Με ξυπνάει ο πατέρας μου δια τηλεφώνου κατά το μεσημεράκι. Του λέω για τον περίεργο πονοκέφαλο. Ήταν να βρεθούμε για φαγητό, οπότε το συνδυάσαμε με μια επίσκεψη στο νοσοκομείο.<br /><br />Τρία χρόνια τώρα είμαι ασφαλισμένος σε καλή ασφαλιστική και το Metropolitan είναι δίπλα στο σπίτι μου. Ήξερα ότι κάποια στιγμή θα χρειαστεί να το δω και εκ των έσω, οπότε χαλάλι του.<br /><br />Τηλεφωνώ στην ασφάλεια μου για να διαπιστώσω αν είναι συμβεβλημένοι με το συγκεκριμένο νοσοκομείο. Μου λένε πως είναι, αλλά θα πρέπει να πληρώσω πρώτα και να πάρω τα λεφτά μου αργότερα από τον ασφαλιστή μου.<br /><br />Καθότι Κυριακή, με είδε η νευρολόγος στα επείγοντα και όχι στα εξωτερικά ιατρεία. Μου έκανε μια τυπική νευρολογική εξέταση (σφυράκι στο γόνατο, κλείσε μάτια, πιάσε μύτη, κάνε τη γλώσσα σου να ακουμπήσει στη μύτη σου) και μου είπε να κάνω μια αξονική εγκεφάλου.<br /><br />Η αξονική δείχνει κάτι μικρό αλλά ανώμαλο, πράγμα μου δίνει και επίσημα δικαιολογία να λέω ότι θέλω σε όποιον θέλω: <span style="font-style: italic;">Κάτι δεν πάει καλά με μένα, θες να σου στείλω την αξονική μου σε JPG με bluetooth για να το διαπιστώσεις και μόνος σου; </span><br /><br />Επειδή όμως αυτό το κάτι μικρό αλλά ανώμαλο δεν ξέραμε τι μπορεί να είναι, καθίσαμε και για μαγνητική, με παρότρυνση της γιατρού.<br /><br />Η μαγνητική εγκεφάλου είναι μια απαίσια εμπειρία. Μπαίνεις σε ένα πλαστικό hi-tech στρογγυλό φέρετρο από τη μέση και πάνω. Σου ακινητοποιούνε το κεφάλι τελείως με ένα πλαστικό εξάρτημα που κουμπώνει πάνω στο φορείο. Σαν τον Χανιμπαλ Λέκτερ όταν τον μεταφέρανε με τη μάσκα.<br /><br />Στη συνέχεια, ακούς πολύ δυνατούς ήχους διαφόρων ειδών καθώς βρίσκεσαι για πάνω από μισή ώρα μέσα σε έναν πελώριο μαγνήτη ο οποίος συνεχώς αλλάζει πολικότητα. Καταπληκτική τεχνολογία αλλά ρε γαμώτο δε μπορούσανε να κάνουν κάτι γι αυτούς τους ήχους;<br /><br />Ξέρεις τι είναι να προσπαθείς να συγκεντρωθείς σε κάποια σκέψη οποιαδήποτε άλλη από την μια μικρή πιθανότητα να σου βρούνε κάτι που δε θέλεις να σου βρούνε (όχι επειδή δεν είναι καλοί στο να βρίσκουν αλλά επειδή δεν έχεις τίποτα να βρούνε) τη στιγμή που τα αυτιά σου λένε πως τη μία είσαι στη μέση ενός πεδίου μάχης, την άλλη ανάμεσα σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών ιταλικής μαφίας με αυτόματα που γαζώνουν, μετά σε ένα πυρηνικό καταφύγιο με την σειρήνα (αυτή τη γαμημένη σειρήνα) να χτυπάει λες και σε ειδοποιεί πως έρχεται μια ατομική βόμβα όλη δική σου;<br /><br />Και μέσα σε όλα, σου βάζουν και ένα ειδικό "φαρμακάκι" το οποίο προφανώς έχει μαγνητικές ιδιότητες (ιχνοστοιχεία σιδήρου; θα σας γελάσω, δεν το τσέκαρα στη Wikipedia) και αφού μπει στο αίμα σου τους βοηθάει να βλέπουν τη ροή του αίματος.<br /><br />Με τιμή τα 360 ευρώ, χωρίς καθόλου θέαμα και με μόν